ปลุกพลังดวงตาแห่งความจริง

"ถ้าเธอฝืนใช้สกิล 'จักษุสามัญ' เกินสามวินาทีในสภาพจิตใจที่ยังไม่เสถียรแบบนี้ สิ่งที่เธอจะได้เห็นไม่ใช่ความจริงของคดี แต่จะเป็นภาพหลอนที่ฉีกกระชากสมองของเธอจนกลายเป็นคนวิกลจริต... ริน จำคำของฉันเอาไว้ให้ขึ้นใจ" เสียงเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงอำนาจของ ดร.อลิซ ดังลอดผ่านความเงียบงันภายในห้องเก็บหลักฐานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของกระดาษเก่าและฝุ่นผง หลอดไฟนีออนบนเพดานกะพริบไหวราวกับมันกำลังจะหมดอายุขัย ทอดเงายาวทาบทับลงบนร่างของรินที่กำลังยืนค้ำโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ สองมือของเขากำขอบโต๊ะแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า คราบความตึงเครียดฉายชัดผ่านดวงตาคู่คมที่แดงก่ำ รินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความรู้สึกคลื่นไส้ที่ตีรวนขึ้นมาในอกให้สงบลง เขารู้ดีว่าอาจารย์สาวไม่ได้ขู่ คดีฆาตกรรมปริศนาในห้องปิดตายเมื่อสามวันก่อนยังคงทิ้งร่องรอยปริศนาที่สำนักงานตำรวจนครบาลไร้หนทางไข คำให้การที่ขัดแย้งกันของพยาน การหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของวัตถุพยานชิ้นสำคัญ และที่สำคัญที่สุด... ร่องรอยพลังงานประหลาดที่ทิ้งไว้ ณ จุดเกิดเหตุ ซึ่งมีเพียงดวงตาของเขากระมังที่พอมองเห็นร่องรอยเลือนรางนั้นได้ "ผมเข้าใจแล้วครับ ดร.อลิซ... แต่ถ้าเรายังรอให้ระบบตรวจสอบแบบปกติทำงาน เกรงว่าหลักฐานชิ้นสุดท้ายคงสลายหายไปก่อนที่ความจริงจะถูกเปิดเผย" รินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่หนักแน่น เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาวผู้ยืนกอดอกพิงชั้นหนังสืออยู่มุมห้อง แววตาของเธอยังคงซ่อนความกังวลลึกๆ เอาไว้ภายใต้ความเยือกเย็นเป็นนิจ ดร.อลิซถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะสะบัดมือขวาเบาๆ หน้าต่างโฮโลแกรมใสสีฟ้าครามก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของริน *(ติ๊ง! ตรวจพบความมุ่งมั่นระดับสูงของโฮสท์ เงื่อนไขการปลดล็อกระบบย่อย 'การจำลองเหตุการณ์เสมือนจริง' (Reconstruction Simulation) บรรลุ 89%)* *(คำเตือน: โฮสท์จำเป็นต้องใช้พลังสมาธิขั้นสูงและ 'แต้มความดันโลหิต' เป็นเชื้อเพลิงในการประมวลผล หากแต้มพุ่งทะยานเกิน 180 mmHg ระบบจะทำการบังคับปิดการใช้งานฉุกเฉินทันทีเพื่อป้องกันความเสียหายต่อก้านสมอง)* รินไม่ลังเลอีกต่อไป เขายกมือขึ้นดันกรอบแว่นสายตาให้กระชับกับสันจมูก สูดลมหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย ปล่อยให้สติสัมปชัญญะทั้งหมดจดจ่อไปยังพื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหน้า ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นจุดเกิดเหตุฆาตกรรม "เริ่มการจำลอง... เปิดใช้งาน 'จักษุสามัญ' ขั้นที่สอง!" สิ้นคำประกาศของริน โลกทั้งใบพลันเปลี่ยนเป็นสีเทานمونโครม บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนเสียงจนเงียบสงบลงอย่างฉับพลัน ภาพเหตุการณ์ในอดีตเริ่มฉายซ้ำราวกับฟิล์มภาพยนตร์เก่าๆ ที่ถูกกรอถอยหลัง ฝุ่นละอองในอากาศรวมตัวกันใหม่กลายเป็นรูปร่างของบุคคลปริศนาสองคนที่กำลังยืนโต้เถียงกันอย่างดุเดือดในห้องนั้น รินก้าวเท้าเข้าไปกลางภาพลวงตาอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวของเขาต้องใช้พลังงานมหาศาลในการประคับประคองสติ ดร.อลิซขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่ส่งเสียง คอยจับตาดูอัตราการเต้นของหัวใจและกราฟความดันโลหิตของลูกศิษย์ผ่านหน้าต่างระบบที่เชื่อมต่อกันอย่างใกล้ชิด ภาพจำลองดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ชายผู้ต้องสงสัยคนแรกยกมือขึ้นทำท่าทางคุกคาม ขณะที่เหยื่อพยายามถอยร่นไปชนชั้นหนังสือ... ทว่า ในจังหวะที่สำคัญที่สุด ภาพเหตุการณ์กลับเกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง ภาพโฮโลแกรมสีเทาเริ่มบิดเบี้ยวและแตกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับกระจกที่กำลังจะร้าว *(แจ้งเตือน: ตรวจพบความหนาแน่นของข้อมูลเกินขีดจำกัด ค่าความดันโลหิตของโฮสท์พุ่งสูงถึง 165 mmHg... 170 mmHg! แนะนำให้ยุติการเชื่อมต่อทันที!)* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังระรัวในหัวของรินราวกับสัญญาณเตือนภัยในโรงงานอุตสาหกรรม ความปวดร้าวราวกำลังถูกเข็มแหลมนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่ขมับทั้งสองข้างเล่นงานจนเขาล้มทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นมือข้างหนึ่งกุมศีรษะแน่น ร่างกายสั่นเทาด้วยความทรมาน "ริน! ถอนจิตกลับมาเดี๋ยวนี้! อย่าฝืน!" ดร.อลิซพุ่งตัวเข้ามาหมายจะคว้าไหล่ของเขาเพื่อตัดการเชื่อมต่อฉุกเฉิน ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่สติของเขาจะหลุดลอย รินกลับสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ในมุมอับสายตา... เงาที่สะท้อนอยู่บนกระจกหน้าต่างของห้องจำลอง ไม่ใช่เงาของผู้ต้องสงสัยหรือเหยื่อ แต่เป็นเงาของบุคคลที่สาม บุคคลที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้ว่ามีตัวตนอยู่ ณ ที่เกิดเหตุในคืนนั้น! รินกัดฟันกรอด ฝืนทนต่อความเจ็บปวดเจียนตาย รวบรวมสติเฮือกสุดท้ายผลักดันพลังงานเฮือกใหญ่เข้าไปในดวงตา เพื่อสแกนภาพเงานั้นให้ชัดเจนที่สุด *(ติ๊ง! ปลดล็อกร่องรอยลับระดับ S: 'รอยเท้าของบุคคลปริศนา' สำเร็จ)* รินเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อภาพใบหน้าของบุคคลปริศนาในเงาสะท้อนนั้นค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นทีละน้อย... มันคือใบหน้าของคนที่พวกเขากำลังขอความช่วยเหลือและให้ความไว้วางใจมาโดยตลอดในช่วงสัปดาห์นี้ ปัง! เสียงประตูด้านนอกห้องเก็บหลักฐานถูกถีบเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ รินที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นหันขวับไปมองตามเสียง พร้อมกับดร.อลิซที่ชักอาวุธเวทมนตร์ออกมาตั้งรับอย่างรวดเร็ว "ไม่นึกเลยนะเด็กน้อย ว่าเธอจะลากสังขารมาถึงความจริงข้อนี้ได้เร็วกว่าที่คิด..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น พร้อมกับปลายกระบอกปืนที่ถูกยกขึ้นเล็งตรงมาที่ศีรษะของรินอย่างเลือดเย็น ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ