คืนที่ฝนตกหนัก

แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องตัดผ่านม่านฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าผ่าคำรามก้องสะเทือนไปทั่วผืนกระจกบานใหญ่ของห้องพักฟื้นวีไอพี แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตากลับไม่ใช่พายุข้างนอก หากเป็นร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาพร้อมหยดน้ำที่เกาะพราวตามไรผม ธีร์ปรายตามองสภาพอันน่าเวทนาของคินน์ที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง ก่อนจะหยุดยืนนิ่งห่างจากพอร์ชเพียงแค่เอื้อมมือ "นายมาช้า" พอร์ชเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่สั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย มือเรียวยังคงกุมมือหนาที่เย็นเฉียบของคินน์เอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหลุดลอยหายไปในอากาศ "เพราะรถติด หรือเพราะนายอยากให้ฉันมาพบภาพนี้กันแน่ พอร์ช" ธีร์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษเช่นเคย ก้าวเข้ามาใกล้จนเงาร่างของเขาทาบทับลงบนตัวพอร์ช "ดูเขาสิ... คนที่เคยปากดี ใส่  หน้ากากหยิ่งผยองใส่คนอื่น ตอนนี้กลับนอนเป็นผักปลาอยู่ตรงนี้ น่าสมเพชเป็นบ้าว่าไหม?" "หุบปากซะ ธีร์" พอร์ชเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่เคยรั้นรุนแรงบัดนี้แดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ ความโกรธผสมผสานกับความเหนื่อยล้าทำให้เสียงของเขาสั่นพร่า "ถ้าจะมาเพื่อพูดจาถากถาง... ก็ไสหัวออกไปซะ" "ใจร้ายจังนะ ทั้งที่ฉันอุส่าห์เป็นห่วงนายแท้ๆ" ธีร์ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าพอร์ช เอื้อมมือจะแตะลงบนแก้มเนียนที่เปื้อนคราบน้ำตา แต่กลับถูกปัดออกอย่างไร้เยื่อใย พอร์ชถอยหลังกรูด สายตาวาวโรจน์ด้วยความรังเกียจ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" "ดื้อด้านไม่เปลี่ยนเลยนะ... สมแล้วที่คินน์มันยอมลดตัวลงมาคลั่งรักนาย" ธีร์หัวسะในลำคออย่างนึกสนุก แม้ลึกๆ จะแฝงความริษยาไว้อย่างมิดชิด "แต่ก็น่าแปลกนะ พอร์ช คนอย่างนายเนี่ยนะจะทำให้เสือร้ายกลายเป็นโบ้เชื่องๆ ได้... เสียดายจังที่มันดันมาน็อกเอาตอนนี้ ไม่อย่างนั้นฉันคงได้เห็นสีหน้าเวลาที่มันรู้ว่านาย ‘เกือบจะ’ ไปจากมันจริงๆ" พอร์ชเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกผิดพวยพุ่งขึ้นมาจุกอก ภาพตอนที่คินน์กระอักเลือดและหมดสติไปคาอ้อมกอดเมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังคงวนเวียนหลอนประสาท เขาเป็นคนผลักไส คินน์เป็นคนยื้อยุด และสุดท้าย... ร่างกายของคนที่อวดเก่งมาตลอดกลับพังทลายลงเพราะความดื้อรั้นของเขาทั้งสิ้น "ออกไปจากห้องนี้ซะ ธีร์" พอร์ชแค่นเสียงลอดไรฟัน "ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วเรียก รปภ. มาลากคอคุณออกไป" ธีร์หัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างไม่ยี่หระ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง สายตาคมกริบกวาดมองร่างที่นอนไร้สติบนเตียงอีกครั้ง "ก็ได้... ฉันจะยอมถอยให้ก่อนคืนหนึ่ง พรุ่งนี้เช้า หวังว่าเพื่อนรักของฉันจะยังตื่นขึ้นมาดูหน้านะ ไม่อย่างนั้น... นายคงเหงาแย่เลยล่ะ พอร์ช" สิ้นเสียงฝีเท้าที่ก้าวออกไปพร้อมกับแรงกระแทกปิดประตูก็ทำให้บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงซัดสาดกระทบกระจกอย่างต่อเนื่อง พอร์ชทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างเตียง ใบหน้าหวานซบลงกับฝ่ามือหนาที่เริ่มอุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว ความเงียบงันและความอ้างว้างเข้ากัดกินจิตใจจนน่ากลัว ความเหงาที่เกิดจากการสูญเสียการควบคุมกำลังทำให้เขารู้สึกเปราะบางเสียยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "ตื่นขึ้นมาสิ... ไอ้คนบ้า" พอร์ชพึมพำเสียงสั่น หยดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบหลังมือของคินน์ "นายเก่งนักไม่ใช่เหรอ? ปากดีใส่ฉันสารพัด... แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้นอนเงียบเป็นหมาหงอยแบบนี้ล่ะวะ คินน์..." ไม่มีเสียงตอบรับจากคนบนเตียง มีเพียงลมหายใจสม่ำเสมอแต่แผ่วเบาที่ยืนยันว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ พอร์ชตัดสินใจปีนขึ้นไปบนเตียงผู้ป่วยอย่างระมัดระวัง จัดการแทรกกายเข้าไปนอนเคียงข้างร่างหนาที่ไร้สติ พื้นที่แคบๆ บีบบังคับให้พวกเขาต้องแนบชิดกันมากกว่าที่เคยเป็นมาตลอดชีวิต มือเรียวเอื้อมไปโอบรอบเอวสอบของอีกฝ่ายไว้โดยอัตโนมัติ ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างที่คุ้นเคย สูตรดึงกลิ่นกายเฉพาะตัวที่ปะปนกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ เข้าเต็มปอด ความอบอุ่นจากร่างกายของคินน์ค่อยๆ ซึมซับเข้ามาบรรเทาความหนาวเหน็บภายในใจ พอร์ชหลับตาลง ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าและคราบน้ำตากลืนกินสติสัมปชัญญะทีละน้อย ในขณะที่ความเงียบสงบโอบล้อมทั้งคู่ไว้ท่ามกลางคืนที่ฝนตกหนัก ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ท่ามกลางความสลัวรางของห้องพักฟื้นที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากด้านนอก นิ้วเรียวแกร่งที่เคยไร้เรี่ยวแรงกลับค่อยๆ ขยับยุกยิกอย่างแผ่วเบา เปลือกตาที่ปิดสนิทมาตลอดหลายชั่วโมงเปิดขึ้นช้าๆ ปรับโฟกัสรับความมืด ก่อนที่นัยน์ตาคมกริบทอประกายเจ้าเล่ห์จะก้มลงมองร่างบางที่กำลังซุกตัวหลับใหลอยู่บนอกของตนเองอย่างแนบแน่น ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ไร้ร่องรอยของคนป่วยเจียนตายเมื่อครู่ คินน์ขยับแขนข้างหนึ่งโอบกอดเอวบางไว้แน่นขึ้น พร้อมกับกระซิบชิดริมหูของคนที่กำลังสะลึムสะลือตื่นขึ้นมาสบตาด้วยความตกใจ "ปากเก่งนักนะ... ไหนบอกว่าจะไม่สนใจฉันไง หื้ม?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสัมพันธ์พายุลูกนี้มาด้วยกันนะคะ