ความห่างไกลที่ทำให้เห็นใจ

เสียงประตูกระแทกปิดดังกึกก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของธาม มันไม่ใช่แค่เสียงของบานไม้ราคาแพง แต่มันคือเสียงปิดตายอนาคตที่เขาเคยจินตนาการไว้ว่าจะก้าวเดินไปพร้อมกับคิน ชายหนุ่มยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องทำงานที่หรูหราที่สุดบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า ท่ามกลางเอกสารกองโตนับล้านที่เขาเคยภูมิใจว่ามันคือ 'อำนาจ' และ 'ความสำเร็จ' แต่ในวินาทีนี้ ทุกตัวเลขในงบการเงิน ทุกหุ้นส่วนที่เขากำลังแย่งชิง กลับกลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าเมื่อความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงฝีเท้าของคนที่เพิ่งเดินจากไป “โธ่เว้ย!” ธามสบถก้องก่อนจะคว้าแก้วคริสตัลบนโต๊ะทุ่มลงกับพื้นจนแตกกระจาย เศษแก้วบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเขาเหมือนกับที่คินเคยใช้คำพูดเชือดเฉือนเพื่อรักษาศักดิ์ศรีตัวเอง เขาเป็นคนผลักไส... เขาเป็นคนบอกเองว่าคินไม่มีค่าพอที่จะอยู่เคียงข้างเขา แต่พอเห็นแผ่นหลังนั้นหันหลังให้จริงๆ ความหยิ่งทะนงทั้งหมดที่เคยสร้างเป็นกำแพงก็พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เขาเดินไปที่หน้าต่างบานยักษ์ มองลงไปเบื้องล่าง เห็นร่างโปร่งของคินกำลังก้าวขาเดินตัดผ่านลานจอดรถด้วยท่าทางที่ดูเด็ดเดี่ยว แม้จะมองไม่เห็นสีหน้า แต่ธามรู้ดีว่าตอนนี้ดวงตาคู่นั้นคงกำลังเอ่อคลอไปด้วยความโกรธปนเสียใจ เขาจำได้แม่น... แววตาที่คินมองเขาในนาทีก่อนที่ประตูจะปิดลง มันไม่ใช่ความรัก แต่มันคือความผิดหวังจนถึงขีดสุด *ถ้าปล่อยไปตอนนี้ คือจบกันตลอดกาล* ความคิดนั้นทำให้หัวใจของธามกระตุกวูบ เขาไม่เคยกลัวอะไรในชีวิต ไม่เคยกลัวหุ้นตก ไม่เคยกลัวคู่แข่งทางธุรกิจ แต่เขากำลังกลัวเหลือเกินว่าจะต้องกลับไปใช้ชีวิตในกรงทองที่ไม่มี 'คิน' คอยต่อปากต่อคำคอยกวนประสาท ธามวิ่งออกจากห้องทำงานอย่างไม่สนใจมาดผู้บริหารที่เคยสั่งสมมา ทั้งลิฟต์ที่ดูเชื่องช้าเกินไปจนเขารู้สึกเหมือนจะบ้าตาย เขาพุ่งตัวออกไปที่ลานจอดรถ ท่ามกลางสายตาของพนักงานที่มองด้วยความตื่นตระหนก แต่เขาสนใจเพียงแค่ร่างโปร่งที่กำลังก้าวขึ้นรถแท็กซี่ "คิน! หยุดเดี๋ยวนี้!" ธามตะโกนเสียงดัง ลืมสิ้นซึ่งศักดิ์ศรี คินชะงักมือก่อนจะเปิดประตูรถ ชายหนุ่มหันกลับมามองด้วยแววตาเย็นชาที่ธามไม่เคยคุ้นเคย "จะเอาอะไรอีกครับคุณธาม? เงินค่าจ้างผมรับไปแล้ว ส่วนเรื่องความสัมพันธ์... ผมว่าเราจบกันตั้งแต่วินาทีที่ปากคุณพ่นคำพูดเหยียดหยามออกมาแล้วนะ" "ฉัน..." ธามหยุดชะงัก กลืนก้อนความรู้สึกที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไป เขาสูดหายใจเข้าลึกพยายามควบคุมสติ "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น" "แต่คุณพูด" คินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึกยิ่งกว่ามีด "ความห่างไกลที่คุณพยายามสร้างกำแพงกั้นไว้น่ะ มันคงจะดีกับคุณมากกว่า เพราะถ้าอยู่ใกล้กันแล้วคุณทำได้แค่ทำร้ายจิตใจผม... เราก็ไม่ควรอยู่ใกล้กันอีกต่อไป" "ถ้าไม่มีเธอ ฉันจะมีเงินไปทำไม!" ธามโพล่งออกมาอย่างลืมตัว สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "เธอคิดว่าฉันมีความสุขเหรอที่ต้องอยู่บนกองเงินกองทองนี้โดยไม่มีใครที่เข้าใจฉันจริงๆ น่ะ!" คินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาไหววูบแต่ก็ยังคงความแข็งกร้าวไว้ "นั่นมันปัญหาของคุณ ไม่ใช่ของผม" ร่างโปร่งแทรกตัวเข้าไปในรถปิดประตูใส่หน้าเขาอย่างเต็มแรง ธามพุ่งเข้าไปคว้าขอบประตูรถไว้จนมือแทบจะถูกหนีบ "คิน! ฟังฉันก่อน! ถ้าเธอไปวันนี้ ฉันจะไม่ตาม... แต่จำไว้ว่าฉันจะไม่มีวันเป็นคนเดิมอีก!" รถแท็กซี่เคลื่อนตัวออกไป ทิ้งให้ธามยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางไอเสียรถยนต์ ลมหายใจหอบถี่ของเขาสั่นสะท้าน มือที่เคยจับปากกาเซ็นสัญญามูลค่าพันล้านตอนนี้กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้เสียใจเพราะเสียตัวคินไปเพียงอย่างเดียว แต่เขาเสียใจที่ตระหนักได้ว่า... ความมั่งคั่งที่เขาเคยบูชามันช่างไร้ความหมายเมื่อเทียบกับรอยยิ้มกวนๆ ของเด็กหนุ่มหัวรั้นคนหนึ่ง ธามทรุดตัวลงพิงรถตัวเอง ความมืดมิดของยามเย็นค่อยๆ ปกคลุมไปทั่วลานจอดรถ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา คิดจะกดโทรออกเป็นครั้งที่ร้อย แต่สุดท้ายก็ได้แต่กำมันแน่นจนเจ็บมือ 'เราจบกันแค่นี้จริงๆ เหรอคิน...' ในขณะที่ธามกำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกผิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เสียงแจ้งเตือนข้อความก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอจากเบอร์แปลกหน้า หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวังอันน้อยนิด แต่เมื่ออ่านข้อความนั้น ดวงตาสีเข้มก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง [ถ้าอยากให้ผมกลับไป... ก็เลิกเล่นเกมธุรกิจสกปรกพวกนั้นซะ เพราะตอนนี้ 'คนสำคัญ' ของคุณ กำลังอยู่ในมือของผม] พร้อมกับรูปภาพที่แนบมา... มันเป็นรูปคินในตอนที่กำลังหมดสติอยู่บนเบาะหลังรถยนต์คันหนึ่ง ที่ไม่ใช่รถแท็กซี่ที่เขาเพิ่งเห็นไปเมื่อครู่! กำมะหยี่สีแดงหวังว่ารี้ดที่รักจะยังคงเต้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่ในตอนต่อไปนะคะ