เสียงหัวใจดังกว่าเสียงฝน

"ถ้าคุณยังยืนทำหน้าเป็นหุ่นยนต์ปูนปั้นอยู่ตรงนั้น พรุ่งนี้เช้างานออกแบบรีสอร์ทของเราคงได้กลายเป็นโครงการสยองขวัญสั่นประสาทแทนที่จะเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจนะคะ คุณสถาปนิก" น้ำเสียงติดจะเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างห้องพักแรมชั่วคราวของโครงการ ไซต์งานในคืนนี้ถูกตัดไฟกะทันหันเนื่องจากพายุเข้า มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มอมเหลืองที่สาดกระทบโครงสร้างปูนเปลือย ทอดเงายาวทับซ้อนกันจนบรรยากาศภายในห้องแคบ ๆ นี้ดูวังเวงและอบอวลไปด้วยบางสิ่งที่อธิบายไม่ถูก ภูผายังคงยืนตัวแข็งทื่อ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนระเกะระสะขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อพราวพิรุณขยับเข้าไปใกล้ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งคู่นั้นพยายามฉายแววเยקטเยือกอย่างเคย แต่ทว่าสันจاوรที่ขบเข้าหากันแน่นกับใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อในความสลัว กลับทรยศความนิ่งขรึมของเขาจนหมดสิ้น ก็ใครจะไปคาดคิดเล่าว่า... พายุฝนฟ้าคะนองระดับสิบจะทำให้รีสอร์ทตัวอย่างที่สร้างเสร็จไปเพียงแปดสิบเปอร์เซ็นต์เกิดไฟฟ้าลัดวงจร จนเหลือห้องพักที่ติดระบบสำรองไฟเพียงห้องเดียว และมันดันเป็นห้องนอนเตียงเดี่ยวขนาดควีนไซส์ในโซนวีไอพีที่เขาตั้งใจจะเก็บไว้ตรวจแบบคนเดียว! "ผมไม่ได้เป็นหุ่นยนต์ และรีสอร์ทนี่ก็ไม่มีทางเป็นบ้านผีสิง" ภูผาเค้นเสียงลอดไรฟัน ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงราวกับกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็ก "แต่ถ้าคุณยังเดินเข้ามาใกล้ผมอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณจงใจคุกคามสถาปนิก" "โอ๊ะ! กลัวจังเลยค่ะ" มัณฑนากรสาวแสแสร้งยกมือขึ้นทาบอก ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนภายใต้ความมืดสลัว เธอไม่ได้ถอยหลังตามคำขู่ กลับกัน พราวพิรุณก้าวเข้าไปประชิดอีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ แนวฟรุตตี้ฟลอรัลปะปนกับกลิ่นฝนจาง ๆ ลอยแตะจมูกสถาปนิกหนุ่ม "คุกคามอะไรกันคะ ในเมื่อเตียงในห้องนี้มีอยู่เตียงเดียว แล้วโซฟาก็มีขนาดสั้นกว่าส่วนสูงของคุณเกือบฟุต... หรือคุณยอมนอนขดตัวเป็นกุ้งต้มให้ยุงกัดตายข้างนอกนั่นล่ะคะ คุณภูผา" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้ภูผาต้องกวาดตามองไปยังโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่มุมห้อง มันเล็กเกินกว่าจะรองรับสรีระสูงโปร่งของเขาได้อย่างสบาย แถมอากาศชื้นจากภายนอกยังทำให้เครื่องปรับอากาศเกิดขัดข้อง เหลือเพียงพัดลมเพดานตัวเก่าที่หมุนเอื่อย ๆ ชวนให้หงุดหงิด "ผมเสียสละให้นอนเตียง คุณนอนโซฟา... จบเรื่อง" เขาตัดบทอย่างไร้เยื่อใย พยายามเบี่ยงตัวหนีเพื่อเดินไปหยิบกระเป๋าเอกสาร หมับ! เรียวนิ้วบางคว้าเข้าที่ข้อมือหนาของเขาไว้ทันท่วงที สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วส่งผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตตรงข้อมือ ทำเอาภูผารู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ ช็อตเข้าที่ไขสันหลังจนต้องหยุดชะงัก ลมหายใจของเขาสะดุดไปเสี้ยววินาทีเมื่อหันกลับมาสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "อย่าใจร้ายนักเลยค่ะคุณภูผา ฟังเสียงฟ้าผ่าเมื่อกี้สิคะ... ฉันเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียวนะคะ เกิดช็อกตายคาโซฟาขึ้นมา ใครจะช่วยคุณแก้แบบแปลนห้องสวีททันส่งพรุ่งนี้เช้าล่ะคะ" พราวพิรุณแกล้งทำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยเพื่อเรียกคะแนนความน่าสงสาร แม้ว่าแววตาจะฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังสนุกสนานกับการแกล้งเขาแค่ไหน "คุณไม่ได้ตัวเล็กเลยสักนิด พราวพิรุณ และคุณก็ไม่ได้ขี้ขลาดด้วย" ภูผาพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างจำยอม เขาก้มลงมองมือเรียวที่ยังคงกุมข้อมือเขาไว้แน่น "ปล่อยมือได้แล้วครับ... ผมไม่ได้จะหนีไปไหน" แม้จะพูดแบบนั้น แต่หัวใจใต้แผงอกด้านซ้ายของสถาปนิกหนุ่มกลับเต้นระรัวราวกับกลองเพล มันดังยิ่งกว่าเสียงสายฝนที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายนอกเสียอีก เมื่อตกลงกันไม่ได้ สุดท้ายทั้งคู่จึงต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง—การนอนร่วมเตียงเดียวกันบนเตียงควีนไซส์ โดยมีหมอนข้างใບยาวกั้นกลางไว้ราวกับเป็นเส้นแบ่งเขตแดนสงครามระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมเพดานที่ส่งเสียงหึ่ง ๆ และเสียงหยาดฝนกระทบหลังคา ภูผานอนหงายเกร็งตัวตรงแน่ว ดวงตาเบิกโพลงมองเพดานห้องสีขาวในความมืด เขาพยายามบังคับตัวเองให้หลับตาและนمطการหายใจเข้าออกให้สม่ำเสมอ แต่กลิ่นหอมเฉพาะตัวที่ลอยมาจากคนข้าง ๆ กลับคอยแต่จะดึงความสนใจของเขาไปเสียหมด ส่วนคนต้นเรื่อง... พราวพิรุณไม่ได้หลับใหลอย่างที่แสร้งทำ เธอนอนตะแคงหันหน้ามาทางฝั่งเขา แสงไฟฉุกเฉินสลัว ๆ พอจะทำให้เห็นเค้าโครงสันจاوรคมคายและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความอึดอัดของชายหนุ่ม มัณฑนากรสาวแอบอมยิ้มบาง ๆ ในความมืด ความรู้สึกสนุกในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นแปลกประหลาดที่ค่อย ๆ ซึมซับเข้ามาในหัวใจ "คุณภูผาคะ..." เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาทำลายความเงียบขึ้นมา "ยังไม่นอนอีกหรือครับ" เสียงทุ้มต่ำตอบกลับทันทีราวกับเขารอจังหวะนี้อยู่แล้ว "นอนไม่หลับค่ะ... ฝนตกเสียงดังเกินไป" พราวพิรุณขยับตัวเล็กน้อย ส่งผลให้ผ้าห่มนวมผืนหนาขยับตาม "แล้วก็... เพราะคุณตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ข้าง ๆ นี่ด้วยล่ะมั้งคะ บรรยากาศมันเลยชวนให้อึดอัดพิกล" ภูผาถอนหายใจยาวพรืด เขาพลิกตัวตะแคงหันมาเผชิญหน้ากับเธอเช่นกัน แม้ในความมืดจะมองเห็นไม่ชัดเจนนัก แต่เขารู้ว่าดวงตาคู่นั้นกำลังจ้องมองมาที่เขาอย่างหยอกเย้า "ถ้าอึดอัดนัก ทำไมไม่พลิกกลับไปนอนฝั่งของคุณล่ะครับ" "ไมล่ะคะ นอนมองคุณแบบนี้สนุกกว่าตั้งเยอะ" พราวพิรุณตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้หมอนข้างที่กั้นกลางอีกนิด จนปลายจมูกของเธอแทบจะชนกับอกเสื้อของเขา "ว่าแต่... ที่คุณเงียบไปนี่ กำลังคิดเรื่องงานออกแบบ หรือกำลังคิดอยู่ว่าฉันจะข้ามเส้นหมอนข้างนี่มาปล้นกอดคุณกันแน่คะ คุณสถาปนิก" ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้นี่มันร้ายกาจเสียจริง! ภูผากัดกรามแน่น ความอดทนที่สั่งสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงในชั่วพริบตา มือหนาที่วางอยู่ข้างลำตัวยื่นออกไปรวบเอวบางของเธอเข้ามาชิดแนบกายอย่างรวดเร็ว โดยที่พราวพิรุณไม่ทันตั้งตัว ร่างบางถูกดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอุ่นโดยมีหมอนข้างถูกดันตกเตียงไปอย่างไร้ความปรานี ลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกันอย่างจังในระยะประชิด ความเงียบสงบกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่ร้อนลุ่มยิ่งกว่าเปลวไฟ "ถ้าผมคิดอย่างหลัง..." เสียงทุ้มของภูผาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยในความมืดด้วยประกายความรู้สึกที่เขาไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป "คุณคิดว่าคุณจะหนีผมพ้นไหมล่ะครับ พราวพิรุณ" พราวพิรุณชะงักค้าง หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่าเสียงฝนข้างนอก คำพูดท้าทายที่เตรียมไว้ติดอยู่ที่ลำพูก เธอกำลังจะอ้าปากเถียงตามนิสัยปากเก่ง แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากจะได้ขยับเปล่งเสียงใดออกมา— ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความเงียบ ตามด้วยเสียงตะโกนโวยวายคุ้นหูที่ดังทะลุสายฝนเข้ามา "เฮ้ย! ไอ้ภู! อยู่ในนั้นหรือเปล่าฟะ! ไฟดับแบบนี้แกเสร็จโจรสาวไปถึงไหนแล้ว เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย กรณ์คนหล่อมาช่วยชีวิตแล้ว!" เสียงของกรณ์เพื่อนสนิทตัวแสบทำลายบรรยากาศโรแมนติกและจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นเร้าใจลงอย่างไม่ไว้หน้า พราวพิรุณสะดุ้งสุดตัวรีบดันอกเขาออกทันที ส่วนภูผากัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิดถึงขีดสุด ดวงตาคมฉายแววฆ่าฟันเมื่อหันไปมองประตูห้องพัก ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ ขอตัวไปหยิกหมอนแก้เขินแทนยัยพราวแป๊บค่ะ! - เอมเมอรัลด์อายส์