ระบบแจกรางวัลสุดโหด

“คุณคิดว่าสิทธิ์ในการทำเหมืองแร่ผลึกเวทมนตร์ของเมือง ‘อาเคเดีย’ มีค่าเท่าไหร่ครับ คุณอาคเนย์?” เสียงของคีย์ดังก้องในห้องประชุมสภาเมืองที่เงียบกริบดุจป่าช้า ร่างสูงโปร่งในสูทสั่งตัดพิเศษนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ประธาน ราวกับเจ้าของที่ดินผู้มาทวงคืนกรรมสิทธิ์จากผู้บุกรุกที่ไร้น้ำยา อาคเนย์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและประหม่า เขาพยายามเค้นเสียงหัวเราะออกมา แต่มันกลับฟังดูแห้งแล้งและน่าสมเพช “อย่ามาล้อเล่นนะคีย์! เหมืองนั่นตระกูลฉันประมูลได้มาด้วยเงินมหาศาล นายคิดว่าแค่มีเศษเงินจากไอ้ระบบบ้านั่นแล้วจะมาพรากทุกอย่างไปจากฉันได้งั้นรึ? ฝันไปเถอะ!” คีย์เพียงแค่ยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูสุภาพจนน่าขนลุก เขาหันไปสบตารินที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง เธอส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและอำนาจมืดบางอย่างที่อาคเนย์ไม่อาจหยั่งถึงได้ “เศษเงินงั้นหรือครับ?” คีย์หยิบการ์ดสีดำสนิทที่แผ่ไอเย็นเยียบออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันไม่ได้เป็นเพียงพลาสติก แต่มันคือสัญลักษณ์ของอำนาจที่อยู่เหนือโครงสร้างเศรษฐกิจของโลกใบนี้ “ผมไม่ได้มาเพื่อประมูล ผมมาเพื่อ ‘ซื้อขาด’ ทั้งเมืองนี้รวมถึงสิทธิในทรัพยากรทั้งหมดที่คุณครอบครองอยู่” รินก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เธอวางเอกสารทางกฎหมายลงบนโต๊ะด้วยท่วงท่าที่สง่างาม “ตระกูลของคุณอาคเนย์ติดหนี้เสียในโปรเจกต์อสังหาริมทรัพย์เมื่อสามเดือนก่อน และตอนนี้... คีย์ได้กว้านซื้อหนี้เหล่านั้นทั้งหมดผ่านกองทุนลับเรียบร้อยแล้วครับ นั่นหมายความว่า ต่อจากนี้ไป ทรัพย์สินที่คุณถือครองอยู่ทั้งหมด รวมถึงสิทธิ์ในเหมืองแร่ เป็นของเขาโดยชอบธรรม” บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนผู้เข้าร่วมประชุมคนอื่นๆ เริ่มหายใจไม่ออก อาคเนย์ลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มระเนระนาด เขาจ้องมองคีย์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่โชคดี! แกไม่มีทางควบคุมคนในเมืองนี้ได้หรอก พวกเขาไม่ยอมรับคนจนที่เพิ่งรวยทางลัดอย่างแกแน่!” คีย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาไม่ได้โกรธ แต่กลับมองอาคเนย์ด้วยสายตาของคนที่กำลังมองดูแมลงที่ดิ้นรนอยู่ในโหลแก้ว “การเมืองไม่ใช่เรื่องของเสียงส่วนใหญ่เสมอไปครับคุณอาคเนย์ แต่มันคือเรื่องของ ‘ระบบ’ และ ‘ผลประโยชน์’ เมื่อคนในเมืองรู้ว่าผมสามารถเปลี่ยนทรัพยากรธรรมชาติให้กลายเป็นสวัสดิการที่กินได้จริง ไม่ใช่แค่คำสัญญาขายฝันเหมือนที่คุณทำ... คุณคิดว่าพวกเขาจะเลือกใคร?” คีย์ใช้นิ้วแตะที่หน้าจอโฮโลกราฟิกเบาๆ ทันใดนั้น แสงสีฟ้าก็สว่างวาบไปทั่วห้องประชุม ข้อมูลการโอนเงินและแผนการพัฒนามูลค่ามหาศาลถูกฉายออกมา มันไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือการประกาศศักดาว่า ‘ยุคสมัยของอาคเนย์ได้จบลงแล้ว’ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่นี่ไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่มันคือความเงียบของ ‘การยอมสยบ’ สมาชิกสภาเมืองคนหนึ่งค่อยๆ ลุกขึ้นยืน สายตาที่เคยหวั่นเกรงอาคเนย์เปลี่ยนเป็นสายตาที่จ้องมองคีย์ด้วยความหวัง “เรายินดีต้อนรับเจ้าของคนใหม่ครับ... นายท่านคีย์” อาคเนย์ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง ความภาคภูมิใจที่เป็นทายาทตระกูลใหญ่ถูกทำลายลงในพริบตา ต่อหน้าต่อตาผู้คนที่เขาเคยเหยียดหยาม คีย์ลุกขึ้นยืน จัดปกเสื้อให้เรียบร้อยก่อนจะเดินผ่านร่างของอาคเนย์ไปโดยไม่ชายตามอง เขาหยุดเดินที่หน้าประตูบานใหญ่แล้วหันกลับมากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูก “อ้อ อีกอย่างนะครับคุณอาคเนย์... ระบบเพิ่งแจ้งเตือนผมมาว่า ในขณะที่คุณกำลังเสียสติอยู่ที่นี่ บริษัทในเครือของคุณที่เหลืออยู่ กำลังถูก ‘ระบบบัตรดำ’ กว้านซื้อส่วนแบ่งตลาดจนเกลี้ยงบัญชีแล้วครับ” ทว่า ในวินาทีที่คีย์กำลังจะก้าวพ้นห้องประชุมนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากโถงทางเดิน ประตูบานใหญ่ถูกเปิดผางออกโดยชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่เป็นปริศนา เขาไม่ใช่คนของเมืองนี้ แต่เป็นคนจาก 'สมาพันธ์การค้าข้ามมิติ' ที่ไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน “ยินดีด้วยนะครับคุณคีย์ แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปอย่างหนึ่ง...” ชายชุดขาวกล่าวพลางกวาดสายตาคมกริบมาที่คีย์ “ทรัพยากรที่คุณเพิ่งครอบครอง มันไม่ได้มีแค่แร่ธาตุธรรมดา แต่มันคือ 'หัวใจ' ของระบบป้องกันเมืองที่กำลังจะตื่นขึ้น และถ้าคุณเปิดใช้งานมัน... ความหายนะที่แท้จริงจะเริ่มขึ้นตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปครับ” คีย์ชะงัก สายตาของเขาเปลี่ยนไปทันที เขาไม่ได้มองไปที่อาคเนย์อีกต่อไป แต่จ้องเขม็งไปที่รอยแยกของมิติที่เริ่มปรากฏขึ้นกลางห้องประชุม... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" ด้วยดีเสมอมานะครับ