รอยร้าวในธุรกิจเก่า

“คุณพูดอะไรออกมานะคะธามัน... ลืมไปแล้วหรือคะว่าใครกันแน่ที่เป็นคนยื่นใบหย่าให้ดิฉันกับมือ?” ลินินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เธอประสานสายตากับชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นโลกทั้งใบของเธอ ดวงตาคู่คมของธามันในตอนนี้ไม่ได้ฉายแววเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลกเหมือนเมื่อก่อน แต่มันกลับเต็มไปด้วยความสับสนและร่องรอยของความพ่ายแพ้ที่เขาไม่อาจยอมรับได้ ธามันก้าวเท้าเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว ลมหายใจของเขาติดขัด “ผม... ผมแค่เมา ผมไม่ได้ตั้งใจจะบอกว่า... ผมยังลืมคุณไม่ได้ ลินิน คุณเป็นภรรยาของผม” “อดีตภรรยาค่ะ” ลินินย้ำคำนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในใจของเธอกลับเต้นรำด้วยความสะใจลึกๆ เธอขยับตัวถอยหลังรักษาระยะห่าง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงบนตัวเขาที่เธอเคยหลงใหล บัดนี้กลับทำให้เธอรู้สึกคลื่นเหียน “อย่ามาใช้คำว่าภรรยามาอ้างเพื่อเรียกร้องความสงสารจากดิฉันเลยค่ะ มันดูไร้ราคาพอๆ กับขนมเค้กที่ถูกทิ้งจนแห้งกรังในตู้โชว์ร้านคุณนั่นแหละ” ธามันชะงัก สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เขาพยายามจะคว้าแขนของเธอ แต่ลินินไวกว่า เธอเบี่ยงตัวหลบอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด “คุณคงยังไม่ทราบใช่ไหมคะ...” ลินินแกล้งลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ดวงตาของเธอฉายแววเจ้าเล่ห์ดุจนักล่าที่เห็นเหยื่อติดกับ “ว่าบริษัทขนมหวานที่กำลังจะประมูลสัญญาส่งออกรายใหญ่ในเดือนหน้า... บังเอิญเหลือเกินที่ดิฉันได้รับข้อมูลบางอย่างมา ว่าหุ้นส่วนหลักของบริษัทคุณกำลังจะถอนตัว เพราะทนพฤติกรรม ‘บริหารงานแบบใช้อารมณ์’ ของคุณไม่ไหว” ธามันหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้น “คุณไปเอาข่าวนี้มาจากไหน? เรื่องนี้เป็นความลับขั้นสูงสุดของบริษัท!” ลินินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “โลกใบนี้มันแคบนะคะธามัน และความลับน่ะ... มันก็เหมือนกับแป้งทำขนมที่ถ้าเก็บไว้ไม่ดี มันก็มอดกินได้ง่ายๆ ดิฉันแค่บังเอิญรู้จักคนที่อยากจะ ‘ระบาย’ อะไรบางอย่างเกี่ยวกับบริษัทของคุณให้ฟังเท่านั้นเอง” เขามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความหลงใหลในอดีต กลายเป็นความหวาดระแวงปนทึ่ง “คุณไม่ใช่ลินินคนที่ผมเคยรู้จัก... คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่?” “ดิฉันก็แค่กำลังทำในสิ่งที่คนฉลาดเขาทำกันไงคะ... ชิมรสชาติความพ่ายแพ้ของคนอื่นบ้าง มันก็ให้รสสัมผัสที่หวานล้ำกว่าขนมเค้กชิ้นไหนที่ดิฉันเคยอบให้คุณทานเสียอีก” บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของธามันเต็มไปด้วยแรงกดดัน ลินินเดินวนรอบโต๊ะทำงานหรูหราของอดีตสามี ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามขอบโต๊ะก่อนจะหยุดที่แฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเล่มหนึ่งที่วางทิ้งไว้ เธอเหลือบมองมันเพียงเสี้ยววินาทีก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องการ แฟ้มที่บันทึกรายละเอียดการโอนหุ้นและชื่อของผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่กำลังจะเทขายทิ้ง “ถ้าไม่อยากให้หุ้นของคุณดิ่งเหวไปมากกว่านี้ ก็กรุณาถอยห่างจากชีวิตดิฉันนะคะ” ลินินก้มลงกระซิบข้างหูเขา กลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากตัวเธอทำให้ธามันใจสั่นระรัว “อ้อ... แล้วอย่าได้คิดจะขุดคุ้ยเรื่องของดิฉันให้มากนัก เพราะถ้าคุณเล่นกับไฟ คุณก็ต้องเตรียมใจที่จะถูกแผดเผาจนไม่เหลือซาก” เธอก้าวเดินออกจากห้องนั้นด้วยความมาดมั่น ทิ้งให้ธามันยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่กลางห้อง เขาโกรธ... โกรธที่เธอเปลี่ยนไปจนเขาจำแทบไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็หยุดความรู้สึกหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอกไม่ได้ ลินินเดินออกมาจนถึงลานจอดรถ มือของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน “ดำเนินการได้เลยค่ะ... ข้อมูลอยู่ในมือฉันแล้ว อีกไม่เกินสามวัน ข่าวเรื่องการยักย้ายถ่ายเทหุ้นของธามันจะกลายเป็นหน้าหนึ่งของข่าวธุรกิจ” เธอวางสายพร้อมกับถอนหายใจยาว พลันสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนหลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ ลินินชะงักเท้าทันที เมื่อเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบคนหนึ่งก้าวออกมาจากมุมมืด ดวงตากลมโตคู่นั้น... ดวงตาที่เหมือนกับธามันราวกับแกะพิมพ์ เขากำลังถือตุ๊กตาเชฟขนมหวานตัวเล็กๆ ไว้ในมือแน่น เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองลินินแล้วเอ่ยเสียงใส “คุณแม่ครับ... ผู้ชายคนนั้นเขาเป็นใครครับ? ทำไมเขาถึงทำให้คุณแม่ร้องไห้ตอนที่ดูรูปในอัลบั้มเก่าๆ?” ลินินหน้าถอดสี เธอรีบคว้าตัวลูกชายมาซ่อนไว้ข้างหลังทันที ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานของธามันที่เธอเพิ่งเดินจากมาก็เปิดออกอีกครั้ง ธามันก้าวออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด เขามองหาลินินเพื่อจะพูดบางอย่างให้เคลียร์ แต่แล้วสายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับเด็กชายที่กำลังจ้องมองเขาด้วยความสงสัย ธามันนิ่งงันไปเหมือนถูกสาป ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วลานจอดรถ เมื่อชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาหาเด็กน้อยช้าๆ พร้อมกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กคนนั้นชัดๆ “ลินิน... นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมเด็กคนนี้ถึงหน้าตาเหมือนผม... เหมือนผมตอนเด็กๆ ไม่มีผิดเพี้ยน!” เมฆหมอกสีชมพูหวังว่าตอนที่เก้าจะทำให้คุณรี้ดทุกท่านลุ้นระทึกไปกับรอยร้าวที่กำลังจะพังทลายลงนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ค่ะ