ไอเดียที่ถูกขโมย?

"ถ้าจะยืนดูเป็นผู้ชมแถวหน้าขนาดนี้ รินรดา... ช่วยขยับเข้าไปอีกนิดเพื่อให้แสงแฟลชส่องถึงหน้าฉันชัดๆ ด้วยไหมคะ?" น้ำเสียงติดจะเย้ยหยันนิดๆ ของพราวพิรุณดังขึ้นทำลายความเงียบที่ชวนอึดอัดลงทันที มัณฑนากรสาวไม่ได้แสดงท่าทีลนลานหรือรีบร้อนผละตัวออกจากสถานการณ์ที่หมิ่นเหม่เมื่อครู่ เธอเพียงแค่สบตากับรินลดานิ่งๆ ด้วยแววตาท้าทายที่ฉายชัดถึงความรำคาญใจ ในขณะที่ภูผา... สถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบและมักจะคุมสถานการณ์ได้เสมอ กลับเป็นฝ่ายขยับตัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยความเรียบเฉยราดทับความกระดากอายที่ถูกจับภาพโมเมนต์ใกล้ชิดเกินงามไว้ได้ เขากระแอมเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นสถาปนิกหนุ่มมานิ่งคนเดิม "มีธุระอะไรด่วนหรือเปล่าครับ... ริน" ภูผาเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับแห้งผากกว่าปกติเล็กน้อย รินลดาปรับสีหน้าจากอาการตกตะลึงเมื่อครู่ให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เธอยกมือขึ้นทัดผมทุยสวยพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดย้อยที่เคลือบไปด้วยความประชดประชันส่งให้คนทั้งคู่ "รินไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนเวลาส่วนตัว... หรือเวลาทำงานอันแสนจะแนบชิดของพวกคุณหรอกนะคะ เพียงแต่ว่า... รินบังเอิญผ่านไปเห็นข่าวในโลกออนไลน์เข้าซะก่อน" สมาร์ทโฟนราคาแพงถูกยื่นเข้ามาตรงหน้าจอโน้ตบุ๊กบนโต๊ะทำงานของภูผา หน้าจอแสดงผลพาดหัวข่าวจากเพจสถาปัตยกรรมชื่อดังด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน *‘ด่วน! โปรเจกต์เรือธง "The Horizon" ของคลาวด์สตูดิโอถูกปล่อยแบบแปลนหลุด! ดีไซน์คอนเซปต์ซิกเนเจอร์สไตล์มินิมอลโมเดิร์นปรากฏหรี่หราบนเว็บไซต์คู่แข่งเรียบร้อย’* บรรยากาศในห้องทำงานพลันลดอุณหภูมิลดลงฮวบฮาบจนเยือกเย็น พราวพิรุณขมวดคิ้วมุ่น ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองข้อความและภาพร่างในหน้าจอมือถืออย่างรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องของมัณฑนากรสาวประมวลผลด้วยความเร็วสูง ภาพเส้นสาย องค์ประกอบ และมุมมองของแบบแปลนในข่าวนั้น... มันคือไอเดียเซ็ตติ้งหลักที่ภูผาเพิ่งจะเคาะอนุมัติผ่านไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้เอง! "เป็นไปได้ยังไง..." พราวพิรุณพึมพำกับตัวเองเบาๆ "นั่นสิคะพราว" รินลดาจงใจลากเสียงยาวอย่างเย้ยหยัน ดวงตาคู่คมกวาดมองสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้ใบหน้าคมสันเคร่งเครียดจนขึ้นสันกราม "แบบแปลนนี้เป็นความลับสุดยอดของบริษัทไม่ใช่เหรอคะพี่ภูผา คนที่มีสิทธิ์เข้าถึงไฟล์หลักระดับนี้... นอกจากตัวพี่ภูผาเองแล้ว ก็มีแค่มัณฑนากรที่เพิ่งเข้ามาใหม่อย่างคุณพราวพิรุณคนนี้เท่านั้นนี่คะที่เพิ่งจะขอไฟล์ไปรีวิวเมื่อวานนี้" เพล้ง! ประโยคสุดท้ายเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกขว้างลงกลางผิวน้ำนิ่งสนิท พราวพิรุณหันขวับไปจ้องหน้ารินลตาทันที แววตาของเธอวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธ "คุณกำลังจะสื่ออะไรคะรินรดา? พูดให้มันเคลียร์ๆ หน่อยสิคะว่าคุณกำลังกล่าวหาว่าฉันเป็นคนขายความลับบริษัทตัวเอง?" "รินยังไม่ได้พูดสักคำนะคะว่าคุณพราวเป็นคนทำ" รินลดาไหล่งามๆ เชิดขึ้นอย่างถือดี รอยยิ้มมุมปากเย้ยหยันปรากฏเด่นชัด "รินแค่ตั้งข้อสังเกตตามความน่าจะเป็นค่ะ ในเมื่อคุณพราวเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน ความผูกพันกับบริษัทก็ยังไม่มี แถมยังมีประวัติการทำงานอิสระที่อาจจะมีช่องโหว่เรื่องความปลอดภัยของข้อมูล... ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าลับหลังพี่ภูผา คุณพราวอาจจะเอาแบบแปลนนี้ไปขายให้คู่แข่งเพื่อหวังผลประโยชน์ส่วนตัวแล้วก็ได้" "ปากแบบนี้... ถ้าไม่ใช่เพราะเรายืนอยู่ในบริษัท ฉันคงต้องขออนุญาตตบสั่งสอนให้คุณรู้จักมารยาททางสังคมใหม่สักฉาดใหญ่ๆ แล้วล่ะค่ะ" พราวพิรุณก้าวเท้าประชิดตัวรินลดาทันที ความสูงที่ไล่เลี่ยกันและรัศมีแผ่ซ่านความมั่นใจทำให้รินลดาต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "อย่าเอาความคิดสกปรกๆ ของตัวเองมาตัดสินคนอื่นค่ะ รินลดา!" "พอได้แล้วครับ ทั้งสองคน!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของภูผาดังขึ้นตัดบทความวุ่นวาย สถาปนิกหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาคั่นกลางระหว่างผู้หญิงสองคน แววตาคมกริบกวาดมองรินลดาก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่พราวพิรุณ ความนิ่งงันของเขาไม่ได้แสดงออกว่าเชื่อคำกล่าวหาของรินลดา แต่ความเคร่งเครียดบนใบหน้าก็บ่งบอกชัดเจนว่าสถานการณ์ตอนนี้วิกฤตเกินกว่าจะมาต่อปากต่อคำกันเรื่องไร้สาระ "พี่ภูผาคะ หรือว่าพี่จะยังเข้าข้างคุณพราวอยู่..." รินลดาทำเสียงกระเง้ากระงอด "ผมบอกให้พอครับริน" ภูผาเอ่ยเสียงเฉียบขาด ไร้เยื่อใย "เรื่องนี้ผมจะเป็นคนตรวจสอบเองว่าไฟล์รั่วไหลออกจากส่วนไหน ใครที่มีส่วนเกี่ยวข้อง... ผมไม่เอาไว้แน่" พราวพิรุณเงยหน้าขึ้นมองสถาปนิกหนุ่ม แม้ว่าเขาจะไม่ได้กล่าวหาเธอ แต่ท่าทีที่ระมัดระวังตัวและสถานการณ์ที่มัดตัวเธอแน่นหนาเช่นนี้ ทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ เธอเป็นคนหัวรั้นและมั่นใจในตัวเองสูงก็จริง แต่เธอก็มีความอีโก้ในวิชาชีพสูงยิ่งกว่า การถูกใส่ร้ายป้ายสีในเรื่องผลงานการออกแบบ... ถือเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่เธอไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด! "ไม่ต้องรอให้คุณไปตรวจสอบใครหรอกค่ะภูผา" พราวพิรุณเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับลุกโชนไปด้วยไฟนักสู้ เธอหันไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานขึ้นมาเปิดหน้าจออย่างรวดเร็ว "ในเมื่อคุณรินลดากรุณาเอาข่าวมาเสิร์ฟถึงที่ และชี้เป้ามาที่ฉันอย่างชัดเจนขนาดนี้... ฉันนี่แหละค่ะ จะเป็นคนกู้ชื่อเสียงบริษัทและลากตัวคนที่แอบอخذไฟล์นี้จริงๆ ออกมาเอง!" ภูผาขมวดคิ้วมุ่น "พราว... คุณจะทำอะไร อย่าใจร้อนนะ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฝ่ายไอทีและทีมกฎหมาย..." "ฝ่ายไอทีเหรอคะ?" พราวพิรุณแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตหันมามองหน้าสถาปนิกหนุ่มผู้แสนจะยึดติดกับความสมบูรณ์แบบ "ถ้ามัวแต่รอระบบราชการภายในบริษัทของคุณ ป่านนี้คู่แข่งคงเอาคอนเซปต์ 'The Horizon' ไปจดสิทธิบัตรเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ! ถอยไปค่ะภูผา... ฉันจะพิสูจน์ให้คุณและยัยงูพิษนี่เห็นว่า คนอย่างพราวพิรุณไม่มีทางเอาชื่อเสียงตัวเองมาแลกกับเศษเงินสกปรกแน่นอน!" พูดจบ มัณฑนากรสาวก็ไม่รอให้ใครทักท้วง เธอคว้ากระเป๋าหนังใบโปรดสะพายไหล่ ร่างระหงหมุนตัวเดินจ้วงก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานไปทันทีด้วยความเด็ดเดี่ยว ทิ้งให้ภูผายืนหน้าเครียดอยู่กับความเงียบ รินลดาแอบยิ้มมุมปากอย่างได้ใจเมื่อเห็นแผนการขั้นแรกเริ่มเห็นผล เธอกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อตอกย้ำความผิดให้พราวพิรุณ แต่ทว่า... สถาปนิกหนุ่มกลับหันขวับมามองเธอด้วยแววตาที่คมกริบราวนับมีดโกนอาบน้ำยาพิษ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของภูผาในวินาทีนั้น ทำให้รินลดาถึงกับผถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "ถ้าผมสืบรู้ว่าเรื่องข่าวหลุดทั้งหมด... มีส่วนเกี่ยวข้องกับคนใกล้ตัว หรือใครก็ตามที่พยายามเล่นสกปรก..." ภูผากดเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงเรียบเย็นเยียบจนน่าขนลุก "เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากบริษัทผมได้เลยครับ... รินลดา" สถาปนิกหนุ่มทิ้งคำขู่ไว้แค่นั้น ก่อนจะสาวเท้าก้าวยาวๆ ตามร่างบางของมัณฑนากรสาวออกไปทันทีโดยไม่สนใจไยดีผู้หญิงด้านหลังอีกแม้แต่น้อย ณ ลานจอดรถใต้ดินของบริษัท ความเงียบสงบถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบของพราวพิรุณที่กำลังกดโทรศัพท์มือถือยิกๆ เพื่อติดต่อนักสืบอิสระและเพื่อนสนิทสายแฮกเกอร์ฝีมือฉกาจ แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะทันได้กดโทรออก ข้อมือเรียวเล็กก็ถูกมือหนาคว้าหมับเข้าอย่างแรง พร้อมกับแรงดึงรั้งให้เธอหันกลับไปปะทะกับแผ่นอกกว้างของใครบางคน "ปล่อยนะ! ฉันรีบ..." พราวพิรุณตวัดเสียงหวาดใสใส่ทันทีโดยไม่ต้องเงยหน้ามอง แต่เมื่อดวงตากลมโตสบเข้ากับแผ่นอกและใบหน้าคมสันที่โน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน คำพูดที่เหลือก็กลืนหายลงไปในลำคอ ภูผาใช้แขนอีกข้างค้ำยันกับเสาปูนข้างกาย เพื่อกักตัวเธอให้อยู่ในอ้อมกอด แววตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มซึนเดระเวลานี้ไม่ได้มีความเยือกเย็นเหมือนในห้องทำงานอีกต่อไป หากแต่เต็มไปด้วยประกายความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความดุดัน "คุณจะบ้าหรือไงพราว!" ภูผากัดฟันกรอด น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดปนร้อนรน "จู่ๆ ก็พุ่งตัวออกมารับหน้ากระสุนคนเดียวแบบนี้ คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกหนังบู๊หรือยังไงฮะ?" "แล้วมันธุระอะไรของคุณล่ะคะ!" พราวพิรุณเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุกระดูกซี่โครงด้วยความใกล้ชิด "ในเมื่อชื่อเสียงบริษัทที่คุณรักนักรักหนากำลังจะพัง แถมฉันยังโดนใส่ร้ายป้ายสีว่าเป็นคนขายชาติ... เอ้ย! ขายความลับบริษัท ฉันก็ต้องออกมาปกป้องศักดิ์ศรีตัวเองสิคะ หรือว่าคุณอยากจะนั่งรอให้ยัยรินลดาลอยนวลมีความสุขบนความพินาศของฉันหรือไง!" ภูผาจ้องมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและทิฐิ ความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอกทำให้เขาเผลอออกแรงดึงร่างบางให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกันในระยะประชิด "ใครบอกว่าผมอยากให้คุณพินาศ..." ภูผากระซิบเสียงพร่า แววตาอ่อนลงวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามสไตล์คนปากแข็ง "ผมแค่... ไม่ชอบเห็นคุณวิ่งเข้าไปเสี่ยงอันตรายคนเดียว..." "ห่วงฉันเหรอคะ?" พราวพิรุณหรี่ตามองอย่างจับผิด มุมปากหยักยิ้มยั่วเย้าแม้สถานการณ์จะตึงเครียด "ปากบอกว่าเกลียดฉันนักหนਾ แต่พอมีเรื่องทีไร... คุณก็ชอบทำตัวเป็นพระเอกขี่ม้าขาวทุกทีเลยนะคะ สถาปนิกภูผา" ภูผาชะงักไปนิด ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงจางๆ อย่างรวดเร็วด้วยความเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้ เขาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนฟอร์มจัด ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะของตัวเอง "ใคร... ใครเป็นพระเอกของคุณ อย่าหลงตัวเองน่าพราว ผมแค่ไม่อยากให้โปรเจกต์ของผมพังเพราะความสะשלุของ...อุ๊บ!" ประโยคปฏิเสธคำโตของสถาปนิกปากแข็งต้องกลืนหายลงคอไปในเสี้ยววินาที เมื่อจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากแท็บเล็ตในมือของพราวพิรุณก็ดังขึ้นแทรกขึ้นมาเสียก่อน *ติ๊ง!* พราวพิรุณก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ต แววตาที่เคยกรุ่นโกรธเมื่อครู่พลันเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนตื่นเต้น นิ้วเรียวเล็กกดเปิดไฟล์เอกสารและภาพหลักฐานชิ้นใหม่ที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ จากแฮกเกอร์ส่วนตัว ภูผาเหลือบสายตากลับมามองท่าทีที่เปลี่ยนไปของหญิงสาว "มีอะไร..." "เจอแล้วค่ะ..." พราวพิรุณเงยหน้าขึ้นสบตากับสถาปนิกหนุ่ม แววตาของเธอเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์และมั่นใจแบบสุดขีด รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอย่างผู้กำชัยชนะ "ไฟล์แบบแปลนไม่ได้รั่วไหลเพราะความสะשלุของฉัน... แต่ต้นตอของคนที่ขโมยไอเดียไปขายให้คู่แข่ง และกำลังยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ในบริษัทตอนนี้... คือคนใกล้ตัวที่คุณไว้ใจที่สุดต่างหากล่ะคะ ภูผา!" --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความป่วนและเคมีฟินๆ นี้ด้วยกันนะคะ - เอมเมอรัลด์อายส์)*