ความจริงที่ถูกกระชาก

แฟลชจากกล้องนับร้อยตัวสาดส่องเข้ามาราวกับจะแผดเผาให้ร่างของคินสลายกลายเป็นจุล เสียงชัตเตอร์รัวเป็นชุดดั่งเสียงกระสุนปืนที่ยิงเข้าใส่ความไว้วางใจอันน้อยนิดที่เหลืออยู่จนพรุน ท้องฟ้าเบื้องนอกมืดสนิท แต่ภายในห้องโถงจัดงานแถลงข่าวด่วนกลางดึกแห่งนี้กลับสว่างจ้าจนแสบตา และสิ่งที่สว่างยิ่งกว่าแสงแฟลช ก็คือแผ่นกระดาษในมือของนักข่าวหัวเห็ดคนนั้น... เอกสารสัญญาฉบับลับที่ระบุเงื่อนไขการคบหากันแบบมีผลประโยชน์แลกเปลี่ยน ระหว่างทายาทมหาเศรษฐีตระกูลดังกับเด็กหนุ่มธรรมดาอย่างเขา คินยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางเวที ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวน สายตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวมาตลอด ตอนนี้กลับว่างเปล่าและสั่นระริก เขากวาดตามองไปยังผู้คนที่นั่งอยู่เบื้องล่าง เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ราวกับฝูงผึ้งแตกรัง ทุกสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความดูแคลน สมเพช และอยากรู้อยากเห็น "จริงเหรอครับที่คุณคิน สัญญาฉบับนี้ระบุว่าพวกคุณเป็นแค่คู่ค้าทางธุรกิจ ไม่ได้มีความรักต่อกันจริงตามที่เคยให้สัมภาษณ์ไว้?" คำถามกระโชกโฮกฮากจากผู้สื่อข่าวคนเดิมดังขึ้น พร้อมกับชูเอกสารแผ่นนั้นขึ้นสูงราวกับถือถ้วยรางวัลแห่งชัยชนะ คินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด รสชาติเค็มปร่าของเลือดจางๆ ในปากทำให้เขามีสติพอที่จะไม่ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ความรู้สึกชาดิ่งแผ่ซ่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงหัวใจ ความเชื่อใจที่เขาเคยคิดว่ามันแข็งแรงพอจะต้านทานพายุร้าย กลับพังทลายลงมาไม่เป็นท่าในชั่วพริบตา ร่างสูงใหญ่ของธามที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวขยับตัวเข้ามาประชิดด้วยความร้อนรน ดวงตาคมกริบของพระเอกหนุ่มฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่คินไม่เคยเห็นมาก่อน ปกติแล้วธามจะเป็นพวกหยิ่งผยอง คุมเกมได้ทุกสถานการณ์และปากร้ายใส่เขาเสมอ แต่ในวินาทีนี้... สีหน้าของธามซีดเผือด แววตาไหววูบระคนสำนึกผิดชัดเจน "คิน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกแผ่วเบา พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาหมายจะคว้าข้อมือเขาไว้ "อย่าแม้แต่จะแตะต้องตัวฉัน..." คินสะบัดแขนหนีอย่างแรงราวกับโดนของร้อน น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าแต่นิ่งสนิทจนน่ากลัว ดวงตากลมโตตวัดกลับไปมองหน้าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น 'คู่สัญญา' ด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย มีทั้งความผิดหวัง ความโกรธเกรี้ยว และความเหนื่อยล้าอัดแน่นอยู่เต็มอก "นายเป็นคนทำใช่ไหมธาม... นายเป็นคนปล่อยสัญญานี้ออกมาเองสินะ" "ไม่ใช่ฉัน!" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงร้อนรนและจริงจังอย่างที่สุด ดวงตาคมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคิน "ฉันไม่มีวันทำลายเธอ... คิน เชื่อฉันสิ เรื่องนี้มันต้องมีคนจัดฉาก!" "เชื่อเหรอ?" คินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนานใดๆ กลับบาดลึกหัวใจคนฟังเสียยิ่งกว่ากรีดด้วยมีด "ฉันเคยเกือบจะเชื่อคำพูดของนายแล้วนะธาม เกือบจะโง่คิดว่าความรู้สึกที่เรามีให้กันมันจริงแท้... แต่สุดท้าย ฉันก็เป็นแค่ตัวตลกในเกมธุรกิจของนายสินะ" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แฟลชกล้องยังคงสาดส่องไม่หยุดราวกับกำลังชมละครสัตว์ฉากใหญ่ ธามรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองถูกบีบอัดจนแหลกเหลว ความเย่อหยิ่งที่เคยมีพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เขาก้าวเข้าไปหาคินอีกก้าวหวังจะอธิบายให้สิ้นซาก แต่ทว่า... พรึ่บ! จู่ๆ ไฟในห้องโถงขนาดใหญ่ก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งในพริบตา เสียงฮือฮาด้วยความตกใจของเหล่าสื่อมวลชนดังระงมขึ้นทันที คินยืนนิ่งอยู่ในความมืด หัวใจเต้นระรัวด้วยความระแวง ขณะที่ธามกวาดสายตาคมกริบไปรอบตัวด้วยสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกกระตุ้น และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลัวก็สว่างวาบขึ้นที่มุมเวที พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังคินอย่างเงียบเชียบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บริเวณต้นคอทำให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกชันขึ้นพร้อมกัน "เกมยังไม่จบหريอกครับ... คุณธาม, คุณคิน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยกระซิบข้างใบหูของคินด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นและเยาะเย้ยในที คินเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลันเมื่อตระหนักว่าบุคคลที่อยู่เบื้องหลังความพินาศทั้งหมดในค่ำคืนนี้... ไม่ใช่ใครอื่นไกลเลย! ธามพุ่งเข้าใส่เงาดำนั้นด้วยความโกรธเกรี้ยวขั้นสุด แต่ก่อนที่มือหนาจะคว้าตัวอีกฝ่ายไว้ได้ แสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของบุคคลที่สามที่ก้าวออกมาจากเงาดำ... คนที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกๆ ทาง และกำลังจะกระชากความจริงข้อสุดท้ายที่โหดร้ายยิ่งกว่าเดิมออกมาจากความมืดมิด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "กำมะหยี่สีแดง" มาโดยตลอดนะคะ