ความลับใต้เงาตึกระฟ้า

เสียงถอนหายใจยาวนานของอาคเนย์ดังกลบเสียงดนตรีแจズคลอเบา ๆ ในห้องรับรองชั้นสามสิบห้า ทายาทหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้านกำลังหมุนแก้วคริスタルบรรจุไวน์ราคาแพงระยับ สายตาคมกริบมองทัศนียภาพยามค่ำคืนของมหานครที่แผ่ขยายอยู่เบื้องล่าง ราวกับจักรวรรดิแห่งนี้เป็นของเล่นชิ้นโปรดที่เขาพร้อมจะเหยียบย่ำหรือเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ "แกคิดว่าไอ้สวะนั่นจะโผล่หัวมาเหรอกวิน?" อาคเนย์เอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองเลขาคนสนิท "จากรายงานที่สืบทมา... มันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วครับท่านอาคเนย์ ตึกสำนักงานใหญ่ของบริษัทมันถูกพวกเราบีบจนสภาพคล่องเป็นศูนย์ ธนาคารทุกแห่งปฏิเสธการปล่อยกู้ตามคำสั่งลับของเรา วันนี้... มันต้องมาคุกเข่าขอเจรจาขายหุ้นทั้งหมดในราคาเศษกระดาษครับ" กวินตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อม แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท ก่อนที่บานไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออก รินก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ท่าทางของเธอนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในคืนไร้ลม แต่สิ่งที่ทำให้รอยยิ้มมุมปากของอาคเนย์กว้างขึ้น คือร่างของชายหนุ่มที่เดินตามหลังเธอเข้ามา—คีย์ อดีตพนักงานต๊อกต๋อยที่เคยถูกเขาไล่อציตะเพิดออกจากบริษัทอย่างไร้ศักดิ์ศรี "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของแก... คีย์" อาคเนย์หัวเราะในลำคอ วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนของเหลวสีแดงกระฉอก "ไม่คิดเลยนะว่าหมาจนตรอกอย่างแก จะยังมีหน้ามาเหยียบตึกนี้อีก นั่งลงสิ... อยากดื่มอะไรไหม? น้ำลายตัวเองบนพื้นน่าจะพอแก้กระหายได้นะ" กวินและบอดี้การ์ดอีกสองคนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความกดดันและความสะใจที่ถูกสะสมมานาน คีย์ไม่ได้แสดงสีตื่นตระหนก หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยวอย่างที่อาคเนย์คาดหวัง ชายหนุ่มเพียงแค่กวาดสายตามองไปรอบห้อง สถาปัตยกรรมหรูหรา งานศิลปะราคาแพง และวิวทิวทัศน์ที่ยิ่งใหญ่ ทุกอย่างล้วนสร้างขึ้นจากหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อของคนที่ถูกตระกูลอาคเนย์สูบ "ตึกนี้... สวยดีนะครับ" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียաբเรื่อย ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต รินยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลัง มือเรียวประสานกันไว้ที่หน้าท้อง อาคเนย์หรี่ตาลง รอยยิ้มเยาะเย้ยจางหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความหงุดหงิดที่เหยื่อไม่ยอมแสดงความหวาดกลัว "เลิกเล่นลิเกแล้วเซ็นสัญญาซะ! หุ้นทั้งหมดของบริษัทแก รวมถึงสิทธิบัตรระบบโลจิสติกส์ ต้องโอนให้ฉันภายในสามวินาทีนี้ ไม่เช่นนั้น พรุ่งนี้เช้าครอบครัวของแกจะไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอน!" กวินรีบยื่นแฟ้มเอกสารสีดำผลักไปตรงหน้าคีย์ พร้อมกับปากกาหมึกซึมราคาแพง คีย์ก้มมองแฟ้มเอกสารนั้นนานนับอึดใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอาคเนย์ แววตาของชายหนุ่มนิ่งสนิท ราวกับหลุมดำที่ดู3กลืนกินทุกแสงสว่าง ทำให้ทายาทตระกูลใหญ่ถึงกับรู้สึกหนสันหลังวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "คุณอาคเนย์ครับ... คุณเคยได้ยินคำว่า 'ซื้อยกเข่ง' ไหมครับ?" คีย์เอ่ยถามเสียงเบา "แกพูดเรื่องอะไรวะ?" คีย์หยิบสมาร์ตโฟนเครื่องเรียบง่ายออกมาจากกระเป๋าเสื้อ วางคว่ำลงบนโต๊ะกระจก ก่อนจะกดเปิดสปีกเกอร์โฟน เสียงทุ้มต่ำที่เป็นทางการของผู้บริหารระดับสูงจากสำนักงานใหญ่ของกลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์ระดับโลกดังแทรกขึ้นมาทันที *(เรียนท่านประธานคีย์ ระบบการโอนกรรมสิทธิ์อาคารสำนักงานใหญ่ 'แกรนด์ ทาวเวอร์' ทั้งหมด รวมถึงโฉนดที่ดินผืนนี้ และสัญญาเช่าระยะยาวทุกฉบับ ได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการบริหารสูงสุดเรียบร้อยแล้วครับ เงินจำนวนหหมื่นล้านถูกหักออกจากบัตรเครดิตสีดำเรียบร้อย ยินดีด้วยครับ... ตอนนี้ท่านคือเจ้าของตึกแห่งนี้อย่างสมบูรณ์)* เสียงในสายเงียบลง แต่ความเงียบงันในห้องรับรองกลับน่ากลัวยิ่งกว่า อาคเนย์ชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งเกร็ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหู "แก... แกพูดบ้าอะไร! ตึกนี้เป็นของตระกูลฉัน! ธนาคารและบริษัทแม่ของเราถือหุ้นใหญ่..." "อ๋อ... หมายถึงบริษัทแม่ที่กำลังจะถูกฟ้องล้มละลายภายในสิบนาทีข้างหน้านี้เหรอครับ?" คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หน้าตาทีเคยธรรมดา กลับทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจ รินเอื้อมมือไปหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดหน้าจอให้ดูสดๆ ภาพข่าวเศรษฐกิจด่วนพิเศษกำลังรายงานว่า หุ้นในเครือของตระกูลอาคเนย์กำลังดิ่งลงเหวอย่างไร้แรงพยุง เนื่องจากกลุ่มทุนปริศนาได้กว้านซื้อหนี้เสียทั้งหมดและสั่งอายัดทรัพย์สินทุกรายการ กวินหน้าซีดเผือด เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น มือสั่นเทาจนแทบถือเอกสารไม่อยู่ "ทะ... ท่านอาคเนย์... จริงด้วยครับ บัญชีกลางของเราถูกบล็อกหมดแล้ว!" อาคเนย์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว เขาพยายามจะพุ่งเข้ามาหาคีย์ แต่บอดี้การ์ดข้างกายกลับไม่กล้าขยับแม้แต่ปลายนิ้ว เมื่อสบเข้ากับสายตาคุกคามอันเยือกเย็นของริน คีย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่ เดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าอาคเนย์ที่กำลังหายใจหอบถี่ด้วยความตื่นตระหนก ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล แต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "ในฐานะเจ้าของตึกคนใหม่... ผมเกรงว่าเสียงเห่าหอนของคุณเมื่อครู่ มันรบกวนแขกคนอื่นของผม" คีย์ผายมือไปทางประตู "เชิญไสหัวออกไปจากตึก 'ของผม' ได้แล้วครับ... ก่อนที่ผมจะให้ รปภ. โยนพวกคุณลงไปทางหน้าต่างชั้นสามสิบห้านี้" อาคเนย์เข่าทรุดลงไปอีกคน โลกทั้งใบที่เคยอยู่ใต้ฝ่าเท้าพังทลายลงในพริบตาเดียว ความหยิ่งทะนงทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนในมือของคีย์ก็ดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่างระบบสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเฉพาะเขาคนเดียว— [ภารกิจกวาดล้างโครงสร้างอำนาจ: สำเร็จลุล่วง 100%] [ได้รับรางวัลพิเศษ: สิทธิ์ในการเข้าถึง "บัตรดำระดับพระเจ้า" - ปลดล็อกพลังควบคุมสินทรัพย์ทั่วโลกแบบเรียลไทม์] คีย์เหลือบมองหน้าต่างระบบแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาบางเบา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกที่เงินตราคือพระเจ้ากับผมนะครับ --- จอมเวทไร้นาม ---