บรรณารักษ์ฝึกหัดในแดนหอสมุด

"ถ้าเธอคิดจะใช้เวลาที่นี่เพื่อซ่อนตัวจากการสอบภาคปฏิบัติล่ะก็ ฉันบอกได้เลยว่ามันเป็นความเข้าใจที่ผิดมหันต์ครับ ไค" เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความกดดันของเอลาร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในหอสมุดหลวงชั้นใต้ดินที่แม้แต่แสงเทียนยังดูหม่นแสง ผมวางหนังสือปกหนังเก่าคร่ำคร่าลงบนโต๊ะไม้โอ๊คที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีเงินคู่นั้นที่กำลังจ้องเขม็งมาที่ผม "ผมไม่ได้มาเพื่อหนีสอบหรอกครับเอลาร่า ผมแค่รู้สึกว่า... ห้องสมุดแห่งนี้มีอะไรบางอย่างที่อยากให้ผมเห็น" ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า พยายามรักษาระดับน้ำเสียงให้ดูนิ่งเฉยที่สุด ทั้งที่ในใจตอนนี้ หัวใจของผมกำลังเต้นจังหวะที่เร็วกว่าปกติ ระบบแจ้งเตือนสีฟ้าโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าสายตาผมตั้งแต่วินาทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูหอสมุดแห่งนี้มา มันเตือนรัวจนแทบมองไม่ทัน [ตรวจพบพื้นที่มิติที่ถูกลบเลือน: หอสมุดต้องห้ามแห่งบรรพกาล] [คำเตือน: ข้อมูลเวทมนตร์ภายในนี้สูญหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์เกินกว่า 800 ปี] [สถานะ: คุณคือนักอ่านคนแรกในรอบหลายศตวรรษ การปลดล็อกทักษะสาย ‘บรรณารักษ์แห่งความลับ’ กำลังเริ่มต้นขึ้น] เอลาร่าขมวดคิ้ว มือเรียวบางของเธอวางลงบนโต๊ะเบาๆ กลิ่นอายเวทมนตร์เยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้งขึ้น "ไค... พลังเวทของเธอเป็นศูนย์ หรืออย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ผลการทดสอบบอกมา แต่สิ่งที่ฉันสัมผัสได้จากตัวเธอตอนนี้มันต่างออกไป มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์ที่ไหลเวียนในอากาศ แต่มันเหมือน... เสียงกระซิบจากความว่างเปล่า" ผมเลือกที่จะไม่ตอบคำถามนั้นทันที แต่กลับเดินไปที่ชั้นวางหนังสือที่ดูเปราะบางที่สุดชั้นหนึ่ง ปลายนิ้วสัมผัสลงบนสันปกหนังสือที่ไม่มีชื่อเรื่อง ผมรู้ดีว่านี่คือความเสี่ยง แต่ระบบย้ำเตือนผมตลอดเวลาว่า ‘ไค ผู้ครอบครองสิทธิ์เข้าถึงหอสมุด’ คือกุญแจสำคัญ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ลวดลายอักขระเวทโบราณสีทองอร่ามก็พุ่งผ่านปลายนิ้วเข้าสู่กระแสเลือด มันไม่ใช่การเรียนรู้แบบปกติ แต่มันคือการ ‘ดาวน์โหลด’ ความรู้โดยตรงเข้าสู่สมอง [ทักษะ: ‘อ่านรหัสโบราณ (ระดับตำนาน)’ ถูกติดตั้ง] [บทเรียนบทที่ 1: การสะกดจิตด้วยคำศัพท์แห่งสายฟ้า – เวทมนตร์ที่ถูกลบออกจากหลักสูตรเมื่อยุคสมัยเปลี่ยนผ่าน] ภาพความทรงจำของจอมเวทในอดีตพรั่งพรูเข้ามาเหมือนสายน้ำหลาก ทั้งการจัดวางมานา การหมุนวนของอักขระ และการร่ายเวทด้วยการใช้คำพูดที่ไม่ได้มีไว้เพื่อร่ายมนตร์ แต่มีไว้เพื่อสั่งการความจริง ผมหอบหายใจถี่ด้วยความตื่นเต้น เหงื่อซึมตามไรผม การเรียนรู้เวทมนตร์ที่สาบสูญไปแล้วไม่ใช่เรื่องง่าย มันหนักหนาสาหัสเหมือนกับการพยายามกรอกมหาสมุทรใส่ในแก้วกาแฟใบเล็กๆ "ไค! เธอทำอะไรลงไป?" เอลาร่าถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พลังกดดันมหาศาลจากตัวผมที่เพิ่งได้รับมาเริ่มรั่วไหลออกมาจนบรรยากาศรอบๆ เริ่มบิดเบี้ยว หนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะเริ่มลอยขึ้นเหนือพื้นอย่างไร้ทิศทาง "ผมแค่กำลังอ่านหนังสือครับ... เอลาร่า" ผมตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่พยายามควบคุมกระแสมานาที่ไหลวนอยู่ในตัว "แค่หนังสือที่คนอื่นมองข้ามไปเท่านั้นเอง" แต่ทันใดนั้นเอง ความเงียบที่น่ากลัวก็เข้าครอบคลุมหอสมุด ผนังห้องสมุดที่เคยเก่าคร่ำคร่าเริ่มเปลี่ยนไป อักขระเวทสีดำสนิทที่ไม่ควรมีอยู่จริงปรากฏขึ้นบนเพดาน ก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากความมืดมิดที่มุมห้อง สายตาของมันจ้องมองมาที่ผม—ไม่ใช่ในฐานะนักเรียนที่เข้ามาแอบอ่านหนังสือ แต่ในฐานะ 'ผู้บุกรุก' ที่ขโมยสิ่งที่ไม่ได้เป็นของตนไป [แจ้งเตือนภัยระดับวิกฤต: ผู้พิทักษ์หอสมุดบรรพกาลตื่นขึ้นจากการหลับใหล] [ภารกิจ SSS: ปกป้องหัวใจแห่งหอสมุด มิฉะนั้น... จิตวิญญาณของคุณจะถูกลบเลือนไปตลอดกาล] ผมหันไปมองเอลาร่าที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มซีดเผือด เธอชักไม้กายสิทธิ์ออกมาโดยอัตโนมัติ แต่เงาร่างนั้นขยับตัวเพียงครั้งเดียว ระยะห่างระหว่างเราก็หายไปจนเหลือเพียงคืบ มันยื่นมือที่เย็นเยียบเหมือนน้ำแข็งมาที่ลำคอของผม "ใครส่งแกมา?" เสียงทุ้มต่ำดังก้องในโสตประสาทของผมไม่ใช่จากหู แต่มันมาจากจิตใต้สำนึกที่กำลังถูกกัดกิน ผมยิ้มสู้ แม้ลมหายใจจะแทบติดขัด "ไม่มีใครส่งผมมาครับ... ผมแค่มาตามหาความจริงที่พวกคุณพยายามจะซ่อนมันไว้ในความมืด" วินาทีที่ผมพูดจบ แสงสว่างจ้าจากระบบภารกิจ SSS ก็อาบไล่ไปทั่วห้องสมุด พร้อมกับเสียงหน้าต่างหนังสือเล่มยักษ์กลางห้องที่เปิดออกด้วยตัวเอง เผยให้เห็นรายชื่อของบุคคลที่ถูกลบออกจากประวัติศาสตร์... และชื่อแรกที่ปรากฏอยู่นั้น คือชื่อของพ่อผมที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของไคในครั้งนี้นะครับ สัปดาห์หน้าเรามาลุ้นกันว่าเขาจะรอดพ้นจากเงื้อมมือผู้พิทักษ์ได้หรือไม่ครับ - ไมโลกับภูตน้อย