การโต้กลับของพวกคนรวยจอมปลอม

"ถ้าคิดว่าเงินสิบล้านจะซื้อศักดิ์ศรีของตระกูลวรاتธำรงได้ แกคงตาบอดสนิทแล้วล่ะ คีย์" เสียงหัวعอเยาะเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางห้องประชุมกระจกใสระฟ้า อาคเนย์ในสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีโน้มตัวลงมามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยแววตารังเกียจราวกับมองเศษฝุ่นใต้รองเท้า บนโต๊ะประชุมไม้สักทองราคาแพงระยับ มีเอกสารคำสั่งฟ้องล้มละลายและประกาศยกเลิกสัญญาคู่ค้าวางกองอยู่ราวกับตราประทับแห่งความพินาศ คีย์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก หรือแม้แต่กระทั่งความโกรธเกรี้ยวให้เห็น ใบหน้าของอดีตพนักงานบริษัทที่เคยถูกเหยียบย่ำกลับเรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาคมกราบกวาดมองรอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าของอาคเนย์ด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนา ยิ่งอีกฝ่ายมั่นใจในอำนาจเงินและเส้นสายในโลกธุรกิจมากเท่าไหร่ หลุมพรางที่เขาขุดไว้ก็ยิ่งลึกลงไปเท่านั้น "ศักดิ์ศรีเหรอครับ อาคเนย์..." คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่กลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องประชุมเย็นเยียบลงถนัดตา "น่าเสียดายนะฃรับ ที่สิ่งที่ท่านเรียกว่าศักดิ์ศรี มันกำลังจะกลายเป็นเศษกระดาษไร้ค่าภายในสาม... สอง..." "เพ้อเจ้ออะไรของแกวะ!" อาคเนย์ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนค้ำหัวด้วยความโมโหที่อีกฝ่ายไม่ยอมสยบยอมตามบทบาทที่ตนเขียนไว้ "แกมันก็แค่ไอ้กระจอกที่บังเอิญจับพลัดจับผลูได้เงินก้อนโตมาทำซ่า หุ้นของบริษัทแกตอนนี้มูลค่าเป็นศูนย์! บัญชีทุกธนาคารถูกอายัด! แกไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากก้มลงกราบตักกูเพื่อขอเศษทาน!" รินที่นั่งเงียบอยู่เคียงข้างคีย์มาตลอด ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเยືือกเย็น เธอไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มือเรียวบางเลื่อนแท็บเล็ตหน้าจอสีดำสนิทมาไว้ตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอาคเนย์ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้สันหลังของทายาทมหาเศรษฐีหนุ่มเสียววาบอย่างประหลาด "คุณอาคเนย์คะ... เอ่อ ขอโทษทีครับ พอดีดิฉันติดนิสัยเรียกตามคุณคีย์" รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณมั่นใจจริงๆ เหรอครับว่าระบบโครงสร้างธุรกิจที่คุณภูมิใจนักหนา มันสร้างขึ้นมาจากฐานรากที่มั่นคงจริงๆ?" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของอาคเนย์ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงแจ้งเตือนของกรรมการบริหารอีกหลายคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มพึงพอใจของกลุ่มคนสนิทของอาคเนย์เริ่มเปลี่ยนสี สีหน้าของพวกเขาซีดเผือดลงทีละน้อยเมื่อก้มลงมองหน้าจออุปกรณ์สื่อสารในมือ อาคเนย์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เขากดเปิดหน้าจอโทรศัพท์ด้วยมือที่เริ่มสั่นเทาเล็กน้อย ข้อความจากระบบธนาคารและตลาดหลักทรัพย์เด้งขึ้นมาไม่หยุดหย่อน *[แจ้งเตือน: หุ้นในเครือวรธำรง กรุ๊ป ดิ่งลง 40% ภายในสามนาที]* *[แจ้งเตือน: นักลงทุนรายใหญ่ถอนทุนคืนกะทันหัน ส่งผลให้สภาพคล่องติดลบ]* *[แจ้งเตือน: บัญชีสำรองฉุกเฉินของท่านถูกระงับการใช้งานโดยคำสั่งจากผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในระบบเครือข่ายระดับโลก]* "มะ... เป็นไปได้ยังไง!" อาคเนย์ตวัดสายตากลับมามองคีย์ด้วยความตื่นตระหนก เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความเคียดแค้น "แกทำอะไร! แกใช้เส้นสายบ้าอะไรวะ ถึงกล้าเล่นงานตระกูลวรธำรง!" คีย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทราคาแพงที่ซื้อด้วยเงินจากระบบบัตรดำให้เข้าที่ รอยยิ้มมุมปากของเขายกระดับขึ้นเป็นรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมในกรงขัง "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ อาคเนย์..." คีย์เดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มผู้กำลังเสียสติทีละก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นห้องประชุมดังสะท้อนก้องกังวาน ราวกับเสียงนับถอยหลังสู่วันล่มสลาย "ผมแค่ใช้ 'ระบบ' ที่พวกคุณดูถูก ว่ามันเป็นแค่เงินของคนจน... มาซื้อกิจการทั้งหมดของคุณ ทีละหุ้น... ทีละบริษัท... จนกระทั่งไม่เหลืออะไรให้คุณแม้แต่เก้าอี้ตัวนี้" อาคเนย์พยายามจะพุ่งเข้ามาทำร้ายด้วยความบันดาลโทสะ แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสตัวของคีย์ ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคน เจ้าหน้าที่ระดับสูงจากหน่วยงานตรวจสอบและพิทักษ์ทรัพย์สินระหว่างประเทศก้าวเข้ามาพร้อมหมายศาลในมือ "คุณอาคเนย์ วรธำรง... พวกเราได้รับคำสั่งศาลสูงสุดให้เข้ายึดอายัดทรัพย์สินทั้งหมดในเครือวรธำรง เนื่องจากพบหลักฐานการฟอกเงินและการทุจริตเชิงโครงสร้างครั้งใหญ่ครับ" หัวหน้าเจ้าหน้าที่เอ่ยเสียงเรียบ พร้อมกับยื่นเอกสารสีแดงฉานให้ อาคเนย์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขามองหน้าคีย์ที่ยืนมองลงมาด้วยสายตาสมเพชเวทนา ราวกับว่าตัวเขาในตอนนี้เป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้น ในวินาทีแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องจากด้านนอกหน้าต่างกระจกใส เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีดำสนิทลำยักษ์สลักสัญลักษณ์บัตรดำอันเป็นเอกลักษณ์ ค่อยๆ ลดระดับลงมาจอดนิ่งสนิทบนลานจอดดาดฟ้าของตึกระฟ้าแห่งนี้อย่างสง่างาม ประตูห้องนักบินเปิดออก พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำที่ก้าวลงมา พร้อมกับถือเอกสารสิทธิ์ครอบครองตึกแห่งนี้ทั้งอาคารในมือ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งความสะใจนี้ด้วยกันนะครับ จอมเวทไร้นาม