อาจารย์สาวในเงามืด

กลิ่นอายของกระดาษเก่าและน้ำหมึกสีเข้มคละคลุ้งไปทั่วห้องสมุดใต้ดิน กลิ่นนั้นชัดเจนเสียจนทำให้ผมเผลอยกมือขึ้นขยับกรอบแว่นสายตาโดยอัตโนมัติ เพื่อซ่อนอาการประหม่าที่กำลังก่อตัวขึ้นในอก ตู้หนังสือไม้มะฮอกกานีสูงตระหง่านจนเกือบถึงเพดาน บังแสงไฟสีส้มสลัวจากตะเกียงโบราณจนเกิดเป็นเงาทอดยาวประหลาด บนโต๊ะไม้ตัวกลางห้อง มีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มวางอยู่เพียงแฟ้มเดียว ราวกับมันกำลังรอคอยเจ้าของที่แท้จริงมารับช่วงต่อ "คุณใช้เวลาสามนาทีเต็มในการสำรวจสันหนังสือหมวดประวัติศาสตร์อาชญากรรมที่ไม่มีอยู่จริง... ริน" เสียงหวานทุบทำลายความเงียบงันลงอย่างราบคาบ น้ำเสียงนั้นราบเรียบ เยือกเย็น แต่กลับมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้กระดูกสันหลังของผมเย็นวาบ ผมหันขวับกลับไปมองต้นเสียง หญิงสาวในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา ตัดกับเส้นผมสีดำสนิทที่รวบไว้หลวมๆ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรงรีคู่นั้นไม่ได้มองมาที่ผมโดยตรง แต่กำลังจดจ่ออยู่กับการหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงในมืออย่างใจ eเย็น บนหน้าอกเสื้อด้านซ้าย ปักป้ายชื่อสั้นๆ สัมผัสถึงความน่าเกรงขาม—*ดร. อลิซ* "ผมไม่ได้สำรวจครับ... ผมแค่กำลังคำนวณความน่าจะเป็นว่า หนังสือเล่มไหนน่าจะมีร่องรอยฝุ่นหนาที่สุด เพื่อประเมินว่าห้องนี้ถูกปิดตายมานานเท่าไหร่ต่างหากล่ะครับ" ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มสุภาพ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แม้ว่าในใจตอนนี้ ตัวเลขสเตตัสในหัวจะเตือนรัวๆ แล้วว่าค่าความดันโลหิตกำลังพุ่งทะยานเกินร้อยสี่0 มิลลิเมตรปรอทเข้าไปแล้ว ดร. อลิซ หยุดหมุนปากกา เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเด็กน้อยที่กำลังแก้โจทย์เลขประถมในห้องเรียนของศาสตราจารย์อัจฉริยะ "เด็กหนุ่มผู้มีเนตรวิเศษ 'จักษุสามัญ' ที่มองเห็นภาพสะท้อนในอดีต แต่ต้องแลกมาด้วยอาการปวดหัวจนแทบกระอักเลือด... ช่างเป็นสกิลที่ไร้ประโยชน์สิ้นดีในสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับฉัน..." เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ ก้าวเท้าเข้าหาผมทีละก้าว เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่สะท้อนก้องในโสตประสาท "มันคือเพชรเม็ดงามที่รอการเจียระไนต่างหากล่ะ" พริบตานั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าใสก็เด้งขึ้นตรงหน้าผมอย่างไร้เสียงเตือน *[แจ้งเตือนระบบ: คุณได้รับข้อเสนอพิเศษจาก 'ดร. อลิซ'* *เงื่อนไข: เข้ารับการฝึกฝนหลักสูตร 'นักสืบวิญญาณระดับสูง'* *ผลลัพธ์ที่คาดหวัง: ปลดล็อกขีดจำกัดสกิล 'จักษุสามัญ' และควบคุมค่าความดันโลหิตได้ด้วยสมาธิ]* ผมจ้องมองหน้าต่างโปร่งใสที่มีตัวอักษรเรืองแสงสีฟ้า ก่อนจะเงยหน้าสบตากับผู้หญิงตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของผมที่กำลังยืนลังเลอยู่บนทางสองแพร่ง "ทำไมต้องเป็นผมครับ?" ผมเอ่ยถาม ทำลายความเงียบที่กดดัน "เมืองนี้มีนักสืบเก่งๆ ตั้งมากมาย ทำไมคุณถึงเลือกผมที่มีปัญหาเรื่องสุขภาพจิตและร่างกายพร้อมจะพังได้ทุกเมื่อ?" ดร. อลิซ หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงที่ไพเราะแต่เย็นเยียบ เธอหยุดยืนห่างจากผมเพียงแค่เอื้อมมือถึง กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าลอยแตะจมูก "เพราะนักสืบเก่งๆ เหล่านั้น... ใช้สมองคิด วิเคราะห์ และเชื่อมั่นในหลักฐานที่ตาเห็น แต่นาย..." เธอยื่นปลายนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่กรอบแว่นของผมอย่างถือวิสาสะ "นายมองเห็นสิ่งที่ถูกลบเลือน นายได้ยินเสียงที่ถูกกลบฝัง และที่สำคัญที่สุด... นายมีความกล้าพอที่จะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อความจริง" เธอดึงมือกลับ หยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะขึ้นมา แล้วโยนมันมาatตรงหน้าผม แฟ้มเอกสารตกลงบนโต๊ะเสียงดัง *ตุบ* พร้อมกับกระดาษใบลับที่ร่วงหล่นออกมาครึ่งหนึ่ง "เปิดมันดูสิ... แล้วนายจะรู้ว่า การปฏิเสธข้อเสนอของฉันในวันนี้ จะทำให้นายไม่มีโอกาสได้ไขคดีที่แท้จริงของตัวเองอีกเลยไปตลอดชีวิต" หัวใจของผมกระตุกวูบ ภาพคดีปริศนาเมื่อห้าปีก่อนที่ผมพยายามตามหาคำตอบมาตลอดแล่นเข้ามาในหัว สายตาของผมก้มลงมองแฟ้มเอกสารนั้น มือที่สวมถุงมือสีขาวค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสสันแฟ้ม ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวด้วยโทนเสียงที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน *[คำเตือนระดับอันตรายสูงสุด: ตรวจพบร่องรอยพลังงานจิตวิญญาณตกค้างในแฟ้มเอกสาร... กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ความทรงจำที่ถูกผนึก...]* รินสูดหายใจเข้าลึก มือของเขาชะงักค้างอยู่เหนือแฟ้ม ขณะที่ดร.อลิซโน้มตัวกระซิบเบาๆ ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ "ยินดีต้อนรับสู่นรกของการสืบสวน... นักสืบฝึกหัด" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่สองด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ