ศิษย์ทรยศปรากฏกาย

กลิ่นอายโลหิตและไอสังหารที่แผ่ซ่านเข้ามาในเขตแดนค่ายกลเหมันต์พันปี ไม่ได้ทำให้คนทั้งสองที่นั่งอยู่เบื้องกองไฟรู้สึกตื่นตระหนกแม้แต่น้อย หลี่มู่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวดีดด้าม ‘กระบี่วิปลาส’ ที่วางพาดอยู่บนตักเบาๆ เกิดเสียงกังวานใสราวน้ำค้างกระทบศิลา ทว่าสะท้อนจิตสังหารที่เยียบเย็นยิ่งกว่าสายลมภายนอก “ดูเหมือนว่า ‘สุนัขรับใช้’ ที่ท่านอาจารย์เคยขับไล่ออกสำนักเมื่อสิบปีก่อน จะยังจดจำกลิ่นอายของข้าได้ไม่ลืมเลือนนะฃรับ” หลี่มู่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีจับจ้องออกไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า “สุนัขก็คือสุนัข ต่อให้สวมชุดผ้าแพรหรือถือครองกระบี่เซียน มันก็ยังคงมีสัญชาตญาณของการแย่งชิงเศษเนื้ออยู่ดี” เฟยหรงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก นางแม้ไม่ได้แม้แต่จะชายตามองออกไปนอกถ้ำ แต่พลังลมปราณพิสุทธิ์รอบตัวกลับหมุนวนอย่างเชี่ยวกราด เกล็ดน้ำแข็งโปร่งแสงนับพันลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ สะท้อนแสงไฟจากกองกองเพลิงเป็นประกายวับวับวาววาว ราวกับหมู่ดาวที่พร้อมจะร่วงหล่นลงมาสังหารผลาญชีวิต “โฮ่ง! เจ้าพวกนี้นี่ช่างไม่รู้เจียมตัวเอาเสียเลย ข้าอุตส่าห์นอนหลับฝันหวานอยู่ดีๆ ดันมารบกวนเวลานอนของท่านปู่เสือผู้นี้ เดี๋ยวพ่อจะตบให้กบาลแยกเป็นสองซีกเสียเลยนี่!” อสูรพยัคฆ์เงาที่นอนขดอยู่มุมถ้ำคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาสีเพลิงลุกโชน ขนทั่วร่างลุกชันแผ่ไอสีดำทมิฬออกมาคุกคาม *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ค่ายกลป้องกันรอบหุบเขาที่เฟยหรงวางไว้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนหินผาร่วงหล่นลงมาเป็นฝุ่นผง แรงกระแทกจากการโจมตีด้วยลมปราณระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่ขยายเป็นวงกว้าง แผดเผาต้นไม้ใบหญ้ารอบรัศมีร้อยลี้ให้กลายเป็นจุลในพริบตา เงาร่างนับสิบสายพุ่งทะยานผ่านม่านหมอกหนาทึบเข้ามาประชิดปากถ้ำอย่างรวดเร็ว ผู้นำขบวนคือชายชราในชุดคลุมสีเทาเข้ม ใบหน้าเหี่ยวย่นมีรอยแผลเป็นลากยาวจากหน้าผากถึงคาง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายและโลภโมโทสัน มือซ้ายถือไม้เท้าหัวกะโหลกอสูรที่ยังคงมีควันพิษพวยพุ่ง “หลี่มู่เฉิน! เจ้าเด็กเวรตระกูลหลี่! ในที่สุดข้าก็หาตัวพบ!” เสียงแหบพร่าดั่งภูตผีแผดก้องไปทั่วหุบเขา ชายชราผู้นั้นคือ ‘ไป๋หยุนเฟิง’ ผู้อาวุโสลำดับสามแห่งสำนักกระบี่มารโลหิต ศิษย์ทรยศผู้เคยลงมือทรยศเจ้าสำนักคนก่อนเพื่อแย่งชิงคัมภีร์วิถีมาร หลี่มู่เฉินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงสง่าแผ่ไอสังหารสีแดงฉานออกมาปกคลุมทั่วร่าง รัศมีกระบี่วิปลาสพุ่งทะยานเสียดฟ้าจนหมู่เมฆบนท้องฟ้าแยก2ฝั่ง “ไป๋หยุนเฟิง… ผ่านไปสิบปี ฝีมือของท่านนอกจากจะไม่ก้าวหน้าแล้ว รอยเหี่ยวย่นบนหน้ายังเพิ่มขึ้นจนน่าเวทนาอีกด้วยนะฃรับ ท่านอาจารย์บนสวรรค์คงกำลังหัวเราะเยาะความไร้ค่าของท่านอยู่เป็นแน่” “สามหอง! เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม วันนี้ข้าจะถลกหนังหัวเจ้า เอาเลือดของเจ้ามาล้างอายที่เคยเสียท่าในอดีต!” ไป๋หยุนเฟิงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขากวาดตามองไปยังเฟยหรงที่ยังคงนั่งนิ่งดั่งรูปสลักน้ำแข็ง ชั่วขณะหนึ่งประกายความโลภและความตะลึงก็ฉายชัดในแววตา “ฮ่าๆๆๆ นึกไม่ถึงว่าเจ้าเด็กนี่จะซ่อนสาวงามล่มเมืองไว้ข้างกาย นางเซียนน้ำแข็งผู้เลื่องชื่อแห่งหุบเขาเหมันต์สินะ? ดีจริงๆ! วันนี้ข้าจะสังหารเจ้า แล้วจับนังนี่มาเป็นบำเรอข้างกาย ข้าจะทำให้พวกเจ้าได้รู้ซึ้งถึงนรกบนดิน!” สิ้นคำพูดอันโสมมของไป๋หยุนเฟิง อากาศภายในถ้ำก็ลดอุณหภูมิลดลงสู่จุดเยือกแข็งในเสี้ยววินาที เฟยหรงมิได้โกรธเกรี้ยว นางเพียงแต่ปรายตาขึ้นมองช้าๆ แววตานั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึก ทว่ากลับทำให้ไป๋หยุนเฟิงรู้สึกหนقสั่นไปถึงไขสันหลังราวกับถูกสายตาของมัจจุราชจับจ้อง “บังอาจล่วงเกินสตรีของข้า… รนหาที่ตายแท้ๆ” หลี่มู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าทุกพยางค์กลับหนักแน่นดั่งค้อนยักษ์กระแทกกลางใจคน ร่างของเขาหายวับไปจากจุดเดิมในพริบตา เหลือไว้เพียงรอยแยกของมิติและประกายสายฟ้าสีชาดที่ฟาดผ่าลงมายังพื้นดิน ดาบและกระบี่กระทบกันจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วทั้งหุบเขา การต่อสู้แบบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่ทว่า… ในขณะที่หลี่มู่เฉินกำลังจะตวัดกระบี่ปลิดชีพไป๋หยุนเฟิงในกระบวนท่าเดียว สายตากลับเหลือบไปเห็นค่ายกลลับที่ถูกจุดขึ้นที่ยอดเขาฝั่งตรงข้าม แสงสีทองคำโบราณส่องสว่างขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังสะท้อนก้องกังวานมาจากความมืด… และเงาร่างที่สามซึ่งก้าวออกมาจากประตูมิติ พร้อมกับกระบี่ที่จ่อตรงมาที่แผ่นหลังของเฟยหรงโดยที่นางยังไม่ทันตั้งตัว! “ระวัง!” หลี่มู่เฉินอุทานด้วยความตกใจ ขีดจำกัดความเร็วของเขาถูกเร่งจนทะลุขีดจำกัด ทว่าทุกอย่างกลับช้าไปเสี้ยววินาที— ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้กระบี่วิปลาสเล่มนี้ก้าวผ่านทุกอุปสรรคไปด้วยกันนะครับ — **ลั่วอสูรหมื่นภูผา**