ค่าพลังติดลบกับระบบที่โลกต้องจารึก

“ห้า... สี่... สาม... สอง... หนึ่ง! ผลการทดสอบค่าพลังเวทมนตร์ของ ไค ลำดับที่ 412 คือ... ศูนย์! พลังเวทมนตร์ติดลบอย่างถาวร! ช่างเป็นขยะที่ประดับสถาบันเวทมนตร์เอเทอร์เนียได้สมเกียรติจริงๆ นะครับ” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังระงมไปทั่วโถงสอบกลางหินอ่อนที่เย็นเยียบ ไคยืนนิ่งอยู่หน้าลูกแก้วเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่มืดสนิทไร้แสงส่องประกายแม้แต่น้อย เขากระชับปกเสื้อนักเรียนที่ดูเก่าและมีรอยปะชุนขึ้นเล็กน้อย สายตาของเขามองไปที่ลูกแก้วด้วยความเรียบเฉย แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นเลนส์หนานั้นไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแต่อย่างใด แม้คนรอบข้างจะมองเขาด้วยสายตารังเกียจราวกับตัวน่ารังเกียจก็ตาม “น่าสมเพชจริงๆ เจ้าเด็กหลังห้องคนนั้น แม้แต่คนรับใช้ในตระกูลข้ายังทำหน้าที่ได้ดีกว่าการเป็นจอมเวทเลย” เสียงกระซิบจากเด็กหนุ่มผู้มีตราประทับตระกูลขุนนางที่อกเสื้อดังขึ้นมาถนัดหู ไคไม่ได้หันกลับไปมอง เขาทำเพียงแค่หยิบสมุดจดบันทึกปกหนังเก่าคร่ำคร่าขึ้นมาแล้วขีดฆ่าบางอย่างลงไปอย่างใจเย็น “พลังเวทติดลบงั้นเหรอครับ? น่าสนใจกว่าที่คิดเสียอีก” ไคพึมพำกับตัวเองเบาๆ แววตาของเขาฉายความนึกคิดบางอย่างที่ซ่อนลึก ในขณะที่ไคกำลังก้าวเดินลงจากเวที เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วโถงสอบ ร่างสูงเพรียวในชุดเครื่องแบบจอมเวทสีน้ำเงินเข้มที่บ่งบอกถึงสถานะนักเรียนระดับหัวกะทิหยุดยืนขวางทางเขาไว้ เส้นผมสีเงินประกายน้ำแข็งยาวสลวยพริ้วไหวเล็กน้อยตามจังหวะก้าวเดิน ดวงตาสีฟ้าเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกคู่นั้นจ้องมองมาที่ไคราวกับจะอ่านทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ “ไค... ทำไมเธอถึงไม่แสดงมันออกมา?” เสียงของเอลาร่าราบเรียบ ทว่ามีร่องรอยของความสงสัยที่ปิดไม่มิด ไคชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาวผู้เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของสถาบัน ก่อนจะเผยยิ้มที่มุมปากอย่างบางเบา “แสดงอะไรหรือครับ รุ่นพี่เอลาร่า? แสดงความว่างเปล่าที่โลกมอบให้ผม หรือแสดงความใจดีที่รุ่นพี่พยายามหยิบยื่นให้คนอย่างผมกันแน่ครับ?” เอลาร่าขมวดคิ้วแน่น มือเรียวบางของเธอกำไม้กายสิทธิ์ในมือแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด “คนอื่นอาจจะถูกหลอกด้วยคำว่า 'พลังเวทศูนย์' แต่ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้น สัมผัสเวทมนตร์ที่เธอปล่อยออกมาเมื่อครู่นี้... มันไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือการ 'ดูดกลืน' ต่างหาก เธอทำอะไรกับลูกแก้วทดสอบกันแน่” ไคหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “เป็นคำถามที่ลึกซึ้งมากครับ... แต่ก็นะ ผมคงต้องขอตัวก่อน อาจารย์กำลังมองมาทางเราแล้ว หากรุ่นพี่คุยกับ 'ขยะ' นานกว่านี้ ชื่อเสียงอาจจะมัวหมองเอานะครับ” เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยอย่างสุภาพก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา ทิ้งให้เอลาร่ายืนนิ่งค้างอยู่กับที่ สายตาของเธอจับจ้องตามหลังเขาไปด้วยความรู้สึกประหลาดใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกได้ว่าโลกที่เธอเคยรู้จัก กำลังจะเปลี่ยนไปนับแต่วินาทีนี้ ไคเดินออกมายังมุมมืดของอาคารเรียนเก่าที่ห่างไกลจากผู้คน ทันทีที่ประตูปิดลง ความเหนื่อยล้าที่เขาสะสมมาตลอดทั้งวันก็พุ่งเข้าจู่โจม เขาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง สมุดบันทึกในมือสั่นไหวเล็กน้อย “ระบบ... นายอยู่ที่นั่นใช่ไหม?” ไคเอ่ยถามความเงียบ [ตรวจพบการเข้าถึงเงื่อนไข: ผู้มีพลังเวทติดลบแต่มีความรู้แจ้งในโครงสร้างเวทมนตร์ระดับสูง] [สถานะ: กำลังเริ่มต้นการเชื่อมต่อ...] [คำเตือน: กระบวนการนี้อาจส่งผลกระทบต่อจิตวิญญาณของผู้ใช้งาน คุณต้องการดำเนินการต่อหรือไม่?] เสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นชาดังขึ้นในหัวของไค ไม่ใช่ออกมาจากโลกภายนอก แต่มันดังก้องมาจาก 'ห้วงความคิด' ของเขาเอง ไคหลับตาลงแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ “ดำเนินการเลยครับ” [การเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์...] [ขอต้อนรับสู่ 'หอสมุดเวทมนตร์ไร้จุดจบ' ระบบระดับพิเศษที่ถูกจารึกไว้ในยุคก่อนการล่มสลายของมหาเวทมนตร์] [คำเตือน: คุณได้รับสถานะ 'จอมเวทต้องสาป' เนื่องจากพลังเวทของคุณไม่ได้หายไป แต่ถูก 'กักขัง' ไว้ในระบบเพื่อเปลี่ยนรูปเป็นองค์ความรู้ระดับจักรวาล] ทันใดนั้นเอง โลกทัศน์รอบข้างของไคก็พลันเปลี่ยนไป ผนังปูนเก่าๆ ที่เขานั่งพิงอยู่สลายกลายเป็นชั้นหนังสือมหึมาที่สูงตระหง่านจนมองไม่เห็นยอด มีแสงสีทองนวลตาพุ่งออกมาจากหน้านังสือหลายพันเล่มที่ลอยละล่องอยู่รอบตัวเขา ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่สมองของไคราวกับเขื่อนแตก เขารับรู้ได้ถึงสูตรเวทมนตร์ที่สาบสูญไปนับพันปี เทคนิคการควบคุมพลังเวทที่ไม่มีใครในสถาบันนี้คิดถึง รวมถึงความลับของลูกแก้วเวทมนตร์ที่เขาทดสอบไปเมื่อครู่—มันไม่ใช่เครื่องมือวัดพลัง แต่มันคือ 'ตัวล็อค' ที่กักขังพรสวรรค์ของเขาไว้ตั้งแต่เกิด! ไคลืมตาขึ้น แววตาของเขาไม่ได้มีความลังเลอีกต่อไป ในขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนใหม่ก็ดังขึ้นกลางอากาศที่เงียบงัน [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'จงก้าวข้ามขีดจำกัดของขยะ'] [เงื่อนไข: ปลดปล่อยผนึกของลูกแก้วเวทมนตร์จำลองกลางสถาบันภายใน 24 ชั่วโมง โดยไม่ให้ใครจับได้] [รางวัล: การปลดล็อกทักษะ 'อ่านนัยน์ตาเทพ' และ 'วงแหวนเวทอิสระ'] [บทลงโทษหากล้มเหลว: พลังเวททั้งหมดจะถูกสลายจนไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของจิตวิญญาณ] ไคมองข้อความสีแดงฉานที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า เขากำมือแน่นจนเลือดซิบ ความตื่นเต้นสูบฉีดไปทั่วร่าง นี่ไม่ใช่แค่เกม แต่มันคือโอกาสที่เขาเฝ้ารอมาทั้งชีวิต ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บของที่เขากำลังซ่อนตัวอยู่... ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่ดูเหมือนจะเป็นอาจารย์ฝ่ายปกครองที่มาพร้อมกับนักเรียนกลุ่มที่แกล้งเขาเมื่อเช้านี้! “เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ข้าสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังเวทแปลกปลอมที่นี่! เจ้าเด็กนั่นต้องแอบขโมยคัมภีร์เวทต้องห้ามไปแน่ๆ!” เสียงตะโกนด้วยความโกรธจัดดังขึ้น พร้อมกับแรงกระแทกที่ประตูจนบานพับเริ่มร้าว ไคมองหน้าต่างบานแคบที่อยู่ด้านหลัง แล้วหันกลับมามองประตูที่กำลังจะพังลงมา ในมือของเขาตอนนี้มีเพียงสมุดบันทึกเล่มเดียวที่เริ่มเรืองแสงสีทองจางๆ เขาต้องเลือก... จะหนีไปพร้อมกับความลับที่เพิ่งได้มา หรือจะเผชิญหน้ากับมันด้วยอำนาจเวทมนตร์ที่เขายังไม่รู้วิธีใช้อย่างเต็มรูปแบบดี? ประตูไม้พังครืนลงมาพร้อมกับฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย เอลาร่าก้าวเข้ามาเป็นคนแรกในฐานะตัวแทนนักเรียน แต่เธอก็หยุดชะงักลงเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า... ไคไม่ได้หนีไปไหน เขายืนตระหง่านอยู่กลางห้อง แสงสีทองสว่างไสวที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาทำให้ทุกคนที่เข้ามาต้องยกมือขึ้นบังตาด้วยความตกตะลึง! “ดูเหมือนว่าวันนี้... จะไม่ได้จบลงง่ายๆ อย่างที่พวกคุณคิดนะครับ” ไคกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่ากลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้อากาศในห้องหนักอึ้งจนทุกคนแทบหายใจไม่ออก ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกของเรื่องราวสุดมหัศจรรย์นี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไมโลกับภูตน้อย