ความสุขสั้นๆ ก่อนพายุเข้า

“ลินิน... คุณมาทำไม” น้ำเสียงของคินน์เย็นเยียบจนเกือบจะเป็นน้ำแข็ง ทว่าดวงตาคมกริบกลับไหวระริกด้วยความคาดไม่ถึง พอร์ชยืนนิ่งอยู่ข้างกายอีกฝ่าย ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนจากผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ลินินแย้มยิ้ม มุมปากโค้งขึ้นเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวที่ดูอ่อนหวานทว่ากลับแฝงไปด้วยพิษร้าย เธอค่อยๆ ก้าวเท้าผ่านธรณีประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ สายตาของเธอไม่ได้มองใครอื่นเลยนอกจากคนรักของคินน์ที่ยืนตัวเกร็งอยู่ “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะคินน์? ลินินแค่คิดถึง... คิดถึงช่วงเวลาที่เราเคย ‘มีกันและกัน’ ก็เท่านั้นเอง” คำว่า *‘มีกันและกัน’* ของเธอมันกรีดลึกไปถึงความรู้สึกของพอร์ช เขาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น พอร์ชพยายามกระชับฝ่ามือที่คินน์กุมไว้แน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาอ่อนแอ แต่ความทรงจำเลวร้ายที่เขาพยายามลบมันทิ้งไปกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง “นั่นมันอดีต ลินิน” คินน์ตอบเสียงเรียบ พยายามดึงพอร์ชให้ถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อปกป้อง “ตอนนี้ผมมีคนของผมแล้ว และผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องรื้อฟื้นเรื่องเก่ากับคุณ” “คนของเหรอคะ?” หญิงสาวเอียงคอถาม พลางเหลือบมองพอร์ชด้วยสายตาเหยียดหยามที่ซ่อนไว้ภายใต้เปลือกตาคู่สวย “เด็กนี่น่ะเหรอคะที่ทำหน้าที่แทนลินินได้? ก็แค่เด็กที่พกความปากดีมาด้วยแค่นั้น... คินน์แน่ใจจริงๆ เหรอคะว่าเขาจะรักคุณจริง ไม่ใช่แค่เพราะเงินหรืออำนาจของคุณ” “พอได้แล้ว!” พอร์ชตะโกนลั่น ความอดทนที่เขามีต่อผู้หญิงคนนี้ขาดผึงลงทันที “ถ้าจะมาพ่นเรื่องไร้สาระใส่กัน ก็ช่วยไสหัวออกไปก่อนที่ผมจะทนไม่ไหวจนทำอะไรที่คุณจะจำไปจนวันตาย” คินน์ไม่ได้ห้าม พอร์ชสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือหนาที่บีบกระชับแน่นขึ้น มันคือการสนับสนุนเงียบๆ ที่ทำให้อีโก้ของเขาพองโตขึ้นมาเล็กน้อย แต่บรรยากาศที่เคยหวานชื่นเมื่อครู่กลับถูกบดบังด้วยเงาดำของอดีตที่คืบคลานเข้ามา ลินินหัวเราะร่วน เธอเดินผ่านทั้งคู่ไปราวกับเป็นเจ้าของบ้าน ก่อนจะหันมามองคินน์ด้วยสายตาเปี่ยมเลศนัย “เอาเถอะค่ะ... ความสุขสั้นๆ แบบนี้ก็เก็บเกี่ยวไว้ให้ดีนะคะ เพราะพายุที่แท้จริงน่ะ มันยังมาไม่ถึงหรอก” ร่างระหงเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด คินน์ถอนหายใจยาวก่อนจะดึงพอร์ชเข้ามากอดแน่นราวกับจะฝังอีกฝ่ายลงไปในอก พอร์ชซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง กลิ่นกายของคินน์ช่วยปลอบประโลมความวุ่นวายในใจได้ชั่วครู่ “อย่าไปฟังเขาเลยนะ” คินน์กระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มนวลอย่างที่น้อยครั้งจะได้ยิน “ลินินก็แค่คนบ้าที่พยายามจะกลับมามีตัวตน” “คินน์... ถ้าวันหนึ่งผมกลายเป็นภาระของคุณ ถ้าวันหนึ่งเขาทำให้คุณหวั่นไหว คุณจะเลือกใคร” คินน์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเชยคางพอร์ชขึ้นมา สายตาคมกล้าของเขาสบเข้ากับดวงตาเรียวรีที่ดูสั่นไหว “ผมไม่เคยมองใครนอกจากพอร์ช... และไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ทำให้ผมหันหลังให้คุณได้ จำไว้” คำหวานหูที่พอร์ชเฝ้ารอคอยถูกเอื้อนเอ่ยออกมาในจังหวะที่หัวใจเขากำลังต้องการมันที่สุด พอร์ชหลับตาลงรับจุมพิตที่แผ่วเบาและเต็มไปด้วยความรักจากชายหนุ่ม มันเป็นช่วงเวลาที่แสนหวานจนดูเหมือนโลกทั้งใบจะหยุดหมุน ทว่า ในมุมมืดของโถงทางเดินที่แสงไฟส่องไปไม่ถึง ธีร์ยืนกอดอกพิงกำแพง ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ผสมผสานกับความสนุก ธีร์มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความหาใครบางคน *‘เหยื่อกำลังตายใจ... เริ่มแผนขั้นต่อไปได้เลย พังมันให้ย่อยยับจนคินน์ไม่มีวันลุกขึ้นมาเชิดหน้าได้อีก’* ธีร์ไม่ได้หวังแค่ตัวพอร์ช แต่เขาต้องการเห็นคินน์แตกสลาย และเมื่อเขามองดูหน้าจอที่แสดงภาพหลักฐานบางอย่างที่เขามีไว้ในมือ รอยยิ้มของธีร์ก็ฉีกกว้างขึ้น “หอมหวานให้พอเถอะคินน์” ธีร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ในความมืด “เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า สิ่งที่นายหวงแหนที่สุด จะกลายเป็นความอัปยศที่นายต้องแบกรับไปจนตาย” ขณะที่คินน์กำลังก้มลงจุมพิตพอร์ชอย่างลึกซึ้งโดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่นั้นจ้องมองอยู่ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของพอร์ชก็สั่นรัวขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน พอร์ชชะงักเล็กน้อยก่อนจะผละออกมาด้วยความสงสัย หน้าจอแสดงข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งรูปถ่ายหนึ่งใบมาให้... รูปที่คินน์กำลังสวมกอดกับผู้หญิงคนหนึ่งในมุมมืดของโรงแรมเมื่อหลายปีก่อน... และหญิงคนนั้นไม่ใช่ลินิน แต่เป็นคนที่พอร์ชรู้จักดีที่สุด ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง พอร์ชเงยหน้าขึ้นมองคินน์ที่ยังคงส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ ราวกับว่าโลกที่กำลังหวานชื่นนี้... แท้จริงแล้วเป็นเพียงกับดักที่เขากำลังก้าวลงไปลึกขึ้นทุกที แบล็กเวลเวตหวังว่าตอนที่ 25 นี้จะทำให้คุณนักอ่านตื่นเต้นและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ