พยานเงาในศาลเตี้ย

"หลักฐานที่คุณนทีถืออยู่ในมือตอนนี้ ไม่เพียงแต่จะทำให้ลูกความของผมพ้นผิด แต่ยังสามารถส่งคนในห้องประชุมสภาเทศบาลแห่งนี้ ไปนอนนับดาวในเรือนจำได้ถึงสามคนเลยทีเดียวครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทของรวิศดังขึ้น ท่าىกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของคนนับสิบในห้องรับรองวีไอพีชั้นบนสุดของสำนักงานอัยการภาค ความมืดไม่ได้กำลังรอคอยให้เขาเข้าไปหา แต่มันเดินเข้ามาทักทายถึงหน้าประตูแล้วครับ... และประตูบานนั้นก็คือคดีฆาตกรรมอำพรางที่เชื่อมโยงกับผู้มีอิทธิพลระดับรากเหง้าของเมืองใหญ่แห่งนี้ รวิศในชุดสูทสีชาคูลรีดเรียบยืนกอดอก แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาซ่อนความเหนื่อยล้าจากการอดนอนตลอดสามคืนเต็มไว้ภายใต้รอยยิ้มสุภาพ บนโต๊ะไม้สักทองตรงหน้าเต็มไปด้วยเอกสารสำนวนคดี คราบน้ำตาจากครอบครัวผู้เสียหาย และรอยหมึกสีแดงของรายงานการชันสูตรพลิกศพที่ถูกแก้ไขตัวเลขอย่างจงใจ นที อดีตนายตำรวจร้อยเอกผู้หันหลังให้ระบบ ยืนพิงเสาอยู่มุมห้อง สีหน้าของเขาเคร่งเครียดไม่แพ้กัน มือขวากุมด้ามปืนพกใต้เสื้อแจ็คเก็ตแน่น สายตาสอดส่องความเคลื่อนไหวของชายชุดดำสี่คนที่ยืนประกบอยู่แถวประตูทางออก ทุกคนล้วนมีรอยสักรูป "อีกาคาบศพ" ที่หลังใบหู—สัญลักษณ์ของกลุ่มไสยเวทใต้ดินที่รับใช้ผู้มีอิทธิพลกลุ่มนี้ "คุณรวิศ... คุณกำลังเล่นกับไฟรู้ตัวไหม" เสียงแหบพร่าของชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงดังขึ้น เขาคือ "พงศกร" สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรผู้กว้างขวาง รอยยิ้มบนใบหน้าของนักการเมืองคนนี้ไม่ได้ไปถึงดวงตาที่แข็งกระด้างคู่นั้นเลย "คดีเด็กผู้หญิงจมน้ำตายในคลองร้างเมื่อสัปดาห์ก่อน มันก็แค่อุบัติเหตุ... ทำไมคุณต้องพยายามขุดคุ้ยให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ด้วยล่ะครับ" "อุบัติเหตุเหรอครับท่าน ส.ส." รวิศทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เด็กผู้หญิงอายุสิบสองขวบ มีรอยช้ำรูปมือบีบที่ลำคอ กระดูกซี่โครงหักจากการถูกกดทับ และที่สำคัญที่สุด... วิญญาณของเธอยังตามมานั่งร้องไห้อยู่ที่มุมห้องประชุมของพวกท่านตั้งแต่วันแรกที่ผมรับทำคดีนี้แล้วครับ" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิภายในห้องก็ลดฮวบลงทันที ลมหายใจของทุกคนเริ่มกลายเป็นไอสีขาวบางเบา หลอดไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสว่างจากไฟฉุกเฉินสีส้มที่สาดส่องให้เห็นเงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่าง ไม่ใช่เงาของพวกเขาเอง... แต่เป็นเงาของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในชุดนักเรียนเปียกชุ่ม ที่กำลังลอยคว้งอยู่กลางห้อง แววตาของเหม่อลอยและเต็มไปด้วยความแค้น ขณะที่รอยเลือดสีดำไหลรินจากมุมปากของร่างไร้วิญญาณนั้นหยดลงกระทบพื้นทีละหยด เสียง "ติ๋ง... ติ๋ง..." ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคน พงศกรหน้าถอดสีทันที เขารู้จักชื่อเสียงเรียงนามของ "ทนายวิญญาณ" คนนี้ดี แต่ไม่คิดว่าอิทธิพลของภูตผีจะถูกดึงมาใช้เป็นเครื่องมือในเกมกฎหมายได้อย่างแนบเนียนขนาดนี้ "จัดการมันซะ!" ส.ส. พงศกรคำรามลั่นด้วยความหวาดกลัว สั่งการลูกน้องร่างยักษ์ทั้งสี่คน พริบตานั้นเอง ความชุลมุนก็ระเบิดขึ้น ลูกน้องคนแรกพุ่งเข้ามาพร้อมกับมีดสั้นอาคมที่เรืองแสงสีเขียวคล้ำในความมืด กลิ่นอายความตายพวยพุ่งเข้าปะทะจมูก แต่นทีไว Nทีไม่รอช้า เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าอย่างแม่นยำ ใช้กระบองเหล็กย่อส่วนฟาดเข้าที่ข้อมือของคนร้ายอย่างรุนแรงจนอาวุธหลุดจากมือ ก่อนจะหมุนตัวเตะตัดขาจนร่างนั้นล้มกระแทกพื้นหมดสติในพริบตา "คุณรวิศ ทางนี้ผมจัดการเอง!" นทีตะโกนบอก พร้อมกับชักยันต์กันผีที่เขียนด้วยหมึกชาดสีแดงสดแปะลงบนหน้าผากของลูกน้องอีกคนที่พยายามร่ายคาถาใส่ รวิศไม่ได้สนใจการต่อสู้ตรงหน้า สายตาของเขาสะท้อนภาพของพงศกรที่กำลังควAหาโทรศัพท์มือถือเพื่อสั่งการขั้นเด็ดขาด ทนายหนุ่มก้าวเดินผ่านความหนาวเย็นที่แผ่ซ่ามาจากวิญญาณเด็กสาว รองเท้าหนังขัดมันหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานของนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพล "ท่าน ส.ส. ครับ..." รวิศโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ความลับที่ท่านฝังไว้ใต้ดินเมื่อสัปดาห์ก่อน วันนี้มันกำลังปีนกลับขึ้นมาหาท่านแล้ว" รวิศยกมือขึ้นวาดกลางอากาศเป็นอักขระโบราณ ทันใดนั้น เงาสودทะมึนที่เกาะอยู่ด้านหลังของพงศกรก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด วิญญาณอาฆาตของเหยื่อรายอื่นๆ อีกนับสิบชีวิตที่ถูกนักการเมืองคนนี้สังเวยเพื่อแลกกับอำนาจและตำแหน่ง เริ่มปรากฏร่างขึ้นทีละคน สองคน สามคน... จนเต็มห้องประชุม บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงกรีดร้องของเหล่าคนบาป เสียงแจ้งเตือนจากระบบพิเศษที่รวิศใช้ประเมินพลังงานวิญญาณและคดีความก็ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างกะทันหัน [ ติ๊ง! ตรวจพบโครง3ข่ายอาชญากรรมระดับเมือง: "สมาคมเงาดำ" ได้รับรู้การเคลื่อนไหวของท่านแล้ว ] [ ภารกิจลับระดับ SSS ถูกปลดล็อก: "เปิดโปงอัยการสูงสุดผู้รับสินบน" ] [ คำเตือน: เป้าหมายรายต่อไปกำลังเดินทางมาถึงสถานที่เกิดเหตุในอีก 3 นาที... และเขาคนนั้นคือ "อัยการภาค" ผู้เป็นอาจารย์เก่าของท่านเอง ] รวิศชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาหลังกรอบแว่นหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนั้น รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังดังขึ้นเรื่อยๆ จากทางเดินด้านนอก... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "เข็มทิศมองวิญญาณ" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ