อดีตที่ตามมาหลอกหลอน

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของธาม ชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานอยู่เสียอีกค่ะ บรรยากาศในห้องชุดหรูหราที่เมื่อสักครู่ยังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและไออุ่นจากการปะทะคารมแบบฉบับคู่กัด กลับถูกแช่แข็งให้ลดฮวบลงจนติดลบในเวลาเพียงชั่วพริบตา เมื่อข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูสว่างวาบขึ้น พร้อมกับชื่อของผู้ส่งที่ทำให้กรามของทายาทนักธุรกิจหนุ่มขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน คินที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวอยู่ หรี่ตามองปฏิกิริยานั้นอย่างรู้เท่าทัน ความฉลาดแกมโกงในแววตาคู่สวยฉายชัดไม่มีปิดบัง รอยยิ้มหยันที่มุมปากถูกยกขึ้นน้อยๆ เป็นเชิงเยาะเย้ย เมื่อเห็นอาการหน้าตึงสลับกับบึ้งตึงของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน "หน้าตาดูไม่ค่อยจืดเลยนะคะ คุณธาม... แฟนเก่าโทรตามกลับไปเคลียร์ใจ หรือว่าส่งเรตินอมาทวงตำแหน่งเดิมล่ะนั่น?" น้ำเสียงติดจะประชดประชันของคินดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัดลงได้อย่างราบคาบ ธามตวัดสายตาดุดันกลับมามองทันที ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด มือหนาวางโทรศัพท์เครื่องนั้นคว่ำลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรง ราวกับต้องการปัดเป่าตัวตนของคนที่อยู่ปลายสายให้พ้นไปจากห้องนี้ "หยุดพูดจาประชดประชันแล้วเอาสมองไปคิดเรื่องอื่นบ้างเถอะคิน... มันไม่มีอะไรทั้งนั้น" "ไม่มีอะไร? งั้นแปลว่าที่หน้าจอโชว์ชื่อ 'มิน' พร้อมกับข้อความว่า *'ธามคะ... กลับมาหากันได้ไหม มินรู้ว่าธามยังลืมมินไม่ได้'* เมื่อกี้ เป็นภาพหลอนทางสายตาของดิฉันเองสินะคะ?" คินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกพยางค์ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพระเอกหนุ่มราวกับจะจับผิด ธามขบกรามแน่น ความรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะเขายังมีเยื่อใยกับคนในอดีตอย่างมิน แต่เป็นเพราะความหวาดระแวงลึกๆ ในใจต่างหาก เขากลัวว่าคนหัวรั้นตรงหน้าจะเข้าใจผิด และใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการผลักไสเขาออกไปอีกครั้ง ร่างสูงก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวคินในระยะประชิด มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางโดยไม่ให้อีกฝ่ายทันได้ตั้งตัว รั้งเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน คินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ แต่ก็ยังเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายเห็นเด็ดขาด "ปล่อยนะคะ คุณธาม! จะมาทำรุ่มร่ามอะไรเล่า เก่งนักก็ไปเคลียร์กับคนของตัวเองนู่น จะมาลงที่ฉันทำไม" คินพยายามบิดตัวหนี แต่แรงกดที่เอวกลับแน่นหนาขึ้น ราวกับคีมเหล็ก "หึงก็บอกว่าหึงสิครับ... จะปากแข็งไปถึงไหน" ธามกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเจ้าเล่อย่างร้ายกาจ ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้คิน ขนลุกซู่โดยอัตโนมัติ "ใครหึง! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยค่ะคุณพระเอกพันล้าน... คนอย่างฉันไม่มีทางไปหึงหวงอะไรกับอดีตที่เน่าหนอนของคุณหรอกนะ!" คินเถียงเสียงแข็ง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเคืองขัด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะสัมผัสแนบชิดกันแน่ที่ทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นไม่เป็นส่ำ "ปากดีแบบนี้ น่าจับจูบให้หายดื้อจริงๆ..." ธามพึมพำเสียงพร่า สายตาคมก้มมองริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดด้วยความหมั่นเขี้ยว ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะกลับมาคุกรุ่นไปด้วยแรงปรารถนาอีกครั้ง เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะ ทำลายความเงียบและดึงสติของทั้งสองคนให้หลุดออกจากภวังค์ *ติ๊งต่อง!* เสียงสัญญาณนั้นดังติดต่อกันถึงสองครั้ง ราวกับผู้มาเยือนมีความร้อนรนเป็นอย่างมาก ธามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ขณะที่คินฉวยโอกาสนี้ผลักอกกว้างของพระเอกหนุ่มออกอย่างแรง จนร่างสูงต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "มีคนมา... ไปเปิดประตูสิคะ เผื่อจะเป็น 'คุณมิน' คนสวยที่อุตส่าห์บินกลับมาทวงของรักตามคำขอร้อง" คินพูดเหน็บแนม ก่อนจะเดินเลี่ยงไปยืนกอดอกพิงผนังห้องอีกด้าน รอดูสถานการณ์ด้วยความสนใจ ใคร่รู้ว่าหนังชีวิตเรื่องนี้จะดำเนินต่อไปอย่างไร ธามส่งสายตาคาดโทษมาให้คินชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินสาวเท้าด้วยความหงุดหงิดตรงไปยังประตูหน้าห้อง มือหนากระชากเปิดประตูออกกว้างด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น พร้อมจะเหวี่ยงใส่ใครก็ตามที่กล้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของเขา ทว่า... ทันทีที่บานประตูเปิดออกจนสุด คำพูดต่อว่าที่เตรียมไว้ทั้งหมดก็กลืนหายลงไปในลำคอทันที ร่างบางระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง เส้นผมยาวสลวยลอนสวยรับกับใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มมาอย่างประณีต ดวงตากลมโตคู่นั้นกำลังคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง และรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหวังถูกส่งมาให้ "ธามคะ... มินรู้ว่าธามต้องมาเปิดประตูให้มิน" เสียงหวานเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่ร่างของหญิงสาวพุ่งเข้าโผกอดเอวของธามไว้แน่นทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ชายหนุ่มได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย ธามยืนแข็งทื่อเป็นหิน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนกระอักกระอ่วน เขาไม่คาดคิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าบุ่มบ่ามมาหาเขาถึงคอนโดมิเนียมส่วนตัว ในเวลาดึกดื่นแบบนี้ และที่แย่ไปกว่านั้น... สายตาของธามเหลือบไปเห็นคิน ที่ยืนมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของคินในตอนนี้ ช่างเย็นเยียบและบาดลึกเสียยิ่งกว่าใบมีดโกน สงครามประสาทที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองค่ะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "กำมะหยี่สีแดง" มาโดยตลอดนะคะ