แต้มปริศนาในคดีแรก

กลิ่นของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินไม่เคยเป็นมิตรกับใคร และสำหรับรินแล้ว มันคือกลิ่นอายของงานที่มักจะนำพาความปวดหัวมาให้เสมอ "ร่องรอยถูกลบจนเกลี้ยง ไม่มีรอยนิ้วมือ ไม่มีคราบดีเอ็นเอ แม้แต่ฝุ่นละอองบนพื้นก็ยังไม่ถูกรบกวน... เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานข้างนอกลงความเห็นว่าเป็น 'การตายธรรมชาติ' ครับ อาจารย์" รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมกวาดมองร่างไร้ลมหายใจของชายวัยกลางคนบนเก้าอี้โยก ศพนั้นนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานที่สะอาดสะอ้าน ราวกับเจ้าตัวแค่หลับตาลงชั่วคราว ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีบาดแผลภายนอก ทว่า สัญชาตญาณของนักสืบมือใหม่กลับร่ำร้องว่านี่คือคดีฆาตกรรมที่แยบยลที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอ ดร.อลิซ ผู้ยืนกอดอกพิงกรอบประตู เคาะนิ้วเรียวยาวลงกับข้อศอกเบาๆ แววตาสีฟ้าครามใต้ปอยผมสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟนีออนสลัว เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย คล้ายจะเย้าแหย่แต่ก็แฝงความคาดหวัง "ถ้ามองด้วยตาเปล่าและเครื่องมือวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ มันก็คงเป็นเช่นนั้นแหละนะ ริน" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบของเธอดังขึ้น "แต่ระบบที่เราถือครองอยู่ไม่ได้ถูกสร้างมาให้มองโลกแคบเพียงแค่สิ่งที่ตาเห็น... นายรู้หน้าที่ของตัวเองดีนี่" รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเตรียมรับมือกับผลกระทบที่จะตามมา เขายกมือขึ้นดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อย เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงก้องกังวานในหัวสมองดังขึ้น [ติ๊ง!] [ระบบตรวจสอบวิญญาณและร่องรอยอดีตทำงาน...] [เงื่อนไขการใช้งาน: 'จักษุสามัญ' (Level 1) กำลังเชื่อมต่อ] [คำเตือน: ตรวจพบความซับซ้อนของร่องรอยระดับสูง พลังงานจิตวิญญาณที่ต้องใช้จะส่งผลกระทบโดยตรงต่อระบบไหลเวียนโลหิต] พริบตาที่อินเทอร์เฟซโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นเบื้องสายตา โลกทั้งใบก็เปลี่ยนเป็นสีโมโนโครม ภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายซ้อนทับเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ รินเห็นชายผู้ตายกำลังนั่งทำงานอยู่ตามปกติ ก่อนที่เงาสะท้อนในกระจกเงาด้านหลังจะขยับเคลื่อนไหวได้เอง เงาดำสนิทไร้ใบหน้านั้นยื่นมือทะลุกรอบกระจกออกมา บีบเข้าที่ลำคอของเหยื่ออย่างเงียบเชียบและไร้ซึ่งความปรานี เหยื่อพยายามอ้าปากร้องขอความช่วยเหลือ แต่อากาศทั้งหมดกลับถูกดูดหายไปในพริบตาเดียว มันคือการฆาตกรรมด้วย "เวทมนตร์" หรือพลังเหนือธรรมชาติที่ระบบวิทยาศาสตร์ทั่วไปไม่มีทางตรวจจับได้! แต่ทว่า... [เตือนภัย! ความดันโลหิตพุ่งสูงเกินขีดจำกัดปลอดภัย 160/100 mmHg!] [อัตราการเต้นของหัวใจ: 135 ครั้งต่อนาที!] [คำแนะนำ: โปรดถอดแว่นตาออกทันที มิฉะนั้นท่านอาจหมดสติด้วยอาการเส้นเลือดในสมองตีบ!] "อึก..." รินทรุดตัวลงคุกเข่ามือข้างหนึ่งกุมขมับแน่น เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า ความเจ็บแปล๊บราวกับมีเข็มนับพันเล่มพุ่งเข้าชนสมองทำให้เขาลืมตาแทบไม่ขึ้น ภาพอดีตที่กำลังไขปริศนาขาดสะบั้นลงทันทีเมื่อเขาฝืนดึงสติแล้วกระชากแว่นตาออกจากใบหน้า ลมหายใจหอบถี่รัว รินพยายามยันกายลุกขึ้นโดยมีมือเรียวของดร.อลิซเข้ามาประคองรับไว้ทันเวลา ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอช่วยดึงเขากลับมาจากขอบเหวแห่งความมืดได้อย่างทันท่วงที "บอกแล้วไงว่าอย่าฝืนใช้เกินสามวินาทีในคเรกแรกแบบนี้" อลิซถอนหายใจยาวอย่างระอา แต่แววตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความห่วงใย เธอหยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นให้เขา "นายยังเป็นแค่นักสืบฝึกหัด เลเวลของสกิลยังต่ำเกินกว่าจะแบกรับแรงสะท้อนจากคดีที่มีพลังงานระดับนี้เข้ามาเกี่ยวข้อง" "ผม... เห็นครับอาจารย์" รินกัดฟันพูด เสียงของเขาแหบพร่าแต่แววตากลับเปล่งประกายความมุ่งมั่นอย่างชัดเจน "มันไม่ใช่การตายธรรมชาติ... มีคนใช้พลังควบคุมเงาฆ่าเขาจากข้างในกระจก... ไม่มีร่องรอย ไม่ใช่เพราะมันไม่มี แต่เพราะฆาตกรจงใจลบมันออกไปพร้อมกับดึงวิญญาณเหยื่อให้ติดอยู่ในกระจกบานนั้น!" อลิซหันไปมองกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ดวงตาคมกราบกวาดมองลวดลายสลักโบราณบนกรอบไม้สีเข้ม รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจัง "สมกับที่เป็นลูกศิษย์ของฉัน นายมองเห็นแก่นแท้ของคดีนี้ได้เร็วกว่าที่คิด" อลิซกล่าวพางusปัดปอยผมทัดหู "แต่ริน นายคิดว่าคดีนี้มันจบแค่การไขปริศนาวิธีฆ่าอย่างนั้นหรือ? ลองหันไปมองที่โต๊ะทำงานของเหยื่อสิ... สิ่งที่เขาพยายามปกป้องก่อนตาย มันหายไปไหนล่ะ?" รินเบิกตากว้าง หันขวับกลับไปมองโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่า เอกสารสำคัญ แฟ้มข้อมูลลับ หรือแม้แต่ปากกาที่ควรจะวางอยู่ กลับเหลือเพียงพื้นที่ว่างและรอยฝุ่นจางๆ ที่ถูกเช็ดทำความสะอาดไปอย่างเร่งรีบ ทั้งๆ ที่ห้องนี้ถูกล็อกกลอนจากด้านใน และไม่มีใครสามารถเข้ามาได้เลยนับตั้งแต่เวลาที่ผู้ตายเสียชีวิต! [ติ๊ง!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้งในหัวของริน แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ ทว่ามันคือเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่สั่นระรัวจนหน้าจอโปร่งแสงแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ [ตรวจพบความผิดปกติของข้อมูลระบบ!] [ภารกิจลับระดับ SSS ถูกกระตุ้นโดยอัตโนมัติ: 'ผู้แทรกซึมหลังกระจก'] [เป้าหมาย: ค้นหาความจริงเบื้องหลังคดีฆาตกรรมไร้ร่องรอย ก่อนที่เงื่อนไข 'เวลาชีวิต' ของท่านจะหมดลงในอีก 72 ชั่วโมง] [ประกาศฉุกเฉิน: ฆาตกรที่ท่านกำลังตามหา... กำลังยืนมองท่านผ่านเงาสะท้อนในกระจกด้านหลัง ณ เวลานี้] ความเย็นเยียบแล่นพล่านตั้งแต่ปลายเท้าลามขึ้นมาถึงต้นคอ รินตัวแข็งทื่อ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นห้องใต้ดินอันมืดมิด ในขณะที่เขากำลังจะหันกลับไปมองกระจกบานนั้นตามคำเตือนของระบบ มืออันเย็นเฉียบของดร.อลิซก็คว้าไหล่เขาไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังข้างหูท่ามกลางความเงียบงัน "อย่าหันหลังไป... ริน... ตอนนี้มันไม่ได้มองแค่นนายคนเดียวแล้วล่ะ" ************************************************** ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาบทแรกไปด้วยกันนะครับ