ข่าวลือในโลกโซเชียล

"เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปงานศพได้แล้ว พอร์ช มันน่ารำคาญ" เสียงทุ้มต่ำของคินน์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูที่ตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียด มือหนาโยนสมาร์ทโฟนราคาแพงลงบนโต๊ะไม้สักจนเกิดเสียงดังสนั่น หน้าจอที่ยังเปิดค้างไว้เผยให้เห็นภาพถ่ายมุมมืดที่ชัดเจนพอจะรู้ว่าใครเป็นใคร... ภาพของพอร์ชที่กำลังยืนกึ่งพิงกึ่งกอดอยู่กับธีร์ในงานปาร์ตี้เมื่อคืนก่อน พอร์ชแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยที่เคยดูรั้นรั้นบัดนี้วาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด เขาไม่แม้แต่จะชายตามองรูปนั้น แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมปลาบของคนตรงหน้าแทน "น่ารำคาญเหรอคะ? งั้นคุณก็ดูให้เต็มตาไปสิว่าสิ่งที่เห็นน่ะ มันจริงหรือแค่มุมกล้อง" พอร์ชก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงโดยไม่มีความเกรงกลัว "คุณเชื่อสิ่งที่เห็นในโซเชียลมากกว่าคำพูดของผมสินะคินน์? ถ้าใจคุณมันแคบขนาดนั้น ก็อย่ามาเรียกร้องความซื่อสัตย์จากผมเลย" "ปากดี" คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาดูคุกคามโดยธรรมชาติ นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้นมาอย่างแรงจนคนตัวเล็กกว่าต้องแหงนหน้ามอง "รู้ไหมว่าข่าวลือพวกนี้มันส่งผลกระทบต่อหุ้นของบริษัทผมแค่ไหน? แล้วที่สำคัญ... คนของฉันไปสนิทกับไอ้ธีร์ตั้งแต่เมื่อไหร่?" "หึ! 'คนของคุณ' อย่างนั้นเหรอ?" พอร์ชปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างไม่ใยดี "ผมไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะมาแปะป้ายจองได้ตามใจชอบ และเรื่องที่ผมไปคุยกับธีร์... ถ้าคุณมั่นใจในตัวผมมากพอ คุณก็ควรจะรู้ว่าทำไม" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบจนแทบหยุดหายใจ คินน์รู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจ เขาหึง... หึงจนหน้ามืดตามัว แต่ความทิฐิที่พอกพูนมาตลอดชีวิตทำให้เขาเลือกที่จะพ่นวาจาร้ายกาจออกมาแทนการปลอบประโลม "งั้นก็ไปให้พ้นหน้าฉัน ไปอยู่กับคนที่คุณคิดว่าเข้ากันได้ดีกว่าสิ" พอร์ชชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโมโหกลับกระตุกวูบเหมือนมีใครเอาเข็มมาเจาะ ความเสียใจวูบผ่านดวงตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะปั้นหน้าเรียบเฉยกลับมาได้เหมือนเดิม "ได้ค่ะ ถ้าคุณต้องการแบบนั้น..." พอร์ชหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตูโดยไม่หันหลังกลับมามอง ทิ้งให้คินน์ยืนกำหมัดแน่นอยู่กลางห้อง แววตาของคินน์สั่นไหว เขาอยากจะคว้าข้อมือนั้นไว้ อยากจะบอกว่า 'อย่าไป' แต่เสียงของอีโก้ที่คอยตอกย้ำว่าเขาคือผู้เหนือกว่ากลับตะโกนสั่งให้เขานิ่งเฉย ทันทีที่พอร์ชเดินออกมาจากห้องทำงาน ความเข้มแข็งที่พยายามประคองไว้ก็เริ่มพังทลายลง เขาเดินลงมาที่โถงทางเดินชั้นล่างด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ และในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตูคฤหาสน์ ธีร์ก็ปรากฏตัวขึ้นขวางหน้าด้วยรอยยิ้มที่ดูอ่านไม่ออก "คินน์มันไล่เธอออกมาแล้วสินะ?" ธีร์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างผิดปกติ "ไปกับฉันเถอะพอร์ช ที่นั่นไม่ใช่ที่ของเธอ... คนอย่างมันรักใครไม่เป็นหรอก" พอร์ชเงยหน้ามองธีร์ สายตาที่ว่างเปล่าของเขาทำให้คนตรงหน้าถึงกับชะงัก "คุณรู้เรื่องรูปถ่ายพวกนั้นใช่ไหมธีร์? คุณเป็นคนส่งมันให้สำนักข่าวนั่นเองกับมือ..." ธีร์หัวเราะหึๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูพอร์ช "ฉลาดนี่... แล้วเธอจะทำยังไงต่อไปล่ะ? จะกลับไปง้อหมาบ้าที่เอาแต่ทำร้ายเธอ หรือจะลองเปิดใจให้คนที่พร้อมจะดูแลเธอจริงๆ" ในขณะที่พอร์ชกำลังจะอ้าปากตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงกระชากที่ทำให้เขาล้มเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของใครอีกคน กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยและไอความร้อนจากร่างกายที่โอบล้อมเขาไว้ทำให้อีกคนรู้ได้ทันทีว่าคือใคร "ปล่อยเขา..." เสียงคินน์เย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง เขาไม่ได้มองธีร์ แต่สายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะจ้องเขม็งไปที่มือของธีร์ที่ยังแตะอยู่ที่ไหล่ของพอร์ช "ถ้าแกยังไม่อยากให้ชีวิตในวงการนี้ของแกจบสิ้นลงที่นี่ ก็รีบไสหัวไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" "หึ... คินน์ แกก็เก่งแต่ใช้เงินฟาดหัวคนอื่นแบบนี้แหละ" ธีร์ยิ้มเยาะก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้พอร์ชยืนตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนของคินน์ คินน์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาอุ้มร่างของพอร์ชขึ้นในท่าเจ้าสาวทันทีโดยไม่สนสายตาของเหล่าคนรับใช้ที่ยืนอยู่รอบๆ เขาก้าวเดินดุ่มๆ กลับขึ้นไปบนชั้นสองและผลักประตูห้องนอนเข้าไป ก่อนจะเหวี่ยงคนตัวเล็กให้ลงไปนอนบนเตียงนุ่ม "คุณทำบ้าอะไรของคุณคินน์!" พอร์ชตวาดลั่น พร้อมกับพยายามจะดีดตัวลุกขึ้น แต่คินน์กลับโถมกายเข้าทับร่างเขาไว้แน่น "ฉันไม่ได้ไล่เธอให้ไปหาไอ้เวรนั่น..." คินน์ซุกหน้าลงกับลำคอขาวของพอร์ช เสียงของเขาเปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราดเป็นความสั่นเครือที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ "ฉันแค่... กลัว" พอร์ชชะงักกึก มือที่กำลังจะผลักอกอีกฝ่ายออกค่อยๆ อ่อนแรงลง ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังจะหลอมรวมกันอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของคินน์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้นรัวๆ ราวกับจงใจขัดจังหวะ คินน์ขมวดคิ้วก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดู แต่เพียงแค่เขาเหลือบมองหน้าจอ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นซีดเผือดทันที มือหนาสั่นเทาจนเกือบทำเครื่องหลุดมือ พอร์ชเห็นปฏิกิริยานั้นจึงชะโงกหน้าไปมอง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพที่ปรากฏบนหน้าจอ... มันไม่ใช่แค่รูปถ่ายเมื่อคืน แต่มันคือแชทลับที่หลุดออกมาจากเครื่องของธีร์ ซึ่งเผยให้เห็นบทสนทนาที่คินน์กำลัง 'วางแผน' อะไรบางอย่างร่วมกับฝ่ายนั้น เพื่อจัดการกับชีวิตของพอร์ชโดยที่เจ้าตัวไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน! "นี่มันหมายความว่ายังไงคินน์..." พอร์ชผลักคินน์ออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี "คุณหลอกใช้ผมมาตลอดเหรอ?" แบล็กเวลเวตหวังว่าตอนที่ 26 นี้จะทำให้คุณนักอ่านหัวใจสั่นไหวและอยากรู้บทสรุปของความสัมพันธ์ที่กำลังพังทลายนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ