สกัดดาวรุ่งพุ่งชน

"ถ้าคิดจะรุกคืบ ก็ช่วยดูสถานที่และเวลาด้วยค่ะคุณสถาปนิก นี่มันออฟฟิศ ไม่ใช่ห้องนอนส่วนตัวของคุณ" เสียงกระซิบที่สั่นพร่านิดๆ ของพราวพิรุณคือปราการด่านสุดท้ายที่เธองัดขึ้นมาต้านทานแรงดึงดูดมหาศาลจากใบหน้าคมคายของภูผา ระยะห่างที่เหลือเพียงลมหายใจรดรินทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ภูผาชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคู่คมที่มักจะนิ่งเฉยดุจผืนน้ำยามไร้ลมกลับไหวระริกเหมือนพายุที่กำลังก่อตัว เขายันมือข้างหนึ่งกับขอบโต๊ะเขียนแบบพลางกักร่างบางไว้ในวงแขน ก่อนจะแค่นยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของคนปากร้ายที่พราวพิรุณหมั่นไส้นักหนา "ผมไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย... แค่จะดูว่าปากเก่งๆ ของคุณ เวลาอยู่ใกล้ขนาดนี้ มันจะยังกล้าดีเหมือนตอนทำงานไหม" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้คนฟังกลัว แต่กลับทำเอาพราวพิรุณอยากจะยกเท้าขึ้นไปยันอกกว้างๆ นั่นเสียจริง ทว่าก่อนที่สงครามประสาทจะบานปลาย เสียงฝีเท้าส้นสูงที่ก้าวฉับๆ ตรงมายังโซนทำงานของภูผาก็ขัดจังหวะทุกอย่างลงอย่างสิ้นเชิง "ภูคะ! นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้คุยกันดีๆ?" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่ฟังดูดัดจริตเกินจริงทำให้พราวพิรุณขมวดคิ้ว ก่อนจะเบนสายตาไปพบกับหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น เธอก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของภูผาด้วยท่าทีถือสิทธิ์ ทั้งที่ในมือของเธอยังถือถุงแบรนด์เนมใบโต ภูผาถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าเรียบเฉยกลับคืนสู่โหมด 'หิน' ทันทีที่เห็นว่าใครมาเยือน เขาถอยห่างจากพราวพิรุณเพียงก้าวเดียว แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อยให้เขามีช่องว่าง "ใครเหรอคะ?" หญิงสาวคนนั้นปรายตามองพราวพิรุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินค่า "เลขาคนใหม่เหรอ? ดูท่าทาง... ไม่ค่อยเข้ากับสไตล์ของภูเท่าไหร่เลยนะ" พราวพิรุณเหยียดยิ้ม รอยยิ้มที่สว่างไสวแต่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องชะงัก เธอตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดตัวภูผา สอดแขนเรียวเข้าคล้องต้นแขนแกร่งของเขาอย่างแนบเนียน พร้อมกับเอนศีรษะซบไหล่หนาอย่างถือสิทธิ์ "เลขาเหรอคะ? แหม... ถ้าเลขาต้องปรนนิบัติถึงขนาดกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันในห้องทำงานแบบเมื่อกี้ ก็คงใช่แหละค่ะ" ภูผาตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ แต่เขาก็ฉลาดพอที่จะไม่ขัดจืน เขาทำเพียงเกร็งกล้ามเนื้อแขนเล็กน้อย ก่อนจะโอบเอวเธอไว้หลวมๆ อย่างรู้ทันเกม "ขอโทษนะริน... พอดีตอนนี้ผมไม่ค่อยว่าง" ภูผาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ฟังดูเหินห่าง "แล้วก็... พราวเป็น 'คนพิเศษ' ของผม คงไม่สะดวกถ้าคุณจะมาแทรกกลางแบบนี้" "คนพิเศษ?" รินถลึงตาใส่พราวพิรุณที่ส่งยิ้มหวานหยดย้อยคืนไปให้ "เป็นไปไม่ได้! ภูไม่เคยมีแฟน! นังนี่มันก็แค่..." "แค่อะไรคะ?" พราวพิรุณขัดขึ้น เสียงเรียบแต่กดต่ำ "จะบอกว่าเป็นผู้หญิงหากิน หรือว่ากะหรี่? ระวังคำพูดหน่อยนะคะ เพราะถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอดีตที่เขาเขี่ยทิ้งไปนานแล้วแบบนี้... ดิฉันคงต้องแจ้งระบบรักษาความปลอดภัยให้เชิญคุณออกไป แทนที่จะให้ดิฉันใช้สิทธิ์ 'แฟน' จัดการเอง" รินหน้าสั่น ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธจัดที่ถูกหักหน้าต่อหน้าผู้ชายที่ตัวเองหมายปอง เธอจ้องมองทั้งคู่ด้วยสายตาอาฆาตก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไปพร้อมเสียงส้นสูงที่ดังก้องไปทั่วออฟฟิศ เมื่อความเงียบกลับมาเยือน พราวพิรุณรีบดีดตัวออกจากอ้อมกอดของภูผาทันที ทว่าเขากลับรวบเอวเธอไว้แน่นกว่าเดิม "ปล่อยเลยนะคะ! จบภารกิจแล้ว ไม่ต้องมาเนียน" เธอแหวใส่ แต่ภูผากลับก้มลงมากระซิบข้างใบหู "แสดงละครเก่งดีนี่... แต่เมื่อกี้เรียกผมว่า 'แฟน' เองนะ พราว" "ฉันช่วยคุณ! อย่ามาหลงตัวเอง!" พราวพิรุณหน้าแดงก่ำ พยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุม "เหรอ?" ภูผากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนต้นคอเธอจนขนลุกซู่ "งั้นช่วยอธิบายหน่อยสิ ว่าทำไมมือคุณถึงยังกำเสื้อผมแน่น... ไม่ยอมปล่อยตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว?" พราวพิรุณก้มมองมือตัวเองที่ขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาไว้จริงๆ เธออ้าปากค้างจะเถียง แต่แล้วเสียงเคาะประตูจากภายนอกก็ดังขึ้นแทรกกลางความอึดอัดที่แสนจะฟุ้งซ่าน "ภูครับ! มีเรื่องด่วน! งานโปรเจกต์ใหญ่ที่พรีเซนต์ไปเมื่อเช้า ลูกค้าบอกว่ามีปัญหาเรื่องแบบ... เขาพาคนมาที่ล็อบบี้แล้วครับ!" เสียงของกรณ์ดังขึ้นจากด้านนอกพร้อมกับการเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาโดยไม่ได้รอคำอนุญาต สิ่งที่กรณ์เห็นคือภูผาที่กำลังกอดพราวพิรุณแน่นในมุมอับสายตาของโต๊ะเขียนแบบ และสิ่งที่ทำให้พราวพิรุณต้องตาค้าง... คือใบหน้าของ 'ลูกค้า' ที่เดินตามหลังกรณ์เข้ามาติดๆ ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นผู้หญิงคนเดียวกับที่เธอเพิ่งไล่ออกไปเมื่อครู่นี้ พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบที่มองมาด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง "คุณภูผาคะ... นี่คุณพ่อของรินค่ะ ท่านมาเพื่อจะขอยกเลิกสัญญาทั้งหมดของคุณ... ทันที" รักนักอ่านของเอมเมอรัลด์อายส์ทุกคน อย่าเพิ่งกดปิดหน้านะคะ เพราะศึกครั้งนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!