การปะทะกันในห้องสมุด

กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอับของห้องสมุดมหาวิทยาลัยในยามบ่ายที่แดดร่มลมตก ดูจะไร้ความหมายไปถนัดตา เมื่อเทียบกับบรรยากาศมาคุกรุ่นที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคินน์ เส้นเลือดที่ขมับข้างขวาของเขากำลังเต้นตุบๆ ราวกับเครื่องยนต์ที่ถูกเร่งรอบจนเกินขีดจำกัด ดวงตาคมกริบคู่นั้นตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ “ไง... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรสนุกๆ สินะ” เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งของธีร์ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หลังชั้นหนังสือหมวดประวัติศาสตร์ รอยยิ้มมุมปากของเขามันช่างน่าหมั่นไส้ในสายตาของคินน์เสียเหลือเกิน ธีร์จงใจทิ้งน้ำหนักตัวพิงชั้นหนังสืออย่างสบายอารมณ์ สายตาดอกรักพราวระยับทอดมองตรงมาที่พอร์ช ซึ่งกำลังยืนแนบชิดอยู่กับแผงอกของคินน์ชนิดที่ว่า แทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว พอร์ชสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงนั้น สมองที่เคยประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็วพลันชะงักกึก สติที่กระเจิดกระเจิงไปกับความใกล้ชิดเมื่อครู่กลับคืนมาพร้อมกับความตื่นตระหนก เขารีบดันอกแกร่งของคินน์ออกทันที แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะยอมขยับ คินน์กลับยิ่งรวบเอวบางไว้แน่นขึ้น แรงบีบที่เอวเคล้นคลึงผ่านเนื้อผ้าจนพอร์ชต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด “ปล่อยนะไอ้บ้าคินน์ คนมองหมดแล้ว!” พอร์ชกระซิบลอดไรฟัน เสียงสั่นพร่าด้วยความกรุ่นโกรธและอับอาย เนื่องจากมุมนี้เป็นโซนลับตาคนก็จริง แต่เสียงฝีเท้าและเงาสะท้อนจากกระจกด้านนอกก็ฟ้องอยู่หลาๆ ว่ามีคนเดินผ่านไปผ่านมา “ปล่อยให้โง่สิ... นายคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอะไรอยู่พอร์ช” คินน์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูของคนในอ้อมแขน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวจนพอร์ชขนลุกซู่ “กล้ามากนะที่ไปอ่อยไอ้เวรนี่ลับหลังฉัน” “ใครอ่อยวะ! พูดจาให้มัน It's too much แล้วนะไอ้คุณชายปัญญาอ่อน!” พอร์ชสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตตวัดมองค้อนด้วยความเหลืออด แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสแนบชิดอย่างไร้ช่องว่างนี่ต่างหากที่กำลังทำลายสติสัมปชัญญะของเขา “หึ ปากเก่งนักนะ... เดี๋ยวคืนนี้จะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่ปัญญาอ่อน” คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมดุเหลือบมองข้ามไหล่ของพอร์ชไปยังธีร์ที่กำลังสาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ รังสีความเป็นศัตรูพุ่งชนกันเปรี๊ยะๆ ราวกับประจุไฟฟ้าแรงสูง “ดูท่าทางคุณหนูคินน์จะหวงของน่าดูเลยนะครับ” ธีร์หยุดยืนห่างออกไปเพียงแค่เอื้อมมือถึง รอยยิ้มท้าทายยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา “แต่การต้อนรับแขกด้วยท่าทางแบบนี้ มันดูไม่อภิรมย์เอาเสียเลยนะ... หรือว่าที่จริงแล้ว นายชอบให้คนอื่นมาเห็นความลับระหว่างเธอกับพอร์ชกันแน่?” คำพูดสองแง่สองง่ามของธีร์ทำให้คินน์นัยน์ตาดาร์กวูบ มือหนาที่กอดเอวพอร์ชอยู่เปลี่ยนเป็นล็อกสะโพกมนไว้ตรึงแน่น ไม่ยอมให้เด็กหนุ่มถอยหนีไปไหน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทแนบชนิดที่ว่าพอร์ชสามารถรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดุดันและร้อนรุ่มของอีกฝ่ายได้ผ่านเนื้อผ้า พอร์ชหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความอับอาย ความใกล้ชิดที่เกินเลยท่ามกลางสายตาคนรอบข้าง (แม้จะยังไม่มีใครกล้าเดินเข้ามาตรงนี้ก็ตาม) กำลังทำให้เขาหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของคินน์มันช่างเย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน “ธีร์... นายถอยไปเลยนะเว้ย!” พอร์ชเอ่ยปากไล่เสียงเขียว พยายามบิดตัวหนีสัมผัสรุกราน แต่ยิ่งดิ้น คินน์ก็ยิ่งกดทับน้ำหนักลงมามากขึ้น จนแผ่นหลังของพอร์ชแนบติดไปกับชั้นหนังสือเย็นเฉียบ “ทำไมล่ะพอร์ช ฉันแค่ออกมาช่วยเธอนะ... ดูสิ คินน์มันรังแกเธออยู่ชัดๆ” ธีร์แสร้งทำเป็นตีหน้าเศร้าด้วยความห่วงใยจอมปลอม ก่อนจะยื่นมือมาหมายจะคว้าข้อมือของพอร์ชเพื่อดึงตัวให้ออกห่างจากอ้อมกอดอันตรายนั้น “ถอยมือสกปรกของนายออกไป!” คินน์คำรามลั่นในลำคอ มืออีกข้างที่ว่างอยู่ปัดมือของธีร์ออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ‘เพี๊ยะ’ ท่ามกลางความเงียบสงบของห้องสมุด บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ ความตึงเครียดแผ่ขยายวงกว้างจนอากาศบริเวณนั้นแทบจะกลายเป็นของแข็ง พอร์ชเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นรังสีความรุนแรงที่คินน์ระเบิดออกมา ชายหนุ่มตระหนักได้ทันทีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินต่อไปแบบนี้ มีหวังได้เกิดการนองเลือดกลางห้องสมุดมหาวิทยาลัยแน่ๆ “พอได้แล้วทั้งคู่เลยนะ! บ้ากันไปใหญ่แล้วหรือไง!” พอร์ชตวาดเสียงดังลั่น ลืมตัวไปชั่วขณะว่าอยู่ที่ไหน มือเล็กทั้งสองข้างดันแผงอกของคินน์สุดแรงเกิดจนร่างสูงต้องยอมถอยร่นไปครึ่งก้าว เปิดโอกาสให้พอร์ชหลุดพ้นจากการถูกพันธนาการ ทว่า... จังหวะที่พอร์ชกำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง ข้อเท้าเจ้ากรรมดันไปสะดุดเข้ากับสันหนังสือเล่มหนาที่ตกอยู่บนพื้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ ร่างเพรียวเสียหลักหงายหลังลงไปทันที! “เฮ้ย!” พอร์ชอุทานลั่น เตรียมตัวรับความเจ็บจากการกระแทกพื้น แต่ความเจ็บนั้นกลับไม่เกิดขึ้น... พรึบ! วงแขนแข็งแกร่งของคินน์ไวเสียยิ่งกว่าความคิด ร่างสูงพุ่งเข้าคว้าเอวบางไว้ได้ทันก่อนที่พอร์ชจะล้มลงไป แรงดึงกระชากอย่างกะทันหันทำให้ร่างของทั้งคู่เซถลาไปชนเข้ากับชั้นหนังสือเต็มแรง หนังสือหลายเล่มบนชั้นหล่นลงมากระจัดกระจายอยู่รอบตัวพวกเขา ส่งเสียงดังโครมครามเรียกความสนใจจากผู้คนบริเวณใกล้เคียงให้หันมามองเป็นตาเดียว! แต่สิ่งที่ทำให้พอร์ชแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่เสียงหนังสือตก... ใบหน้าของคินน์อยู่ห่างจากเขาเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเปรอะเปื้อนอยู่บนพวงแก้มเนียน ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกันอยู่แล้ว ริมฝีปากหยักลึกของคินน์อยู่ใกล้เสียจนพอร์ชเผลอมองโดยไม่รู้ตัว ขณะที่สายตาของคินน์พินิจพิเคราะห์ริมฝีปากของเขาด้วยประกายตาดิบเถื่อนที่อ่านไม่ออก ในเสี้ยววินาทีนั้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมรอบตัว ท่ามกลางสายตานับสิบที่มองตรงมายังซอกหลืบชั้นหนังสือแห่งนี้ คินน์ไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งสิ้น นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นจดจ้องมองพอร์ชราวกับจะกลืนกินทั้งตัว “นายมันซุ่มซ่ามเป็นบ้าเลยนะพอร์ช...” คินน์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากขยับเข้าใกล้จนเกือบจะแนบชิดกับริมฝีปากของพอร์ชอยู่รอมร่อ “...แบบนี้มันต้องโดนทำโทษให้เข็ด” พอร์ชสมองขาวโพลน หัวใจเต้นรัวระเบิดจนเสียงดังกลบเสียงรอบข้างทั้งหมด ร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้ดั่งใจเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของคินน์ค่อยๆ ไล้ขึ้นมาแตะที่ข้างแก้มของเขาอย่างแผ่วเบາ สัมผัสที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและประกาศความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้แนบชิดสนิทกันตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงตะโกนก้องก็ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเลือดนั้นจนย่อยยับ! “เฮ้ย! พวกนายทำอะไรกันตรงนั้นน่ะ! ห้ามมีพฤติกรรมอนาจารในห้องสมุดนะโว้ย ออกมาเดี๋ยวนี้เลย!” เสียงของบรรณารักษ์หนุ่มใหญ่ประจำห้องสมุดดังลั่นมาจากทางเดินหลัก พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนที่กำลังวิ่งตรงดิ่งมาทางซอกหนังสือที่พวกเขายืนอยู่! คินน์ชะงักกึก ดวงตาดาร์กวูบด้วยความหงุดหงิดสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะ เขายอมผละใบหน้าออก1ห่างจากพอร์ชช้าๆ อย่างจำใจ แต่ไม่วายทิ้งท้ายด้วยการโน้มมากระซิบข้างใบหูแดงก่ำของเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาพอร์ชขาอ่อนแรง “เกมยังไม่จบหรอกนะตัวแสบ... คืนนี้ฉันจะทบต้นทบดอกคืนให้สาสابเลย” แล้วแบล็กเวลเวตจะพาคุณไปสัมผัสความฟินระดับพรีเมียมในตอนต่อไปนะคะ!