รูมเมตจำเป็น

“เธอมาทำอะไรอยู่ตรงนี้... กับว่าที่ ‘สามี’ ของคนอื่น?” เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของแทนคุณดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในห้องโถง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความกดดันที่พุ่งพล่านมาจากสายตาคมกริบของอีกฝ่าย คินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปลายลิ้นสัมผัสกับรสชาติกรุ่นๆ ของกาแฟดำที่เพิ่งดื่มไปเมื่อครู่ มันไม่ได้ช่วยให้เขาสงบลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม หัวใจกลับเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลเมื่อปะทะเข้ากับความหึงหวงที่แผ่ออกมาจากตัวของแทนคุณ ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงได้เดินเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นแล้วทำหน้าถมึงทึงใส่ราวกับเขาไปฆ่าใครตาย “ถ้าหูไม่หนวกจนเกินไป แทนคุณ ก็น่าจะฟังภาษาไทยรู้เรื่องนะคะว่าฉัน... เอ๊ย ฉันหมายถึงฉันแค่มารับจ๊อบ” คินเกือบหลุดแทนตัวเองด้วยสรรพนามผู้ชาย แต่ก็ดึงสติกลับมาได้ทันเวลาในเสี้ยววินาที ร่างโปร่งบางขยับถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ธามกลับก้าวเข้ามาประชิดตัวเร็วกว่า มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อศอกของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะบินหนีหายไปต่อหน้าต่อตา “จ๊อบอะไร ถึงต้องมานั่งป้วนเปี้ยนอยู่ในเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของไอ้ธามตอนดึกดื่นแบบนี้” แทนคุณกดเสียงต่ำลงไปอีก ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปทั่วร่างของคินด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด “อย่าบอกนะว่าเธอ... เสนอตัวมาเป็นเด็กในคาบเกี่ยวของมันอีกคน?” “ปากดีนักนะ แทนคุณ” เสียงทุ้มอีกเสียงดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลังของคิน ธามก้าวออกมาจากมุมห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบดุจใบมีดโกน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วน ขยับเข้ามายืนบังร่างของคินไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณของการแสดงความเป็นเจ้าของ มือหนาเลื่อนมาโอบรอบเอวบางของคินไว้อย่างแนบเนียน พร้อมกับออกแรงดึงเข้าหาตัวจนชิด คินสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระโจนขึ้นมาอยู่ที่คอหอยเมื่อแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่งของธาม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนเกือบเสียอาการ ปากก็อยากจะหันไปด่าไอ้บ้านี่เหลือเกินที่ฉวยโอกาส แต่ติดตรงที่สถานการณ์ตอนนี้มันบีบให้เขาต้องเล่นละครตบตาไอ้คุณชายแทนคุณนี่สิ! “ปล่อยนะธาม!” คินแกล้งทำเป็นดิ้นขลุกขลักเล็กน้อย พร้อมกับทำหน้าตาฮึดฮัดให้สมบทบาท “ฉันอึดอัด!” “อยู่นิ่งๆ น่า คิน” ธามกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนขนลุกซู่ “ถ้าไม่อยากให้แผนแตก ก็ทำตามที่ฉันบอกซะดีๆ” แทนคุณมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่แทบจะระเบิดออกมาจากอก ความหึงหวงและความขัดเคืองใจตีรันฟันแทงกันจนหน้าชา เขารู้จักธามดี... ผู้ชายที่หยิ่งผยองและไม่เคยสนใจใครหน้าไหนคนนี้ ไม่เคยยอมให้ใครเข้าใกล้เพนต์เฮาส์ส่วนตัว ไม่เคยแม้แต่จะชายตามองใครด้วยความเสน่หา แล้วไหงจู่ๆ ถึงมีเด็กผู้ชายหน้าตาจิ้มลิ้มคนนี้โผล่มาคลอเคลียอยู่ข้างกายแถมยังประกาศตัวกลายๆ ว่ามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งได้เล่า? “นายทำบ้าอะไรของนายวะ ธาม!” แทนคุณพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากคอเสื้อของเพื่อนสนิท แต่มือของธามอีกข้างยกขึ้นรับไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงปะทะทำให้เกิดเสียงเนื้อกระทบกันเบาๆ ทว่าบรรยากาศกลับยิ่งคุกรุ่นหนักขึ้นไปอีก “ฉันต่างหากที่ต้องถามแก แทนคุณ” ธามยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษและเต็มไปด้วยความท้าทาย “นี่มันห้องของฉัน และนี่... ว่าที่ภรรยาในอนาคตของฉัน แกมีสิทธิ์อะไรบุกเข้ามาโวยวายในพื้นที่ส่วนตัวของฉันไม่ทราบ?” คำว่า ‘ภรรยาในอนาคต’ หลุดออกมาจากปากของธามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้คินที่ยืนเป็นไม้ประดับอยู่ตรงกลางถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าด้านข้างของคนพูดทันที... ไอ้บ้านี่มันเล่นใหญ่เกินไปแล้วนะ! ใครเป็นภรรยาแกฟะ! “เธอ... ว่าไงนะ?” แทนคุณชะงัก สีหน้าซีดเผือกสลับแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “แต่งงานเนี่ยนะ? แกเพิ่งรู้จักเด็กนี่ได้ไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ ธาม แกเสียสติไปแล้วหรือไง ถึงเอาอนาคตตัวเองมาผูกติดกับเด็กกะโปโลคนนี้!” “จะกะโปโลหรือไม่อย่างไร มันก็เรื่องของฉัน” ธามกระชับวงแขนที่โอบเอวคินให้แน่นขึ้นไปอีก จนคินต้องแอบหยิกหมั่นไส้ที่สีข้างของอีกฝ่ายแรงๆ เป็นการลงโทษ แต่ธามกลับทำเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะสะท้านสะเทือนเลยสักนิด “และเพื่อความแนบเนียน... ฉันตัดสินใจแล้วว่า คิน จะต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่เพนต์เฮาส์นี้ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป” เพล้ง! ประโยคนั้นราวกับฟ้าผ่าลงกลางห้องโถง คินอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความเผด็จการระดับสิบของพ่อพระเอกหนุ่มจอมเอาแต่ใจ ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันเนี่ยนะ? นี่มันบ้าไปกันใหญ่แล้ว! “นายพูดบ้าอะไรของนายวะธาม!” คินหลุดเสียงแหลมด้วยความลืมตัว สะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมแล้วหันขวับไปจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง “ฉันบอกตอนไหนว่าจะย้ายมาอยู่ด้วย! อย่ามามัดมือชกฉันนะ!” “เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ, คิน” ธามก้มลงมองหน้าเขา สายตาคู่นั้นดุดันและจริงจังจนน่ากลัว “สัญญาที่เราทำร่วมกันระบุชัดเจนว่า เธอต้องทำตามคำสั่งทุกอย่างเพื่อความแนบเนียน และการให้เธอมาอยู่ที่นี่ คือวิธีเดียวที่จะทำให้คนของตระกูลอัครเดชากลืนไม่เข้าคายไม่ออก หุบปากแล้วไปเก็บกระเป๋าซะ... ห้องนอนฝั่งขวาว่างอยู่” “นายมัน...” คินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ อยากจะหยิบแจกันดอกไม้แถวนั้นฟาดหน้าหล่อๆ ของไอ้คนเผด็จการนี่สักทีสองทีให้หายแค้นนัก แทนคุณยืนมองคนทั้งคู่โต้เถียงกันด้วยความรู้สึกที่เหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ เขามองเห็นประกายบางอย่างในดวงตาของธาม... ประกายความหึงหวงและความหวงแหนที่ธามไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็นมาก่อน มันชัดเจนเสียจนแทนคุณรู้ตัวทันทีว่า ต่อให้เขาพยายามพังกำแพงนี้สักแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันแทรกกลางระหว่างคนสองคนนี้ได้อีกแล้ว “หึ... ดี” แทนคุณแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและยอมจำนน “ในเมื่อพวกนายเลือกทางนี้แล้ว ก็หวังว่าจะรอดพ้นจากเกมบ้าๆ ของผู้ใหญ่ได้ก็แล้วกัน... ฉันจะรอดูจุดจบของละครฉากนี้” พูดจบ แทนคุณก็หมุนตัวเดินดุ่มๆ ออกจากห้องโถงไปอย่างไร้เยื่อใย เสียงประตูกระแทกปิดลงดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วเพนต์เฮาส์ ทิ้งให้ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง คินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก แต่ความโล่งใจนั้นอยู่ได้ไม่ถึงสามวินาที เมื่อเขาหันกลับมาเจอสายตาพราวระยับของธามที่จ้องมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “โล่งใจแล้วสิ?” ธามก้าวเข้าไปหาคินช้าๆ บีบบังคับให้ร่างโปร่งต้องถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบเคาน์เตอร์บาร์ “ถอยไปเลยนะ ธาม!” คินยกมือขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ “นายไม่มีสิทธิ์มาบังคับให้ฉันย้ายมาอยู่ด้วยแบบนี้นะเว้ย! ฉันมีห้องของฉัน มีชีวิตส่วนตัวของฉัน!” “ชีวิตส่วนตัวเหรอ?” ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มใส กลิ่นกายสะอาดๆ ของอีกฝ่ายล้อมรอบตัวเขาไว้ทุกทิศทาง “ต่อจากนี้ไป ชีวิตส่วนตัวของเธอ ถูกผูกไว้กับฉันแล้ว, คิน” “ไอบ้าเอ๊ย มัดมือชกชัดๆ!” “ยอมรับซะเถอะ ว่าเธอก็ไม่ได้เกลียดฉันขนาดนั้น” ธามกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนหัวใจของคินกระตุกวูบ ไอร้อนจากกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านเข้ามาจนแทบละลาย “หรือจะให้ฉันพิสูจน์ล่ะ ว่าทำไมเธอถึงควรย้ายมานอนห้องเดียวกับฉันตั้งแต่คืนนี้?” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อปลายนิ้วอุ่นของธามเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากออกให้อย่างอ่อนโยน สัมผัสแผ่วเบานั้นขัดกับแววตาหิวกระหายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังอย่างสิ้นเชิง คินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลเตือนภัยสีแดงฉานขึ้นรัวๆ เมื่อใบหน้าหล่อเหลานั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น... “หยุดนะธาม ถ้าแกกล้าแม้แต่เซนติเมตรเดียวนะ ฉันจะ...” คำขู่ถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาปิดกลีบปากของเขาอย่างรวดเร็วและหนักแน่น รสสัมผัสที่เจือความดุดันและเอาแต่ใจทำเอาสติสตางค์ของคินกระเจิงไปหมดในพริบตา มือหนาที่รวบเอวเขาไว้กระชับแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ขัดขืนหรือแม้แต่จะอ้าปากประท้วง ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "กำมะหยี่สีแดง" เสมอนะคะ