คำโกหกที่กลายเป็นจริง

"ถอยไปธาม! นายเมามากแล้วนะ" คินพยายามผลักแผงอกแกร่งที่เบียดชิดเข้ามาจนแทบจะสิงร่าง กลิ่นวิสกี้ราคาแพงผสมกับกลิ่นกายเย็นสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของชายหนุ่มกำลังทำเอาประสาทสัมผัสของเขาปั่นป่วน ธามในยามนี้ไม่ได้มีมาดคุณชายผู้หยิ่งผยองที่คอยแต่จะสั่งเขาทุกกระเบียดนิ้ว แต่กลับเป็นชายหนุ่มที่ดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว "เมาเหรอ?" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเขาสั่นประสาท มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของคินกดลงกับพนักโซฟาหนังชั้นดีในห้องส่วนตัวที่มืดสลัว "หึ... ถ้าฉันเมา แล้วสิ่งที่ฉันทำอยู่ตอนนี้คืออะไร คิน... ตอบสิ" "ฉันไม่ใช่ของเล่นของนาย ปล่อย!" คินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดิ้นให้หลุดจากการพันธนาการ แม้ลึกๆ ในใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบกระดอนออกมาข้างนอกเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่าย "ของเล่นงั้นเหรอ?" ธามขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบสัมผัสกัน ลมหายใจอุ่นจัดรดรินอยู่บนผิวแก้ม "เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะยอมเสียเวลามาคอยตามจิก ตามด่า ตามหึงหวงใครแบบนี้... เพียงเพราะอยากได้ 'ของเล่น' ชิ้นเดียวงั้นเหรอ" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นสอดประสานกันเป็นจังหวะกระชั้น คินหยุดชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในแววตาของคนตรงหน้า "นายพูดอะไรของนาย..." "ฉันเกลียด..." ธามเว้นวรรคไปชั่วครู่ ลมหายใจขาดห้วงเหมือนคนกำลังจมน้ำ "เกลียดที่ต้องมานั่งนับถอยหลังรอเวลาที่เธอจะหันไปมองคนอื่น เกลียดที่ตัวเองต้องกลายเป็นไอ้บ้าไร้เหตุผลเพียงเพราะเห็นเธอยืนคุยกับผู้ชายคนอื่น เกินสามนาที" หัวใจของคินเหมือนถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าอย่างจัง คำพูดนั้นมันไม่ใช่แค่การประชดประชัน แต่มันคือคำสารภาพที่กลั่นออกมาจากส่วนที่ลึกที่สุดของความรู้สึก "ธาม... นายพูดอะไรออกมา รู้ตัวหรือเปล่า" "ฉันไม่เคยรู้อะไรดีเท่าตอนนี้มาก่อน" ธามหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาคลอเบ้าอย่างที่คินไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายที่ทระนงตัวที่สุดอย่างเขา "คิน... ที่ฉันทำไปทั้งหมด ทั้งดีล ทั้งข้อเสนอ หรือแม้แต่การคอยขวางทางเธอในทุกเรื่อง... มันไม่ใช่เพราะอยากจะเอาชนะ แต่มันคือวิธีเดียวที่ฉันจะรั้งเธอไว้ใกล้ๆ ตัวฉันได้นานที่สุดต่างหาก" คินนิ่งงัน คำโกหกที่ธามเคยใช้บังหน้าตลอดเวลามาถึงจุดแตกสลายแล้ว ในวินาทีนี้ มันไม่มีกำแพงใดๆ เหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงชายหนุ่มที่กำลังยอมจำนนต่อความรู้สึกของตัวเองด้วยความเมามายและความอดทนที่ขาดสะบั้น "นายบ้าไปแล้ว..." คินพึมพำ แต่ทว่ากลับไม่มีแรงจะผลักไส มือที่ถูกพันธนาการเริ่มผ่อนแรงลง ความขัดแย้งในใจของเขาตีกันจนวุ่นวาย ระหว่างความโกรธที่ถูกหลอกใช้ กับความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวเป็นพายุ "ใช่... ฉันมันบ้า" ธามลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคินราวกับจะควักเอาหัวใจออกมาดู "บ้าที่รักเธอ... บ้าจนไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงแล้ว ได้ยินไหมคิน... ฉันรักเธอ" คำสารภาพนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางห้อง หัวใจของคินหยุดเต้นไปชั่วขณะ ก่อนที่มันจะกลับมาเต้นรัวแรงจนเจ็บอก เขาอยากจะต่อต้าน อยากจะตะโกนใส่หน้าว่ามันสายเกินไป แต่น้ำเสียงที่สั่นเครือและหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาบนแก้มของธามทำให้เขากลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไปจนหมด คินยกมือขึ้นอย่างลืมตัว สัมผัสเบาๆ ที่ใบหน้าของธามราวกับจะยืนยันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้คือความจริง ไม่ใช่ภาพลวงตาจากฤทธิ์เหล้า หรือความฝันที่เขาสร้างขึ้นมาเอง "ถ้ารัก... ทำไมถึงทำแบบนั้น ทำไมต้องทำให้ทุกอย่างมันยากไปหมด" คินถามเสียงแผ่ว ธามโน้มตัวลงมาประทับจูบแผ่วเบาที่หน้าผากของคิน ก่อนจะขยับมากระซิบที่ข้างหู "เพราะโลกของฉันมันไม่เคยมีความรัก... จนกระทั่งฉันได้เจอเธอ" ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่าในคราวนี้มันเต็มไปด้วยความหมายที่ท่วมท้น คินหลับตาลง ซึมซับไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในใจ ทั้งที่รู้ดีว่าเรื่องราวมันไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่นาทีนี้เขากลับเลือกที่จะปล่อยให้หัวใจนำทางไปก่อนเหตุผล ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำจนน่าใจหาย เสียงประตูห้องก็ถูกกระชากเปิดออกดังปัง! "พี่ธามครับ! ผมบอกแล้วไงว่าอย่าดื่มเยอะ!" ร่างสูงโปร่งของ 'คนนอก' ที่คินเห็นในตอนที่แล้วก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าขุ่นเคือง ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่มือของธามซึ่งยังคงกุมข้อมือคินไว้แน่น และจังหวะที่คนทั้งสองสบตากัน ความตึงเครียดก็พุ่งสูงขึ้นจนอากาศในห้องแทบจะเย็นเฉียบ ธามชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ผละออกจากคินด้วยใบหน้าที่เปลี่ยนจากความอ่อนหวานเป็นความนิ่งเฉยที่น่าสะพรึงกลัว คินรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา สงครามประสาทที่เขาคิดว่าจบลงแล้ว กำลังเริ่มต้นขึ้นใหม่ในรูปแบบที่เลวร้ายกว่าเดิม "ดูเหมือนว่า... เราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญนะคิน" ธามแค่นยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปคว้าขวดเหล้าบนโต๊ะเตรียมพร้อมรับศึก "และดูท่า... คืนนี้คงจบไม่สวยอย่างที่ฉันตั้งใจไว้แน่ๆ" รี้ดเดอร์คะ... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และอย่าเพิ่งถอดใจนะคะ เพราะพายุลูกใหญ่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวเท่านั้นค่ะ!