เกมที่คนกลางเจ็บ

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ธาม... เจ้าของชีวิตผมตั้งแต่เมื่อไหร่” น้ำเสียงของคินไม่ได้สั่นไหว มันนิ่งเรียบ ทว่าอัดแน่นไปด้วยแรงระเบิดที่พร้อมจะพังทลายทุกอย่างลงตรงหน้า เอกสารในมือถูกบีบจนยับยู่ยี่ สะท้อนความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเจ็บใจระคนสมเพชที่ถูกส่งตรงไปยังร่างสูงโปร่งของคนที่ยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างกระจกใส ธามไม่แม้แต่จะขยับตัว สีหน้าของทายาทหนุ่มยังคงความเย่อหยิ่งและเย็นชาตามแบบฉบับ เขากวาดสายตามองกระดาษแผ่นนั้นที่ตนเป็นคนจงใจวางมันไว้บนโต๊ะทำงาน เพื่อให้คินได้ ‘ค้นพบ’ ความจริงอันน่ารังเกียจด้วยตัวเอง “เป็นคนจ่ายเงินซื้อความสงบสุขให้คุณมั้งครับ” ธามตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ร้ายกาจ และบาดลึก “หรือถ้าพูดให้ถูก... คุณก็แค่อุปกรณ์ชิ้นหนึ่งในกระดานที่ผมเป็นคนเดินเกมก็เท่านั้น อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยคิน ว่าคุณมีค่าพอจะต่อรองอะไรตั้งแต่แรก” คำพูดนั้นคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจของคนฟัง คินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก ทุกอย่างมันกระจ่างชัดแจ้งแล้วในตอนนี้ สัญญาบ้าๆ นั่น การช่วยเหลือที่ดูเหมือนจะใจดี และข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้ แท้จริงแล้วมันไม่ใช่ความหวังดี แต่มันคือ ‘กรงขัง’ ที่ถูกถักทอขึ้นมาจากความเหนือกว่าของคนตรงหน้า เขากลายเป็นแค่เบี้ยตัวเล็กๆ ที่ถูกชักใยไปมาโดยไม่เคยรู้ตัวเลยว่า ทุกย่างก้าวที่เดินตามเกมของธาม ล้วนเป็นทางที่ถูกขีดไว้หมดแล้ว “ผมเกลียดคุณ” คินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาวูบหนึ่งแต่ก็รีบซ่อนมันไว้ภายใต้มาดนิ่ง “เกลียดความมั่นหน้า เกลียดสายตาเหยียดหยาม แล้วก็เกลียดตัวเองที่ดันเชื่อว่าคุณยังมีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่บ้าง” ธามขยับตัว ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ฝ่ามือหนายกขึ้นกั้นทางหนีไว้ทั้งสองข้าง กักขังคินไว้ในอ้อมแขนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและไอความร้อนอันตราย “เกลียดผมเหรอ...” ธามก้มลงกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำเปลี่ยนเป็นแหบพร่า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่าง “แต่ร่างกายของคุณเมื่อคืนนี้ไม่ได้บอกแบบนั้นนี่คิน... หรือต้องให้ผมเตือนความจำ ว่าคุณครางชื่อใครตลอดทั้งคืนกันแน่” “ไอ้ทาม!” คินหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธและความอายที่ตีรวนปะปนกัน มือเรียวฟาดเข้าที่อกแกร่งเต็มแรง แต่คนตัวโตกลับไวกว่าคว้าข้อมือทั้งสองข้างรวบไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกัน ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวเร็วจนน่าหงุดหงิด ธามก้มมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเคียดแค้น ความรู้สึกข้างในใจของเขามันบิดเบี้ยวจนน่ากลัว เขายอมรับว่าทุกอย่างที่ทำลงไปมันคือเกมธุรกิจ แต่มันก็เป็นเกมเดียวที่เขา ‘ยอมไม่ได้’ หากจะต้องเสียคนตรงหน้าให้ใครหน้าไหน ความหึงหวงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความปากร้าย กำลังแผดเผาตัวเขาเองจากข้างใน “ปล่อยผมนะโว้ย!” คินดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง ยิ่งเห็นสายตาที่ธามใช้มองตนเอง มันยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่า เป็นแค่ของเล่นราคาแพงที่อีกฝ่ายจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ “ถ้ามองผมเป็นแค่เบี้ยในเกม ถ้าทุกอย่างมันคือธุรกิจ ทำไมไม่ปล่อยผมไปวะ! จะมารั้งผมไว้ทำไม!” “เพราะผมไม่ชอบให้ใครมาเล่นนอกเกม...” ธามกดเสียงต่ำลง ดวงตาคมกริบวับโรจน์ด้วยความดุดัน “และที่สำคัญที่สุด... เบี้ยตัวนี้เป็นของผมคนเดียว ไม่มีสิทธิ์ไปมองไอ้หน้าไหนทั้งนั้น จำใส่สมองเอาไว้คิน!” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังแข่งกัน ความใกล้ชิดที่แนบแน่นทำให้เคมีบางอย่างพุ่งพล่านสวนทางกับความโกรธเกรี้ยว คินเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่กักขังตนไว้ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งเจ็บใจ ทั้งโกรธ และเกลียดตัวเองที่ยังคงหวั่นไหวให้กับสัมผัสอันเอาแต่ใจนี้ เพล้ง! เสียงกระจกหน้าต่างด้านนอกแตกละเอียดพร้อมกับร่างของใครบางคนที่พุ่งเข้ามา ทำให้ทั้งสองคนผละออกจากกันด้วยความตกใจ ธามดึงคินมาหลบไว้ด้านหลังตามสัญชาตญาณ ดวงตาดุดันกวาดมองฝุ่นควันและเศษกระจกที่กระจายเกลื่อนพื้น เงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มก้าวผ่านกรอบหน้าต่างที่พังเสียหายเข้ามา ใบหน้าคมคายนั้นปรากฏรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำเอาบรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลงจนติดลบ “ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะเกมสนุกๆ ของพวกคุณ...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ “พอดีผมได้ยินว่ากำลังพูดถึงเรื่อง ‘เบี้ย’ กันอยู่... สนใจจะให้ผมเข้าร่วมวงด้วยคนไหมล่ะครับ คุณธาม” คินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่า สงครามประสาทครั้งนี้ไม่ได้มีแค่เขากับธามอีกต่อไปแล้ว... และเกมนี้กำลังจะกลายเป็นโศกนาฏกรรมที่ไม่มีใครคาดคิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอินและฟินไปกับเกมนี้ด้วยกันนะคะ