ความริษยาของหญิงสาวคนเก่า

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพوندในมือของคีย์ถูกหมุนช้าๆ ของเหลวสีแดงเข้มสะท้อนกับแสงไฟนีออนระยิบระยับของภัตตาคารหรูบนชั้นดาดฟ้าใจกลางมหานคร ที่ซึ่งเงินซื้อได้ทุกอย่างยกเว้นความภักดีที่แท้จริง “คีย์คะ... คือว่า... ฉันคิดว่าเราน่าจะคุยกันดีๆ ได้นะ” เสียงหวานที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่ามันคือความไพเราะที่สุดในโลก บัดนี้กลับฟังดูคล้ายเสียงกรีดแหลมของโลหะที่เสียดสีกัน น้ำเสียงนั้นเจือความสั่นเครือและความพยายามที่จะควบคุมมันอย่างยิ่งยวด “คุยเหรอครับ พิมพ์?” คีย์เงยหน้าขึ้นสบตา หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามยังคงงดงามในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาหลักแสน ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีตกำลังฉายแววความอึดอัดและวิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด “แปลกนะครับ เมื่อสามเดือนก่อน ตอนที่คุณพาอาคเนย์มาโยกย้ายเอกสารไล่ผมออกจากบริษัท คุณไม่ได้ใช้คำว่า ‘คุย’ แบบนี้เลยสักครั้ง” พิมพ์สะดุ้งสุดตัว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ใบหน้าที่เคยเชิดหยิ่งในวันที่เธอก้าวเดินออกจากชีวิตของชายหนุ่มผู้ยากจน บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด เธอไม่คาดคิดเลยว่าชายหนุ่มที่เธอเคยเหยียบย่ำราวกับฝุ่นผง จะมายืนอยู่ ณ จุดที่สูงส่งจนเธอกลายเป็นเพียงเศษธุลีในสายตาได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ “เรื่องนั้น... มันมีความจำเป็นนะคีย์ คุณก็รู้ว่าอาคเนย์เขา...” “มีความจำเป็น? อ่า... ใช่ครับ ความจำเป็นที่อยากจะสุขสบายบนหยาดเหงื่อและเศษเงินที่ผมหามาได้” คีย์ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าและความเยือกเย็นที่บาดลึกถึงกระดูก “แล้วตอนนี้ล่ะครับ เกิดอะไรขึ้น? อาคเนย์คนนั้นถึงกับเฉดหัวคุณทิ้งทันทีที่บริษัทตระกูลของเขากำลังจะล้มละลายเพราะระบบการเงินปริศนาอย่างนั้นหรือ?” คำพูดของคีย์ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด พิมพ์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความหยิ่งทะนงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดพังทลายลง เธอเอื้อมมือเรียวบางมาหมายจะกุมมือของเขาบนโต๊ะอาหาร แต่คีย์กลับชักมือกลับอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว ราวกับรังเกียจที่จะให้ผิวสัมผัสของเธอมารดมล้างความสะอาดของเขา “คีย์... ช่วยฉันด้วยเถอะนะ ฉันสำนึกผิดแล้วจริงๆ เรารักกันไม่ใช่เหรอ? ความทรงจำที่เราเคยลำบากด้วยกัน มันไม่มีค่าเลยหรือไง?” น้ำตาหยดใสไหลรินลงมาตามแก้มของหญิงสาว มันคืออาวุธสุดท้ายที่เธอมักใช้ได้ผลเสมอในอดีต คีย์มองภาพนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ความทรงจำเก่าๆ ไหลผ่านเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ ภาพวันที่เขาต้องอดมื้อกินมื้อเพื่อเก็บเงินซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมให้เธอ ภาพวันที่เขาป่วยไข้แต่นอนซมอยู่ห้องพักแคบๆ โดยที่เธอเลือกจะไปดินเนอร์หรูหรากับผู้ชายคนอื่น ความรักที่เธอกล่าวถึง มันเป็นเพียงสิ่งแลกเปลี่ยนที่ตีค่าเป็นตัวเลขในใจเธอมาโดยตลอด “ความรักเหรอครับ? พิมพ์... คุณกำลังพูดถึงเรื่องตลกอะไรอยู่หรือเปล่า” คีย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลดลงจนหนาวเยือก “คุณพูดถูกอย่างหนึ่ง... เราเคยลำบากด้วยกัน แต่คนที่อดทน ไม่ใช่คุณ คนที่พยายามไขว่คว้าหาทางออก เพื่อให้ผู้หญิงอย่างคุณมีหน้ามีตาในสังคม ก็คือผม” ในวินาทีนั้นเอง ริน หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทผู้ทำหน้าที่เลขาและคู่คิดเงียบๆ ก้าวเข้ามาใกล้ เธอยื่นแท็บเล็ตหน้าจอสีดำสนิทที่มีสัญลักษณ์รูปบัตรเครดิตทองคำสลักลวดลายวิจิตรให้แก่คีย์ โดยไม่เอ่ยคำพูดใดออกมาแม้แต่คำเดียว มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเธอที่บ่งบอกว่าทุกอย่างภายใต้การควบคุม คีย์รับแท็บเล็ตมาถือไว้ สายตาคมกวาดมองตัวเลขมูลค่าทรัพย์สินที่พุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัดบนหน้าจอ ก่อนจะปรายตามองอดีตแฟนสาวที่กำลังสะอื้นไห้ด้วยความสิ้นหวัง “คุณอยากให้ผมช่วยเหรอครับ พิมพ์?” คีย์เอ่ยถามเสียงนุ่ม พลางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ “ได้สิครับ ในฐานะที่เคยรู้จักกัน ผมจะสงเคราะห์ให้... รินครับ จัดการเรื่องซื้อกิจการของตระกูลอาคเนย์ให้หมดภายในห้านาทีนี้ทีนะครับ และช่วยปลดพนักงานที่ชื่ออาคเนย์ออกจากทุกตำแหน่ง ให้เขาออกไปยืนขอทานข้างถนนเหมือนกับที่ผมเคยเกือบจะเป็น” “รับทราบค่ะ นายท่าน” รินโค้งตัวรับคำอย่างนอบน้อม “ไม่... ไม่นะคีย์! คุณทำแบบนี้ไม่ได้! คุณมันปีศาจ!” พิมพ์กรีดร้องออกมาด้วยความสติหลุด เธอพยายามจะลุกขึ้นพุ่งตัวเข้าหาคีย์ แต่บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่ยืนซุ่มอยู่มุมห้องกลับเข้ามาขวางกั้นเธอไว้ในเสี้ยววินาที แรงกดดันมหาศาลจากพลังจิตของระบบทำให้เธอกดทับจนต้องทรุดฮวบลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพง คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทราคาหลักล้านของตนเองให้เข้าที่ เขาปรายตามองผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นโลกทั้งใบของเขาด้วยสายตาที่ต่ำต้อยยิ่งกว่าฝุ่นใต้รองเท้า “จำไว้นะครับพิมพ์...” คีย์โน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่สุภาพแต่เหี้ยมเกรียมถึงขั้วหัวใจ “คนจนที่ไม่มีอะไรจะเสียในวันนั้น... วันนี้เขาสามารถซื้อลมหายใจของคุณได้ทั้งชีวิตแล้วล่ะครับ” เขาก้าวเดินหันหลังให้อย่างไม่ใยดี ทิ้งให้อดีตแฟนสาวนั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่เบื้องหลังท่ามกลางความพินาศสันตะโรของตระกูลที่เธอเคยเทิดทูน ทว่า ในขณะที่คีย์กำลังจะก้าวเท้าพ้นประตูทางออก VIP ของภัตตาคาร เสียงแจ้งเตือนจากระบบการเงินที่เชื่อมต่อกับสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นเตือนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอสีดำสนิทปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ไม่ได้มาจากระบบปกติ แต่มันคือรหัสลับที่ถูกส่งมาจากตัวตนปริศนา *“ยินดีด้วยกับการล่มสลายครั้งแรกของคุณ... แต่ระวังตัวไว้ให้ดี คีย์ เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังการสุ่มบัตรดำของคุณเมื่อสามเดือนก่อน กำลังยืนมองคุณจากมุมตึกฝั่งตรงข้ามนี้เอง”* คีย์ชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงด้วยความระแวดระวัง เขารีบหันขวับกลับไปมองนอกกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพตึกระฟ้าฝั่งตรงข้าม และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... แสงแฟลชจากลำกล้องปืนไรเฟิลซุ่มยิงก็สว่างวาบขึ้นที่ชั้นบนสุดของตึกฝั่งตรงข้าม พุ่งตรงมายังตำแหน่งที่เขายืนอยู่ด้วยความเร็วเหนือเสียง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" ด้วยดีเสมอมานะครับ