บทเรียนราคาแพงสำหรับคนโอหัง

"คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่... อาคเนย์" เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากริมฝีปากของคีย์ เคลื่อนผ่านความเงียบงันที่กดทับห้องจัดเลี้ยงหรูหราจนแทบหายใจไม่ออก รอยยิ้มเยาะหยันที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของทายาทตระกูลอาคเนย์ยามนี้แข็งค้าง ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย สะท้อนภาพหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สั่นไหวในมือของเขาเอง ตัวเลขยอดหนี้และสินทรัพย์ที่ถูกอายัดแบบเรียลไทม์กำลังดิ่งพสุธาลงราวกับตึกระฟ้าที่ถูกระเบิดทำลายจากฐานราก รินก้าวเข้ามาใกล้ครึ่งก้าว ปลายสายตาดอกท้อของเธอกวาดมองความอลหม่านเบื้องหน้าด้วยความนิ่งสงบ แฝงไว้ด้วยประกายความเยียบเย็นที่แม้แต่คนใกล้ชิดอย่างคีย์ก็ยังต้องแปลกใจ น้ำเสียงสั่นพร่าเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงกระแสเสียงกระซิบแผ่วเบaที่เต็มไปด้วยนัยสำคัญ "คีย์... ระวังตัวด้วย คนที่ส่งสัญญาณนี้มา ไม่ใช่คนธรรมดาในโลกนี้แน่ๆ ครับ..." คำเตือนนั้นไม่ได้ทำให้คีย์หวาดหวั่น ตรงกันข้าม เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น ระบบบัตรดำพังทลายโลกไม่ได้มอบแค่พลังในการซื้อขาย แต่มันกำลังเขียนกฎเกณฑ์ใหม่ขึ้นมา—กฎที่ว่า อำนาจที่แท้จริงไม่ใช่การมีตระกูลใหญ่หนุนหลัง แต่เป็นการที่เงินในบัญชีสามารถลบตัวตนของใครสักคนออกไปจากแผนที่โลกได้ภายในพริบตาเดียว อาคเนย์หายใจหอบถี่ เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดซึมตามไรผม ความมั่นใจที่เคยมีล้นเหลือราวกับเจ้าชายผู้กุมชะตากรรมของคนทั้งห้องพังทลายลงไม่เป็นท่า โทรศัพท์ในมือสั่นสะเทือนไม่หยุด สายเรียกเข้าจากประธานกรรมการบริษัทและธนาคารพันธมิตรต่างกระหน่ำเข้ามาพร้อมกันราวกับเสียงกรีดร้องของภูตผีในขุมนรก "เป็นไปไม่ได้... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" อาคเนย์คำรามเสียงต่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว เขาเงยหน้าขึ้นจ้องมองคีย์ราวกับเห็นสัตว์ประหลาด "แกทำอะไรกับหุ้นของฉัน? แกทำอะไรกับบัญชีของตระกูลฉัน!" คีย์ไม่แม้แต่จะขยับตัว เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงลิบลิ่ว แววตาคู่พินิจพิเคราะห์มองดูอีกฝ่ายดิ้นรนราวกับแมลง "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ อาคเนย์..." คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "ผมเป็นแค่คนจนที่บังเอิญถือบัตรเครดิตใบหนึ่ง... บัตรที่บังเอิญมีวงเงินมากพอจะซื้อบริษัทของคุณได้สักสบรอบโดยที่กระเป๋าเงินไม่ฉีกก็เท่านั้นเองครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบที่น่าเบื่อหน่าย มันคือความอึดอัดที่บีบรัดหัวใจของบรรดาแขกเหรื่อผู้ทรงอิทธิพลในงาน ทุกสายตาที่เคยทอดมองคีย์ด้วยความดูแคลนและเหยียดหยาม บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เสียงกระซิบกระซาบเงียบลงราวกับถูกมนต์สะกด ในโลกที่เงินคือพระเจ้า การท้าทายคนจนที่ถือครองพลังระดับพระเจ้า ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าไปในกรงเสือด้วยเนื้อสดเต็มตัว อาคเนย์ทรุดเข่าลงกระแทกพื้นพรมราคาแพงอย่างหมดสภาพ ความหยิ่งยศและศักดิ์ศรีที่สั่งสมมาทั้งชีวิตถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ดวงตาแดงก่ำมองตรงมายังคีย์ด้วยความสิ้นหวัง "ได้โปรด... หยุดเถอะครับ คุณต้องการอะไร ผมยอมแล้ว..." คีย์ก้มมองชายหนุ่มผู้เคยคุกคามเขาด้วยสายตาเรียบเฉย เขายื่นมือออกไปรับสมาร์ทโฟนสีดำสนิทที่ปรากฏลวดลายอักขระโบราณเรืองแสงจางๆ จากมือของริน ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสลงบนหน้าจอเพื่อยืนยันคำสั่งสุดท้าย ปิ๊บ! เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือร่างของอาคเนย์—[ธุรกรรมเสร็จสิ้น: โอนกรรมสิทธิ์ทั้งหมด 100% สู่บัญชีเป้าหมาย] ทว่า ในวินาทีที่ความพินาศสมบูรณ์แบบนั้นเอง ประตูบานยักษ์ของห้องจัดเลี้ยงก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากกรูเข้ามาพร้อมกับเครื่องแบบทหารระดับสูงที่ไม่ควรจะปรากฏตัว ณ สถานที่เช่นนี้ ร่างของชายชราผู้หนึ่งก้าวพ้นเงาประตูเข้ามา นัยน์ตาคมกริบราวกับพญาอินทรีวาดมองตรงมาที่คีย์ ก่อนที่เขาจะประสานMมือคำนับด้วยความเคารพอย่างสูงสุด ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง "นายท่าน... ฐานข้อมูลหลักของระบบที่ท่านตามหา ถูกพบที่เบื้องล่างแล้วครับ..." —จอมเวทไร้นาม—