กระบวนท่าประสานใจ

ไอเย็นยะเยือกของถ้ำมังกรเหมันต์มิได้มาจากหินผา หากแต่แผ่ออกมาจากจุดตันหยั่งของหญิงสาวที่นั่งหลับตาอยู่เบื้องหน้า เฟยหรงในยามนี้คล้ายรูปสลักหยกขาวบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งรอยด่างพร้อย ทว่ารอบกายเธอกลับมีเกล็ดน้ำแข็งรูปดอกบัวนับพันหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง แรงกดดันจากเคล็ดวิชา "เหมันต์พิสุทธิ์เก้าสวรรค์" แผ่ซ่านจนอากาศรอบบริเวณบิดเบี้ยวเป็นคลื่นใส หลี่มู่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งกุมด้ามกระบี่วิปลาสแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขารู้ดีว่าหากปราณหยินอันบริสุทธิ์นี้สะท้อนกลับแม้แต่น้อย เส้นชีพจรของนางจะขาดสะบั้นทันที และความแค้นที่นางแบกรับไว้คงไม่มีวันได้รับการชำระ "เจ้าหนู มัวยืนทำหน้าปวดขี้อะไรอยู่เล่า? รีบโคจรลมปราณประสานวิญญาณเสียสิ ถ้านางธาตุไฟเข้าแทรกจริงๆ เจ้าจะได้เป็นหม้ายขันทีท่องยุทธภพคนแรก ดีไม่ดีข้าจะได้กินตับไตไส้พุงของเจ้าเป็นอาหารว่างแก้เซ็ง" เสียงแหบพร่ากวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืด อสูรพยัคฆ์เงากลอกตาไปมา หางสีดำสนิทของมันตวัดขีดเขียนอักขระป้องกันภัยบนพื้นถ้ำอย่างคล่องแคล่ว หลี่มู่เฉินแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ "เจ้าแมวอ้วน หุบปากเน่าๆ ของเจ้าไปเสีย หากวันนี้ข้ารอดไปได้ ข้าจะเอาเนื้อย่างอัคคีสวรรค์อุดปากเจ้าให้หนำใจ" เขาไม่รอช้า สาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างบาง กลิ่นอายบุรุษที่อบอุ่นดั่งเตาหลอมโลหะทาบทับเข้าหาความหนาวเหน็บทันที หลี่มู่เฉินทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิซ้อนด้านหลังของเฟยหรง ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างประกบเข้ากับแผ่นหลังบอบบางที่สั่นเทาน้อยๆ ทันทีที่ผิวเนื้อสัมผัสกัน คลื่นกระแสพลังสองขั้ว—หยางอันดุร้ายดั่งอัคคีบรรพกาล และหยินอันเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งพันปี—ก็เข้าปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าในจิตวิญญาณ! "อึก..." เฟยหรงส่งเสียงครางแผ่วเบา ใบหน้าสลักเสลาซีดเผือก เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากแต่กลับกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นลงพื้นทันที พิษจากกระบี่มารโลหิตที่ตกค้างในร่างนางเริ่มแผ่ซ่านต่อต้าน มันพยายามกัดกินเส้นชีพจรหัวใจของนางอย่างโหดเหี้ยม "ตั้งสติไว้!" หลี่มู่เฉินคำรามต่ำในลำคอ เสียงของเขาแฝงไว้ด้วยกระแสพลังจิตอันกล้าแกร่งที่ทะลวงเข้าไปในห้วงนิมิตของนาง "ข้าอยู่ที่นี่ เจ้ามิได้โดดเดี่ยว... ความแค้นของตระกูลเฟย เจ้าต้องชำระด้วยมือตนเอง อย่าเพิ่งยอมแพ้แก่ความมืดมิดนี้!" ในห้วงจิตใต้สำนึกที่ขาวโพลนราวกับทุ่งหิมะไร้ขอบเขต เฟยหรงรู้สึกราวกับตนเองกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรน้ำแข็ง ความหนาแน่นของความตายและภาพเหตุการณ์วันที่คนในตระกูลถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมไหลทะลักเข้ามาซ้ำเติม ดวงตาที่เคยเยือกเย็นและไร้อารมณ์เริ่มสั่นไหว น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินออกจากหางตา กลายเป็นผลึกน้ำแข็งร่วงหล่นลงกระทบพื้นจิตวิญญาณแตกกระจาย แต่วินาทีนั้นเอง ไออุ่นอันทรงพลังสายหนึ่งก็โอบล้อมรอบดวงจิตของนางไว้ มันไม่ใช่แค่ลมปราณ แต่เป็นความมุ่งมั่นอันไร้เทียมทานและจิตวิญญาณที่พร้อมจะแผดเผาทุกอุปสรรคแทนตบะของนาง *เจ้านี่... ช่างดื้อดึงเสียจริง...* เสียงในใจของเฟยหรงสะท้อนก้อง นางสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่หลี่มู่เฉินกำลังแบกรับเพื่อแบ่งเบาพิษร้ายจากนาง เขากำลังใช้ปราณกระบี่วิปลาสของตนเองตัดเฉือนเส้นชีพจรลมปราณของเขาเอง เพื่อเปิดทางให้พลังหยางบริสุทธิ์ไหลเวียนเข้าไปชำระล้างร่างกายให้เธอ "หลี่มู่เฉิน... ท่าน..." "หุบปากแล้วหลับตาซ้ำ!" หลี่มู่เฉินกัดฟันกรอด เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปากของเขา แรงสะท้อนย้อนกลับทำให้กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ การหลอมรวมพลัง "วิถีอัคคีผลาญสวรรค์" เข้ากับ "เหมันต์พิสุทธิ์เก้าสวรรค์" มิใช่เรื่องง่าย มันคือการฝืนกฎเกณฑ์แห่งหยินหยางโดยแท้ หากผิดพลาดแม้แต่เสี้ยวลมหายใจ ทั้งเขาและนางจะกลายเป็นเถ้าธุลีและเกล็ดน้ำแข็งสลายไปพร้อมกัน ทว่า ในความเจ็บปวดเจียนตายนั้น ความเชื่อมโยงลึกลับกลับเกิดขึ้นในจิตใจของคนทั้งสอง กำแพงน้ำแข็งในใจของเฟยหรงพังทลายลงทีละน้อย ผ่านกระแสจิตที่เชื่อมต่อกัน นางรับรู้ได้ถึงปมหลังอันเจ็บปวดของหลี่มู่เฉิน การสูญเสียอาจารย์ผู้มีพระคุณในกองเพลิง การถูกทรยศหักหลังโดยสำนักมาร และความโดดเดี่ยวที่เขาแบกรับมาตลอดชีวิตภายใต้นาม "กระบี่วิปลาส" ทุกความรู้สึก ทุกรอยแผลเป็นในจิตวิญญาณของเขาหลั่งไหลเข้ามาในความนึกคิดของนางอย่างชัดเจน เช่นเดียวกัน หลี่มู่เฉินก็มองเห็นความโดดเดี่ยวอันยาวนานของหญิงสาวเบื้องหน้า นางผู้ถูกฝึกฝนให้เป็นเครื่องจักรสังหารไร้หัวใจเพื่อทวงคืนความยุติธรรม นางไม่เคยได้รับอ้อมกอด ไม่เคยมีใครยืนเคียงข้าง และไม่เคยรู้จักคำว่า "ความอบอุ่น" แท้จริงคืออะไร ความเข้าใจลึกซึ้งก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในความมืดมิดของห้วงสมาธิ "พวกเรา... ร่วมมือกัน" เฟยหรงเอמהเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าแววตาที่ลืมขึ้นในห้วงจิตวิญญาณกลับประกายแสงเจิดจ้าดั่งดาราพันดวง นางพลิกฝ่ามือประสานเข้ากับมือของหลี่มู่เฉินอย่างแนบแน่น พลังหยินและหยangที่เคยห้ำหั่นกัน บัดนี้กลับหลอมรวมกันเป็นวงแหวนปราณสีฟ้าครามสลับแดงเพลิง หมุนวนแผ่ขยายออกรอบตัวของทั้งคู่จนทะลวงทะפยอดเขาหิมะทะยานขึ้นสู่ท้องนภา! ตูมมมม! คลื่นพลังมหาศาลระเบิดออกกวาดเอาหิมะรอบถ้ำปลิวหายไปในพริบตา อสูรพยัคฆ์เงาถึงกับต้องกางม่านพลังป้องกันตัวสุดชีวิต มันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "บ้าจริง! สองคนนี้บรรลุ 'วิชาประสานจิตหยินหยาง' สำเร็จแล้วหรือนี่? เจ้ามนุษย์สารเลว นั่นมันเคล็ดวิชาลับที่แม้แต่เซียนสวรรค์ยังต้องใช้เวลาสามร้อยปีเชียว na!" ภายในถ้ำ หลี่มู่เฉินและเฟยหรงลืมตาขึ้นพร้อมกัน ไอออนลมปราณรอบกายสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ ใบหน้าของหญิงสาวแนบชิดอยู่กับแผ่นอกของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายนาง หัวใจที่เคยด้านชากลับเต้นระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เฟยหรงรีบผละออกเล็กน้อย ใบหน้าขาวเนียนปรากฏรอยเรื่อสีแดงจางๆ อย่างหาได้ยากยิ่ง นางหลบสายตาคมกริบของเขา เอ่ยเสียงเรียบแต่น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ข้า... ขอบคุณท่าน" หลี่มู่เฉินแย้มยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินบรรยาย เขายื่นมือออกไปเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อของนางอย่างอ่อนโยน ผิดวิสัยจอมยุทธ์ผู้บ้าคลั่งโดยสิ้นเชิง "หากจะขอบคุณ ข้าขอแค่รอยยิ้มจากเซียนสาวผู้เย็นชาคนนี้ก็พอแล้วกระมัง" เฟยหรงชะงักงัน หัวใจเต้นแรงราวกับกลองศึก นางกำลังจะเอ่ยวาจาใดออกมาตอบโต้ ทว่าทันใดนั้นเอง... เปรี้ยงงงง! ท้องนภาภายนอกถ้ำที่เคยแจ่มใส กลับมืดครึ้มลงในพริบตา เมฆทัณฑ์สวรรค์สีดำสนิทก่อตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง สายฟ้าสีทองคำเก้าเส้นผ่าฟาดลงมาตรงปากถ้ำราวกับจะฉีกกระชากแผ่นดินให้แยกออกจากกัน แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนกระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่น ไม่เพียงแค่นั้น... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับพันชีวิต พร้อมกับกลิ่นอายฆ่าฟันอันเหี้ยมเกรียมก็ล้อมรอบถ้ำแห่งนี้ไว้ทุกทิศทางแล้ว! "หึๆๆ หลี่มู่เฉิน เฟยหรง พวกเจ้าคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือของสำนักกระบี่สวรรค์พเนจรไปได้เช่นนั้นหรือ?" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องกังวานสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วขุนเขา พร้อมกับร่างของบุรุษชุดขาวผู้ถือกระบี่ประดับอัญมณีเจ็ดสี ที่ก้าวเท้าเหยียบอากาศลงมาเบื้องหน้าปากถ้ำด้วยท่าทีเหนือผู้คน และคนผู้นั้นก็คือ "มู่หรงหลาง" ศัตรูคู่อาฆาตที่เฟยหรงตามล่ามาตลอดชีวิต! ติดตามตอนต่อไป: ก้าวแรกแห่งการล้างแค้น หรือกับดักมรณะที่รอคอยการตัดสิน? *ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้กระบี่วิปลาสเล่มนี้ก้าวผ่านทุกอุปสรรคไปด้วยกันนะครับ* — **ลั่วอสูรหมื่นภูผา**