กฎสามข้อที่ต้องทำตาม

เสียงปิดประตูกระจกห้องทำงานดัง ‘ปัง’ สนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างของเลขานุการสาวที่ถอยกรูดออกไปแทบไม่ทัน เมื่อเจ้านายหนุ่มอย่างธามส่งสายตาดุร้ายประหนึ่งจะกินเลือดกินเนื้อไล่หลังมา บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมกรุกระจกใสใจกลางตึกสูงระฟ้าตอนนี้อัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ คินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงเมื่อครู่ให้กลับเข้าร่าง ดวงตากลมโตตวัดมองชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมคายบึ้งตึงสนิท ธามกำลังขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูนด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญในเสี้ยววินาทีที่จะได้คำตอบ “เธอมีมารยาทแค่นไหน ถึงกล้าพรวดพราดเข้ามาโดยไม่เคาะประตู” ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก “ขอประทานอภัยค่ะท่านประธาน พอดีมีเอกสารด่วนจากบอร์ดบริหารที่ต้องให้ท่านเซ็นอนุมัติก่อนเที่ยงนี้ค่ะ ดิฉันเห็นว่ามันเร่งด่วนจริงๆ ถึงได้...” เลขานุการสาวก้มหน้าหลบสายตากลัวๆ กล้าๆ “วางไว้แล้วก็ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!” ธามตวาดกร้าวเพียงสั้นๆ แต่ทรงพลังพอกที่จะทำให้หญิงสาวรีบวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานแล้วหมุนตัวเดินจัมอ้าวออกจากห้องไปแทบไม่ทัน ประตูห้องปิดสนิทลงอีกครั้ง ทิ้งให้ความเงียบงันที่น่าอึดอัดปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งสองคนไว้อีกครา คินไหวไหล่เบาๆ แสร้งทำเป็นมองสำรวจการตกแต่งห้องทำงานหรูหราเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกที่ยังตกค้างอยู่ในอก หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ตอนที่แผ่นหลังของเขาเกือบจะแนบชิดกับอกแกร่งและสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนรุ่มจากตัวของคนตรงข้าม *เกือบไปแล้ว... เกือบพลาดท่าให้ไอ้บ้านี่แล้วเชียว* คินคิดในใจอย่างหัวเสีย “เลิกทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนแล้วหันมาคุยกันให้รู้เรื่องสักที คิน” ธามหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังก้นชนกับขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ทางหนี “เรื่องที่เราคุยกันค้างไว้เมื่อกี้... นายจะเอายังไงต่อ” คินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสายตาดื้อรั้นกลับไปทันที ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้ใจเด็ดขาด แม้ว่าระนาบสายตาของพวกเขาตอนนี้จะใกล้กันเสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกันอยู่รำไรก็ตาม “จะให้ผมเอายังไงล่ะครับ... อ๊ะ... จะให้ผมเอายังไงล่ะคะ ในเมื่อคุณเล่นบีบผมซะจนไม่เหลือทางเลือกอยู่แล้วนี่” คินเกือบเผลอหลุดปากพูดคำผู้ชายออกมาตามความเคยชิน ดีที่ไหวพริบเป็นเลิศเลยรีบเปลี่ยนหางเสียงแทบไม่ทัน ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกสนุกกับความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ นั้น แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรออกมา “ดี ในเมื่อรู้ตัวว่าไม่มีทางเลือก งั้นก็เซ็นสัญญาแต่งงาน... เอ้ย แต่งตั้งให้ฉันเป็นผู้ดูแลโปรเจกต์ส่วนตัวของนายซะ” ธามเกือบหลุดปากคำว่าแต่งงานออกมาเหมือนกัน แววตาคมกริบฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก “ฝันไปเถอะครับ... ฝันไปเถอะค่ะ!” คินกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ “ให้ผมเอาอนาคตตัวเองไปผูกติดกับคนปากเสียอย่างคุณ มีหวังผมคงประสาทกินตายก่อนโปรเจกต์จะเริ่มซะอีก เพราะฉะนั้น ถ้าเราจะต้องร่วมงานกันจริงๆ มันต้องมีเงื่อนไข” ธามหรี่ตาลงเล็กน้อย ท่าทีเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหยัก “เงื่อนไขอะไรของนาย ว่ามาสิ ฉันรับฟังเสมอ... ถ้ามันไม่มาก เกินไปนะ” คินสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีแล้วประกาศกร้าวออกมาทีละข้อด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด “ข้อแรก... ห้ามก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของผมเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นห้องพัก ตารางชีวิตส่วนตัว หรือแม้กระทั่งเพื่อนฝูง คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่มย่ามทั้งสิ้น” ธามพยักหน้ารับช้าๆ สีหน้าเรียบเฉย “อืม... ข้อแรกรับได้ ฉันไม่ใช่คนชอบก้าวก่ายเรื่องไร้สาระของใครอยู่แล้ว ว่ามาข้อต่อไป” “ข้อสอง... ในเวลางานเราจะเป็นผู้ร่วมงานที่อยู่ในขอบเขตความเหมาะสม ห้ามใช้สถานะเหนือกว่ามาใช้อำนาจบาทใหญ่ใส่ผมเด็ดขาด ห้ามสั่งนอกเวลางาน และที่สำคัญที่สุด...” คินเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายเพื่อเน้นย้ำทุกถ้อยคำ “ห้ามหวั่นไหว ห้ามมีความรู้สึกเกินเลยเด็ดขาด!” สิ้นคำพูดนั้น ห้องทำงานทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ธามชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่เคยประดับอยู่จางหายไปแทนที่ด้วยความนิ่งงัน แววตาของชายหนุ่มไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีรากับถูกศรปักเข้าที่กลางใจ แต่เพียงไม่นานนัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และแววตากรุ้มกริ่มก็ตามกลับมาอย่างรวดเร็ว ธามโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรดอยู่บนพวงแก้มเนียน คินเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ร่างกายแข็งทื่อขยับหนีไปไหนไม่ได้เมื่อวงแขนแกร่งยกขึ้นมาเท้ากับขอบโต๊ะ กักตัวเขาไว้ตรงกลางอย่างสมบูรณ์ “ห้ามหวั่นไหวอย่างนั้นเหรอ...” ธามกระซิบเสียงต่ำพร่าริมใบหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนขนลุก “นายแน่ใจเหรอคิน ว่ากฎข้อนี้... ฉันจะเป็นคนเดียวที่ต้องทำตาม หรือจริงๆ แล้ว... นายต่างหากที่กลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหวซะเอง” “ทะ... บ้าสิ! ใครจะไปหวั่นไหวกับคนหยิ่งยโสอย่างคุณกันล่ะ หลบไปเลยนะ!” คินหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธปนความเขินอายที่พุ่งพล่านจนควบคุมไม่ได้ มือบางพยายามผลักอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ธามกลับยิ่งขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย “ถ้ามั่นใจนักว่าตัวเองจะไม่หวั่นไหว...” ธามจ้องมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า สายตาร้อนแรงคู่ingนั้นกวาดมองอย่างจงใจ “งั้นเรามาลองพิสูจน์กฎข้อนี้กันหน่อยไหมล่ะ... เริ่มจากตอนนี้เลยดีมั้ย?” บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ร้อนระอุขึ้นจนแทบจะหลอมละลาย หัวใจของคินเต้นรัวระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก สัมผัสจากไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของธามทำให้สติสัมปชัญญะที่พยายามประคับประคองไว้เริ่มกระเจิดกระเจิงไปทีละน้อย ดวงตากลมโตเผลอช้อนขึ้นมองสบตาคมกริบคู่นั้นอย่างลืมตัว ราวกับถูกมนต์สะกดให้จมดิ่งลงไปในวังวนอันตรายที่อีกฝ่ายจงใจสร้างขึ้น ในเสี้ยววินาทีที่ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศสีชมพูอมแดงนั้นจนแหลกสลายไม่เป็นชิ้นดี “ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ... คุณปู่ของท่าน... จู่ๆ ท่านก็เดินทางมาที่บริษัทตอนนี้เลยครับ!” ธามสบถออกมาอย่างหัวเสียสุดขีดในลำคอ ใบหน้าคมคายบึ้งตึงสนิทขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดจังหวะเป็นครั้งที่สองของวัน ขณะที่คินสะดุ้งสุดตัว รีบใช้แรงฮึือกสุดท้ายผลักอกแกร่งของธามให้ออกห่างจากตัวทันทีด้วยความตกใจสุดขีด ทว่า... ก่อนที่ธามจะได้หันไปจัดการกับเลขานุการหน้าห้อง ประตูกระจกบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยชายชราผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเครือธุรกิจยักษ์ใหญ่... ท่านประธานกิตติมศักดิ์ผู้เป็นปู่แท้ๆ ของธามเอง! รอยยิ้มเยียบเย็นและสายตาดุดันของผู้มาใหม่กวาดมองสภาพอันน่าสงสัยของคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดกันอยู่ริมโต๊ะทำงาน ก่อนที่ท่านประธานผู้เฒ่าจะเอ่ยประโยคทำลายล้างที่ทำให้ทั้งธามและคินต้องยืนแข็งทื่อเป็นหิน “ธาม... แกกำลังทำอะไรอยู่กับ ‘คู่หมั้น’ ที่ปู่หามาให้คนนี้ ทำไมถึงยังไม่พาเขาไปทำความรู้จักกับบอร์ดบริหารสักที!” -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปพร้อมกันนะคะ! ❤️