ของขวัญที่ไม่ได้คาดคิด

กลิ่นอายความอึดอัดยังลอยวนอยู่ในอากาศราวกับหมอกหนาทึบที่ระบายออกไม่หมด คินถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องสตูดิโอเย็นเฉียบ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกผสมความกรุ่นโกรธที่ยังจางหายไม่หมด ขณะที่ธามยืนค้ำร่างสูงใหญ่ปานภูเขา น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดที่พยายามกดข่มไว้เต็มกลืน “จะถอยไปถึงไหน... คิดว่าชนกำแพงแล้วฉันจะทำอะไรไม่ได้หรือไง” “ถอยให้พ้นรัศมีคนบ้าอำนาจแถวนี้มั้งครับ” คินสวนกลับทันควัน เชิดคางขึ้นสู้ไม่ยอมลดละ แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก “หรือคุณธามชอบรุกรานพื้นที่ส่วนตัวชาวบ้านเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว ถ้าว่างมากจนไม่มีงานทำ เชิญไปบริหารบริษัทตัวเองโน่นครับ อย่ามาเดินวนเวียนแถวนี้เลย” ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความหมั่นเขี้ยวระคนเอ็นดู มือหนายื่นออกไปราวกับจะคว้าข้อมือเล็กมาจับ แต่แล้วก็ชะงักค้างกลางอากาศ ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะลดมือลงแล้วล้วงกระเป๋า กิริยาที่เปลี่ยนไปกะทันหันทำเอาคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง “ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะคิน” ธามพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนประกายความไหววูบในแววตา “ที่ฉันถ่อสังขารมานี่ไม่ได้ว่างงานจนไม่มีอะไรทำ... แค่บังเอิญผ่านมาแล้วเห็นว่าสภาพห้องทำงานนายมันดูเหมือนรังหนูมากกว่าสตูดิโอออกแบบ ก็แค่นั้น” “รังหนูอะไรกัน ของพวกนี้เขากำลังจัด... เดี๋ยวนะครับ” คินชะงักไปเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นกล่องพัสดุกระดาษสีน้ำตาลเรียบง่ายวางอยู่บนโต๊ะทำงานตัวเก่ง กล่องนั้นไม่ได้ประทับตราขนส่งใดๆ และที่สำคัญ... มันไม่ใช่พัสดุที่เขาสั่งอย่างแน่นอน ร่างบางก้าวฉับๆ เข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน กวาดสายตามองกล่องปริศนาด้วยความระแวง ก่อนจะหันขวับกลับมามองหน้าคนตัวสูงที่ยืนกอดอกตีสีหน้าเรียบเฉย แต่มุมปากกลับกระตุกนิดๆ อย่างมีพิรุธ “นี่อะไรครับ” คินถามเสียงห้วน “ตาบอดหรือไง ถึงมองไม่ออกว่าเป็นกล่อง” ธามย้อนเสียงกวนประสาท “ผมหมายถึง *อะไรที่อยู่ในนี้* ต่างหากเล่า!” คินกัดฟันกรอด เดินไปหยิบกล่องใบนั้นขึ้นมาเขย่าเบาๆ แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาให้เดาทางได้ “อย่าบอกนะว่าระเบิด หรือว่าเอกสารลับขู่กรรโชกทรัพย์... โอ๊ย!” คินอุทานลั่นเมื่อธามก้าวฉับๆ เข้ามาแย่งกล่องในมือเขาไปหน้าตาเฉย ร่างสูงวางมันกลับลงบนโต๊ะตามเดิมด้วยความทะนุถนอมราวกับกลัวของข้างในจะบอบช้ำเสียเต็มประดา “ระเบิดบ้าอะไร สมองนายมีแต่พล็อตนิยายดราม่าหรือไง” ธามบ่นอุบ หยิบกรรไกรบนโต๊ะมาตัดเทปกาวซีลออกอย่างคล่องแคล่ว “ถ้าอยากรู้นักก็เปิดดูเองสิ จะมานั่งเดาให้เสียเวลาทำไม” คินจ้องมองท่าทีที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนของอีกฝ่ายด้วยความไม่ไว้วางใจ ธามในตอนนี้ไม่มีความหยิ่งผยองหรือมาดนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งเหลืออยู่เลยสักนิด มีเพียงแววตาพราวดระยับที่พยายามซ่อนความเขินอายเอาไว้ภายใต้ใบหน้าบึ้งตึง... เดี๋ยวนะ คนอย่างธามเนี่ยนะเขิน? ตาฝาดไปแน่ๆ มือหนาเปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นวัตถุสีดำด้านดีไซน์ล้ำสมัยนอนสงบนิ่งอยู่บนเบาะกันกระแทกสีดำสนิท คินอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะเมื่อสติประมวลผลได้ว่าสิ่งของที่นอนอยู่ตรงหน้าคืออะไร... *แท็บเล็ตวาดภาพดิจิทัลรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่น* รุ่นล่าสุดที่เพิ่งเปิดตัวในต่างประเทศ และมีโควตานำเข้ามาในไทยแค่หยิบมือเดียว! นี่คือไอเทมที่คินเคยนั่งบ่นกระปอดกระแปดให้เพื่อนสนิทฟังเมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนที่มันประกาศราคาพรีออเดอร์พุ่งกระฉูดจนเขาต้องพับโครงการเก็บเงินซื้อแล้วซุกหน้าลงกับหมอนด้วยความเสียดาย “นี่มัน...” คินครางแผ่ว มือเรียวยื่นออกไปแตะผิววัสดุกล่องอย่างไม่แน่ใจ ราวกับกลัวว่าพอดึงมือออกแล้วสิ่งนี้จะสลายหายไปเป็นอากาศธาตุ “คุณ... ซื้อให้ผมเหรอครับ?” “ใครบอกว่าซื้อให้นาย” ธามรีบสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสูงขึ้นกว่าปกติเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ ดวงตาคมเสมองไปทางอื่นราวกับวิวบนผนังห้องมันน่าสนใจเสียเหลือเกิน “บริษัทฉันสั่งซื้อเข้ามาเพื่อเป็นของสมนาคุณพาร์ทเนอร์ต่างหาก แต่บังเอิญ... เออ บังเอิญว่าโควตามันเกินมาเครื่องหนึ่ง แล้วเห็นแถวนี้มีคนแถวนี้แถ แหม บ่นจนหูชาว่าอยากได้นักหนา ฉันก็แค่ไม่อยากทนฟังเสียงบ่นน่ารำคาญแค่นั้นแหละ!” คำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลยทำเอาคินหลุดขำพรืดออกมาเบาๆ ความโกรธขึงก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ “อ๋อ... บังเอิญเหรอครับ” คินลากเสียงยาว หรี่ตามองคนปากแข็งที่ตอนนี้เริ่มหูแดงขึ้นมาทีละน้อยอย่างจับผิด “บังเอิญเก่งจังเลยนะครับ รุ่นนี้ สีนี้ ความจุเท่านี้แถมยังเป็นล็อตแรกที่เพิ่งเข้ามาอีกต่างหาก คนระดับคุณธามจะเดินสะดุดกล่องพัสดุที่มีของแบบนี้ตกอยู่ มันช่างเป็นความบังเอิญที่ราวกับปาฏิหาริย์เลยเนอะ” “นายจะเถียงฉันทุกเรื่องเลยหรือไงคิน!” ธามหันขวับมาดุ กลบเกลื่อนความเขินด้วยการทำเสียงเข้มใส่ “รับๆ ไปซะเถอะน่า ถือซะว่าเป็นการลงทุนเพื่อไม่ให้สตูดิโอนายเจ๊งคามือ แล้วงานออกแบบโปรเจกต์ใหม่จะได้เสร็จทันเดดไลน์ ไม่เช่นนั้นฉันนี่แหละที่จะเป็นคนไปลากคอ นายมาทำงานเอง” คินอมยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มละมุนที่ทำเอาธามถึงกับชะงัก ลมหายใจของร่างสูงสะดุดกึกเมื่อดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงมาที่เขาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “ขอบคุณนะครับ” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานอยู่ในความเงียบของห้อง “ผมไม่คิดว่าคุณจะจำเรื่องที่ผมบ่นลอยๆ ได้ด้วยซ้ำ” ธามนิ่งงันไป เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างเขากับคินมันใกล้กันเกินไปอีกแล้ว กลิ่นกายหอมสะอาดอ่อนๆ ลอยแตะจมูกผสมกับบรรยากาศนุ่มนวลที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้นมาอย่างไร้ที่มาที่ไป หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “ฉ... ฉันก็แค่ความจำดี” ธามเสมองไปทางอื่น พยายามดึงเสียงให้กลับมาปกติที่สุด “อย่าคิดไปเองว่าฉันใส่ใจนายนะคิน ฉันแค่...” *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบที่กำลังอบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าวาบหวาม ทั้งคินและธามสะดุ้งสุดตัวผละออกจากกันแทบไม่ทัน ยังไม่ทันที่เจ้าของห้องจะอนุญาต ประตูกระจกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปร่งของ *นนท์* สถาปนิกรุ่นพี่ร่วมคณะที่พ่วงตำแหน่งอดีตเพื่อนสนิทคิดไม่ซ้ำของคินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างในมือถือแฟ้มงานปึกใหญ่ “คิน พอดีเลย กาแฟที่สั่ง... เฮ้ย!” นนนท์ชะงักกึกเมื่อกวาดสายตามาเห็นร่างสูงของธามที่ยืนหน้าถมึงทึงอยู่ข้างโต๊ะทำงาน บรรยากาศมาคุระหว่างคนทั้งคู่ทำให้นนนท์หรี่ตาลงอย่างสงสัย “อ้าว คุณธาม... มาทำอะไรที่นี่เหรอครับเนี่ย หรือว่ามาตรวจงาน? แต่ดูจากท่าทางแล้ว... เหมือนไม่ได้มาคุยเรื่องธุรกิจเท่าไหร่เลยนะครับ” ธามหรี่ตาลงคมกริบ รังสีความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกจากร่างสูงทันทีเมื่อเห็นหน้าแขกไม่ได้รับเชิญ ดวงตาคู่นคมจ้องเขม็งไปยังนนท์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ขณะที่คินหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบด้วยความอึดอัด บรรยากาศในห้องที่เพิ่งจะหวานชื่น กลับพลิกผันกลับมาตึงเครียดและคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายการชิงไหวพริบในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครนะคะ หวังว่าตอนนี้จะทำให้หัวใจของรี้ดเดอร์เต้นแรงไปพร้อมกับธามและคินนะคะ!