รักที่ไร้สัญญา

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางลอยปะปนกับกลิ่นฝนยามค่ำคืน เสียงสะท้อนของโลหะที่กระทบกันเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมหลังจากกระสุนนัดสุดท้ายเฉียดผ่านโครงหน้าไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ทำให้ลมหายใจของคินสะดุดกึก ร่างสูงของธามที่ทาบทับลงมาเพื่อปกป้องเขาสั่นเทาเล็กน้อย—น้อยมากเสียจนถ้าไม่ใช่เพราะคินแนบชิดอยู่กับแผงอกของอีกฝ่าย เขาคงไม่มีทางสังเกตเห็น "นาย..." คินเปล่งเสียงกระซิบ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอของคนตัวโต ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นเป็นครั้งแรกในชีวิต ปากที่เคยเก่งกาจและต่อปากต่อคำมาตลอดกลับแห้งผาก ธามไม่ได้ตอบอะไรในทันที เขายังคงตรึงร่างของคินไว้ใต้ร่างด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อน ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะค่อยๆ หันกลับมามองใบหน้าเนียนที่ซีดเผือดลงเล็กน้อย "เจ็บตรงไหนไหม" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมา มันไม่ใช่คำถามเชิงประชดประชัน แต่มันสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนไว้อย่างสุดความสามารถ "ฉันไม่ใช่เด็กอมมือนะธาม นายต่างหาก... เลือดออกนี่!" คินนิ่วหน้าเมื่อปลายนิ้วเรียวสัมผัสโดนรอยแผลถลอกยาวบริเวณหัวไหล่หนาของอีกฝ่าย ที่เกิดจากการกระชากหลบวิถีกระสุนเมื่อครู่ "แค่นี้ไม่ตายหรอก ถ้าฉันตาย... นายจะหาคนตามใจปากเสียๆ แบบนี้ได้จากที่ไหนอีก" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามดึงภาพลักษณ์กวนประสาทกลับมาสวมทับความอ่อนแอเมื่อครู่ แต่แววตาที่มองสบตากลับเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และหวงแหนจนน่ากลัว ความเงียบเข้าคั่นกลางระหว่างพวกเขาทั้งคู่ ท่ามกลางซากปรักหักพังของแผนการบ้าคลั่งที่เกือบจะคร่าชีวิตทั้งสองคนไป ปมปัญหาที่รurรุมเร้ามานานนับเดือน ราวกับถูกบีบอัดให้เหลือเพียงพื้นที่แคบๆ ระหว่างลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินใส่กัน คินเม้มริมฝีปากแน่น ความดื้อรั้นในตัวไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย แม้ในยามที่หัวใจกำลังเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมา "นายมันบ้าธาม บ้าที่สุด เอาชีวิตมาเสี่ยงทำไม" "แล้วนายคิดว่าฉันยอมให้ไอ้เวรนั่นเป่าหัวคนของฉัน—ไม่ใช่... คนที่ฉันรัก เล่นๆ หรือไง" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนคินชะงักไป ดวงตาคมกริบทอดมองคนใต้ร่างด้วยความรู้สึกที่หลากล้นเกินกว่าจะหาคำมาบรรยาย "ฉันยอมทำทุกอย่าง ยอมเป็นคนเลว ยอมให้เกลียด ยอมแม้กระทั่งแลกด้วยลมหายใจ... เพื่อให้นายปลอดภัย คิน" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกัน ทำให้กำแพงความเย่อหยิ่งของคินพังครืนลงมาในพริบตา ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนขอบตาร้อนผ่าว แต่กระนั้น ศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่ก็ทำให้เขาต้องเชิดหน้าขึ้น แม้แพขนตากำลังไหวระริก "คำก็รัก สองคำก็แลกด้วยชีวิต... นายคิดว่าคำพูดสวยหรูแค่นี้ จะลบล้างความผิดที่นายเคยทำไว้กับฉันได้หมดหรือไง ธาม" คินแค่นยิ้มหยัน ทั้งที่หัวใจอ่อนยวบยาบไปหมดแล้ว "ปากบอกว่ารัก แต่การกระทำของนายมันคือการบังคับและขีดเส้นทางให้ฉันเดินตลอดเวลา แบบนี้เหรอที่เรียกว่ารัก" ธามนิ่งเงียบ กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความเจ็บปวดฉายวาบผ่านนัยน์ตาคม เขารู้ดีว่าความผิดพลาดในอดีตและการจัดการปัญหาด้วยความดิบเถื่อนของตัวเองเกือบทำลายความสัมพันธ์นี้ไปหลายครั้งหลายหน "แล้วนายจะให้ฉันพิสูจน์ยังไง... หึ?" ธามก้มหน้าลงมาจนหน้าผากชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันจนแทบจะกลืนกินกันไปข้าง "จะให้กราบเท้า หรือจะให้ฉันยกสมบัติครึ่งชีวิตให้ หรือต้องให้ฉันเอาหัวใจออกมาวางตรงหน้านาย ถึงจะเชื่อว่าฉันจริงจังแค่ไหนกับคำว่า 'เรา'" คินเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนความหวั่นไหว แต่ปลายนิ้วอุ่นของธามกลับเอื้อมมาประคองคางของเขาให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ "ฉันไม่ต้องการสมบัติของนาย และไม่ได้อยากให้แกร่งกล้าอะไรทั้งนั้น..." คินสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตากลมโตฉายแววแนיแน่ว เด็ดเดี่ยว และท้าทายในคราวเดียวกัน "ถ้าอยากให้ฉันใจอ่อน ยอมรับความรู้สึกของนายจริงๆ... นายต้องพิสูจน์ให้เห็น" "พิสูจน์อะไร สั่งมาได้เลย" ธามตอบรับทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เลิกตัดสินใจแทนฉันในทุกเรื่อง และที่สำคัญที่สุด..." คินเว้นจังหวะ ปลายนิ้วเรียวจิ้มลงเบาๆ บนอกแกร่งที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลง "ปล่อยให้ฉันเดินเคียงข้างในฐานะ 'คนเท่ากัน' ไม่ใช่ในฐานะนกน้อยในกรงทองของนาย... ทำได้ไหมล่ะ ท่านประธานธาม" ธามมองคนตรงด้วยแววตาที่ลุ่มลึกเกินหยั่งถึง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เต็มไปด้วยความยอมจำนนอย่างราบคาบ หัวใจดื้อรั้นของผู้ชายที่เคยคิดว่าตัวเองควบคุมทุกอย่างบนโลกนี้ได้ พ่ายแพ้ให้กับเด็กหนุ่มหัวรั้นคนนี้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด "ตกลง" ธามกระซิบเสียงพร่า พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน "ฉันจะยอมถอดเขี้ยวเล็บทั้งหมด ยอมเป็นหมาเด็กเชื่องๆ ของนายคนเดียว... แต่อย่าคิดนะว่าจะสะบัดฉันหลุดได้ง่ายๆ คิน" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหลอมละลาย ความตึงเครียดจากคมกระสุนเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงให้ใบหน้าของทั้งสองคนเคลื่อนเข้าหากันช้าๆ ระยะห่างลดลงเรื่อยๆ จนกระทั่งริมฝีปากอุ่นร้อนกำลังจะทาบทับลงไปเพื่อปิดผนึกคำสัญญา **แกร็ก!** เสียงประตูห้องนิรภัยด้านหลังถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ และแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาตัดผ่านความมืดมิด "ท่านประธานครับ! ทางเราพบตัวหนอนบ่อนไส้แล้ว... เอえ ขอโทษครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทดังลั่นห้องก่อนจะชะงักกึก รีบหันหลังขวับทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ธามสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ส่วนคินรีบดันร่างหนาให้ออกห่างทันที ใบแดงก่ำลามเลียไปถึงใบหูด้วยความเขินอายปนหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ธามหันกลับไปมองลูกน้องด้วยสายตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะหันกลับมามองคนตัวเล็กที่กำลังหลบสายตาแก้เขินอยู่ตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นมาบนมุมปากอีกครั้ง "ไว้เรามาต่อ 'บทพิสูจน์' กันให้จบ... บนเตียงที่ห้องฉัน ดีไหมล่ะครับคุณแฟน?" ขอบคุณที่ติดตามและอยู่เคียงข้างความแซ่บนี้ไปด้วยกันนะคะ!