การปะทะกันของคนสองขั้ว

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ชื่อของ ‘พ่อ’ ถูกลบเลือนไปมากกว่านี้ ก็กรุณาลดนิ้วที่จ่ออยู่บนหน้าหนังสือเล่มนั้นลงเสียทีครับ” เสียงของผมดังกังวานผ่านความเงียบงันที่กดทับหอสมุดต้องห้าม—สถานที่ที่แม้แต่คณาจารย์ยังต้องเกรงใจที่จะย่างกรายเข้ามา แต่ในตอนนี้ กลับมีหญิงสาวที่เพียบพร้อมที่สุดในสถาบันยืนอยู่ตรงหน้าผม เธอคือเอลาร่า ทายาทตระกูลเวทมนตร์ชั้นสูงผู้เย็นชาดังรูปสลักน้ำแข็ง เอลาร่าชะงัก นิ้วเรียวยาวที่กำลังสั่นไหวเหนือตัวอักษรสีเลือดบนหน้ากระดาษหนังเก่ากึกค่อยๆ ถอนออก เธอหันกลับมามองผม แววตาคู่คมนั้นไม่ได้มีความตกใจฉายชัด แต่กลับเต็มไปด้วยความระแวดระวังที่เย็นเยียบ “นายรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร ไค” เสียงของเธอราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจากระดับพลังเวทที่ไหลเวียนอยู่รอบกาย “ที่นี่คือเขตหวงห้ามระดับสูงสุดของหอสมุด หรือว่านายเองก็… เป็นพวกที่ถูกจารึกไว้ในฐานะ ‘ความผิดพลาดของประวัติศาสตร์’ เช่นกัน” ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที ผมก้าวเดินผ่านชั้นหนังสือที่ส่งกลิ่นไอเก่าแก่ของกาลเวลาเข้าไปใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง แสงจากหน้าต่างโฮโลแกรมของระบบ SSS ยังคงทอแสงสีทองจางๆ อยู่เบื้องหลัง เป็นหลักฐานยืนยันว่าสิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือความจริงที่สถาบันแห่งนี้พยายามปกปิดมาตลอดสิบปี “ผมแค่เป็นเด็กหลังห้องที่ชอบอ่านหนังสือผิดที่ผิดทางเท่านั้นครับ” ผมหยิบหน้าต่างระบบขึ้นมาตรงหน้าเพื่อตรวจสอบค่าสถิติที่พุ่งสูงขึ้นอย่างประหลาด ทุกครั้งที่ผมเข้าใกล้เอลาร่า ค่า [ความเชื่อมโยงกับโชคชะตา] ของผมจะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง “และผมคิดว่า เราสองคนกำลังตามหา ‘ชื่อ’ เดียวกันอยู่ในหนังสือนั่น” เอลาร่าหรี่ตาลง เธอขยับตัวเข้าหาผมเล็กน้อย แรงกดดันเวทมนตร์มหาศาลถูกรวบรวมไว้ที่ปลายนิ้ว หากผมขยับผิดจังหวะเพียงนิดเดียว พลังทำลายล้างที่สามารถเป่าห้องสมุดแห่งนี้ให้กลายเป็นจุณคงจะทำงานทันที แต่ผมก็ยังคงรักษารอยยิ้มที่อ่านไม่ออกไว้บนใบหน้า “นายต้องการอะไร” เธอถามเข้าประเด็นโดยไม่เสียเวลา “ข้อมูลครับ” ผมตอบสั้นๆ “คุณกำลังตามหาเบาะแสเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเมื่อสิบปีก่อน ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่พ่อของผมหายตัวไป ผมมีข้อมูลบางอย่างที่แม้แต่ตระกูลขุนนางระดับสูงของคุณก็เข้าไม่ถึง… แต่แลกกับการที่คุณต้องเป็น ‘คู่หู’ ของผมในการไขปริศนานี้” เอลาร่าหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “คู่หู? นายคิดว่าเด็กไร้พลังเวทอย่างนายจะมีค่าพอให้ฉันเสียเวลาด้วยอย่างนั้นหรือ?” ผมไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด แต่ตัดสินใจเปิดเผย ‘การ์ด’ ใบแรก ผมสั่งการระบบด้วยจิตให้ปลดปล่อยทักษะ [ดวงตาแห่งปราชญ์นิรันดร์] พริบตาที่ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ข้อมูลมหาศาลเกี่ยวกับ ‘วงจรเวทมนตร์ที่บกพร่อง’ ของเอลาร่าก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวสมองของผม “คุณกำลังเจ็บปวดจากการใช้เวทมนตร์ธาตุแสงสลับขั้วในทุกครั้งที่ปล่อยพลังเต็มกำลังสินะครับ” ผมกระซิบเบาๆ “และนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณต้องหาทางแก้ในหอสมุดต้องห้ามแห่งนี้ ไม่ใช่เพื่อการเรียนรู้ แต่เพื่อ ‘รักษา’ ตัวเองจากการกัดกินของพลังเวทที่ผิดเพี้ยน” ใบหน้าของเอลาร่าซีดเผือดลงทันที มือที่ถือหนังสือสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้แค่มองผมในฐานะเด็กหลังห้องอีกต่อไป แต่เป็นสิ่งที่เธอกำลังหวาดกลัว—บุคคลที่มองเห็นทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของปัญหาที่เธอซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความสมบูรณ์แบบ “นายเป็นใครกันแน่…” เธอพึมพำ “ผมก็แค่คนที่กำลังหาวิธีเอาตัวรอดในโลกที่พยายามลบตัวตนของครอบครัวผมออกไปครับ” ผมยื่นมือออกไปในความมืดสลัวของหอสมุด “ตกลงไหมครับ? เราแลกเปลี่ยนกัน คุณให้ความช่วยเหลือผมในการเข้าถึงเอกสารลับ และผมจะช่วยคุณแก้ไขวงจรเวทมนตร์ที่กำลังกัดกินคุณอยู่” เอลาร่าเงียบไปนาน ความขัดแย้งในแววตาของเธอเต้นเร่า ราวกับมีพายุหมุนอยู่ภายใน ในที่สุด เธอก็ยื่นมือที่สั่นเทาออกมาและแตะเบาๆ ลงบนฝ่ามือของผม สัมผัสที่เย็นเยียบนั้นสื่อถึงความเปราะบางที่เธอไม่เคยเผยให้ใครเห็น “ถ้านายโกหก หรือแม้แต่คิดจะหักหลังฉัน…” เธอเว้นวรรคด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันจะเป็นคนลบนายออกจากประวัติศาสตร์ด้วยมือของฉันเอง” ผมยิ้มรับ นี่คือจุดเริ่มต้นของการร่วมมือที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้จริงระหว่าง 'ตัวท็อป' และ 'ตัวตลก' ของโรงเรียน แต่ในวินาทีที่นิ้วของเราประสานกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบ SSS ที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังลั่นขึ้นในโสตประสาท [ภารกิจเชื่อมโยง: พันธสัญญาแห่งโชคชะตา - เริ่มต้นแล้ว] [สถานะ: คู่หูผู้ร่วมชะตากรรมได้รับการยืนยัน] [คำเตือน: ความลับของสถาบันที่ถูกซ่อนไว้ใน ‘ห้องใต้ดินต้องห้าม’ กำลังถูกบางสิ่งบางอย่างกระตุ้นให้ตื่นขึ้น...] ฉับพลัน พื้นหอสมุดก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หนังสือเล่มหนึ่งที่อยู่ชั้นวางถัดไปจากที่เรายืนอยู่เปิดออกเองด้วยแรงลมประหลาด จากความมืดมิดในซอกลึกของชั้นหนังสือ คู่ดวงตาสีอำพันขนาดมหึมาที่ไม่ได้เป็นของมนุษย์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นจ้องมองมาที่เราทั้งคู่ พร้อมกับเสียงคำรามต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูก ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ หวังว่าทุกคนจะสนุกกับการผจญภัยครั้งนี้ครับ ไมโลกับภูตน้อย