ความดื้อรั้นของคนปากแข็ง

เสียงกัมปนาทของแจกันคริสตัลที่แตกกระจายอยู่แทบเท้าของไอ้ธีร์ดังสะท้อนก้องไปทั่วชั้นล่างของเพนต์เฮาส์หรู แต่แบล็กเวลเวตบอกเลยนะคะว่า เสียงนั้นยังไม่น่าปวดหัวเท่ากับรอยยิ้มกวนประสาทที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ "ใจเย็นน่าคุณคินน์ ผมแค่แวะมาดูว่าเด็กของคุณยังอยู่สุขสบายดีไหม" ธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน กวาดสายตามองไปรอบห้องรับแขกที่ตอนนี้บรรยากาศตึงเครียดเสียจนแทบจะใช้มีดตัดได้ คินน์ยืนขวางหน้าบันไดทางขึ้นชั้นลอย ร่างสูงใหญ่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมบนสองเม็ดแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างไร้ความปรานี ดวงตาคมกริบแข็งกร้าวราวกับสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขต สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขยับเล็กน้อยด้วยความโกรธ "ไสหัวออกไปจากห้องของฉัน ก่อนที่ฉันจะสั่งให้บอดี้การ์ดโยนแกออกไปทางระเบียง" คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบจนคนฟังต้องขนลุก ทว่าในวินาทีที่สถานการณ์กำลังจะปะทุเป็นสงครามขนาดย่อมนั้น เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบลงมาจากชั้นบนก็ทำให้ทั้งคู่ต้องชะงัก พอร์ชก้าวลงมาทีละขั้นด้วยท่าทีนิ่งสงบ ใบหน้าหวานเฉี่ยวนั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงไปยังผู้บุกรุกสลับกับเจ้าของบ้านด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ไม่ต้องไล่เขาหรอกครับ... เพราะผมเป็นคนบอกให้เขาขึ้นมาเอง" คำพูดนั้นทำเอาคินน์ชะงักกึก หันขวับกลับมามองคนตัวเล็กทันที ความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อเห็นแววตาท้าทายที่พอร์ชมอบให้ "พอร์ช!" คินน์เรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ "เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?" "รู้สิครับ ผมมีสติดีทุกอย่าง" พอร์ชตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "คุณจะเดือดร้อนอะไรนักหนาล่ะครับคุณคินน์ ในเมื่อคุณธีร์เขาอุตส่าห์มีน้ำใจแวะมาเยี่ยมผม... คนที่ถูกคุณขังไว้ในกรงทองแห่งนี้" ธีร์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขาก้าวเข้าไปใกล้พอร์ชอีกนิด เอื้อมมือทำท่าจะแตะที่ไหล่บางเพื่อแสดงความเห็นอกเห็นใจ แต่เร็วกว่าความคิด มือหนาของคินน์ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของธีร์ บีบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン "อย่าแม้แต่จะแตะต้องตัวเขาด้วยซ้ำ มึงไม่มีสิทธิ์!" คินน์คำรามลั่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม "โอ๊ะๆ รุนแรงจังนะคุณคินน์ หรือว่ากลัวว่าเด็กนี่จะรู้ความจริงว่าคุณแคร์เขามากแค่ไหนกันเชียว?" ธีร์ยักคิ้วท้าทาย แม้สีหน้าจะเริ่มแสดงความเจ็บปวดจากการถูกบีบข้อมือ พอร์ชยืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่กระตุกวูบ ลึกๆ ในอกมีความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทีคลั่งรักจนเก็บอาการไม่อยู่ของคนปากร้าย แต่ทว่า... ศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่กลับสั่งให้ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ความดื้อรั้นพุ่งพล่านขึ้นมากลบเกลื่อนความหวั่นไหวทั้งหมด "ปล่อยเขาเถอะครับคุณคินน์" พอร์ชเอ่ยขึ้น ทำลายบรรยากาศที่กำลังระอุ "อย่าทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผมหน่อยเลย เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" คำว่า 'ไม่ได้เป็นอะไรกัน' กระแทกเข้าที่กลางใจของคินน์อย่างจัง ร่างสูงชะงักค้าง มือที่บีบข้อมือธีร์ค่อยๆ คลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาคมคายหันกลับมามองคนพูดด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดและโกรธเกรี้ยวระคนกัน "เธอพูดว่าอะไรนะ?" คินน์ถามย้ำ น้ำเสียงสั่นพร่าอย่างที่เจ้าตัวไม่เคยเป็นมาก่อน "ผมบอกว่า... อย่ามาทำเป็นเดือดร้อนแทนผมเลยครับ" พอร์ชเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวด้วยความดื้อรั้น "คุณขังผมไว้ ทำร้ายความรู้สึกผมสารพัด พอมีคนอื่นมาดีด้วย คุณจะมาทำเป็นหวงก้างเพื่ออะไร? ผมไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณนะ!" "พอร์ช!" คินน์ตะคอกลั่น คว้าต้นแขนเรียวเข้าหาตัวอย่างแรงจนคนตัวเล็กเซถลาเข้ามาปะทะแผงอกกว้าง ความห่วงใยที่อัดแน่นอยู่ในอกถูกความทิฐิและคำพูดใจร้ายของอีกฝ่ายผลักดันจนกลายเป็นความโกรธขึง "เธอคิดว่าฉันทำทั้งหมดนี่เพราะอะไรวะ? เธอมันโง่หรือแกล้งโง่กันแน่พอร์ช!" "ใช่! ผมมันโง่!" พอร์ตตะโกนสวนกลับทันควัน น้ำตารื้นขึ้นมาคลอหน่วยแต่ไม่ยอมปล่อยให้ไหลลงมาแม้แต่หยดเดียว มือบางออกแรงผลักอกแกร่งให้ออกห่าง "โง่ที่เคยคิดว่าคนอย่างคุณจะมีหัวใจ! เลิกยุ่งกับผมสักที กลับไปหาโลกของคุณเถอะ!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ธีร์ยืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มสมเพชแกมสนุกสนาน ก่อนจะกระแอมเบาๆ เพื่อขัดจังหวะ "ดูท่าทางเด็กเขาจะไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณนะคินน์ กลับบ้านไปนอนเถอะเพื่อน เดี๋ยวฉันดูแลต่อให้เอง" ธีร์พูดพร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดตัวพอร์ชอีกครั้ง แต่ทว่า... ในวินาทีที่ธีร์ยื่นมือออกไปหวังจะดึงแขนพอร์ชให้เดินตามออกไปนั้น ประตูห้องเพนต์เฮาส์ที่ควรจะปิดสนิทกลับถูกผลักเปิดผางด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องสะقفหยุดชะงัก "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาครอบครัว (หรือเวลาตบตีกัน) ของพวกคุณสินะครับ?" แบล็กเวลเวตขออนุญาตวางปากกาลงตรงนี้ก่อนนะคะ รี้ดเดอร์ทุกท่านเตรียมตัวรับแรงกระแทกในตอนต่อไปกันได้เลยนะคะ!