ท่าทีที่เปลี่ยนไปของคนเคยร้าย

ประโยคกวนประสาทของธีร์ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ทว่าแววตาของคินน์ในวินาทีนี้กลับไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเย็นยะเยือกที่พร้อมจะแช่แข็งคนพูดให้สลายกลายเป็นฝุ่นผง "คิดว่าหลักฐานชิ้นนั้นจะอยู่ในมือแกจริงๆ งั้นเหรอ ธีร์" น้ำเสียงของคินน์ต่ำทุบและนิ่งสนิท ทว่ากลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม แขนข้างหนึ่งโอบไหล่บางของพอร์ชเอาไว้หลวมๆ เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเงียบเชียบแต่เด็ดขาด พอร์ชเองก็ไม่ได้ขัดขืน ร่างโปร่งเลือกที่จะเอนตัวพิงแผงอกอุ่นของอีกฝ่ายอย่างสนิทใจ ผิดวิสัยเด็กหนุ่มปากเก่งที่มักจะดีดดิ้นทุกครั้งที่ถูกเนื้อต้องตัว ใช่... ท่าทีที่เปลี่ยนไปของคนเคยร้ายอย่างคินน์ในตอนนี้ กำลังทำให้พอร์ชรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา จากคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้เย่อหยิ่งและชอบใช้วาจาเชือดเฉือนให้เจ็บแสบ กลายมาเป็นผู้ชายประเภทที่ยอมให้เด็กปากจัดอย่างเขาขี่คอได้ทุกเรื่อง อยากกินอะไรก็ได้กิน อยากไปไหนก็ต้องได้ไป แม้กระทั่งเรื่องพินัยกรรมเจ้าปัญหาที่กำลังแย่งชิงกันอยู่ คินน์ก็ยังยื่นคำขาดกับคนรอบตัวด้วยซ้ำว่า *'เรื่องของพอร์ชสำคัญที่สุด ส่วนเอกสารบ้านั่นจะปลิวหายไปไหนก็ช่าง'* "มั่นใจเกินไปหรือเปล่า คุณเพื่อนรัก" พอร์ชแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ขณะมองหน้าธีร์ที่เริ่มชะงักไปเล็กน้อย "บางที... ของที่นายถืออยู่อาจจะเป็นแค่กระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ ที่ฉันให้คนเอาไปสลับไว้ก็ได้นะ" "พอร์ช..." ธีร์กัดฟันกรอด รอยยิ้มสุภาพบุรุษจอมปลอมเริ่มบิดเบี้ยว "อย่ามาทำเป็นปากดีหน่อยเลย เอกสารฉบับนี้เซ็นโดยคุณท่านจริงแท้แน่นอน และตอนนี้มันก็..." "ก็อยู่ในเครื่องทำลายเอกสารที่ห้องทำงานฉันเองแหละมั้ง" คินน์พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ปรายตามองซองเอกสารในมือของธีร์ราวกับมันเป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่ง "ขอบใจนะทีุ่ตส่าห์เอาตัวเข้ามาติดกับถึงที่... ธีร์ นายคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างฉันจะปล่อยให้จุดอ่อนชิ้นเดียวไปอยู่ในมือไอ้คนทรยศแบบแก?" สิ้นคำพูดนั้น ประตูห้องรับแขกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท บอดี้าร์ดชุดสูทสีดำไม่ต่ำกว่าหสิบนายกรูเข้ามาปิดล้อมทุกทางออก ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทนิ่งสนิทอยู่ที่เป้าหมายเดียวคือร่างของธีร์ รอยยิ้มมั่นอกมั่นใจของธีร์เลือนหายไปในพริบตา เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม ร่างสูงก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อถูกต้อนจนมุม "แก... แกเล่นตลกอะไรวะคินน์!" "ฉันไม่ได้เล่นตลก" คินน์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปหาเพื่อนสนิทที่กลายมาเป็นศัตรูช้าๆ รังสีความอำมหแผ่ซ่านจนพอร์ชที่นั่งมองอยู่ยังต้องกลืนน้ำลายลงคอ "แต่ฉันกำลังจะสั่งสอนคนที่บังคับอาจหาญมาแตะต้อง 'ของของฉัน' ต่างหาก" คำว่า *'ของของฉัน'* ดังชัดเจนในความเงียบ พอร์ชรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาตีตื้นบนพวงแก้ม แม้จะชินกับการโดนอีกฝ่ายตามใจจนเสียคน แต่พอมาได้ยินคำพูดแสดงความเป็นเจ้าของแบบโต้งๆ ต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ หัวใจเจ้ากรรมก็ยังคงเต้นรำอย่างบ้าคลั่งอยู่ดี "คินน์... ปล่อยฉันไปเถอะวะ เราเคยเพื่อน..." "คำว่าเพื่อนมันหมดราคาไปตั้งแต่ตอนที่แกแอบส่งคนไปลอบทำร้ายพอร์ชแล้ว" คินน์สวนกลับเสียงกร้าว แววตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกเก็บกดไว้ "เอาตัวมันไป... จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือซากมาเกะกะสายตาฉันอีก" สิ้นเสียงคำสั่ง บอดี้การ์ดกรูเข้าชาร์จตัวธีร์ทันที เสียงร้องโวยวายและเสียงข้าวของแตกหักดังขึ้นช่วงสั้นๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเงียบสงบอีกครั้งเมื่อร่างของธีร์ถูกลากออกไปพ้นห้อง บรรยากาศในห้องกลับมาสงบลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงกลิ่นอายความตึงเครียดจางๆ และ... สายตาร้อนแรงของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คินน์หันกลับมามองเด็กหนุ่มที่ยังคงนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟา มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรบแก้มเนียนอย่างเบามือสัมผัสนั้นนุ่มนวลและทะนุถนอม ชนิดที่ถ้าใครมาเห็นคินน์ในเวอร์ชันนี้คงต้องคิดว่าเขาโดนวิญญาณที่ไหนเข้าสิงแน่ๆ "มองอะไร หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือไง" คินน์เอ่ยถามเสียงนุ่ม ทิ้งตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าพอร์ช ปล่อยให้มือข้างหนึ่งกุมมือเรียวเอาไว้หลวมๆ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยวนบนหลังมือเนียนอย่างเผลอไผล "เปล่า..." พอร์ชเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่หุบแทบไม่ทัน "แค่กำลังคิดว่า... นายช่วงนี้แปลกไป" "แปลกยังไง?" "ก็..." พอร์ชหันกลับมาสบตาคมกริบ ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความรู้สึกมากมายที่อัดแน่นอยู่ในอก "ปกติเห็นดุเหมือนหมาบ้า ปากจัด ชวนทะเลาะได้ตลอดเวลา แต่นี่อะไร... ตามใจฉันทุกอย่างจนฉันเกือบจะคิดว่านายแอบหยิบยาผิดมากินแล้วนะ" คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยขณะขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มใสจนพอร์ชต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ก็เพราะอยากให้รู้... ว่าที่ผ่านมา ที่ปากร้ายใส่ ก็เพราะหึงจนแทบคลั่งต่างหากเล่า" น้ำเสียงทุ้มเอמהนกระซิบข้างใบหูแผ่วเบา ทว่ากลับทรงพลังทำเอาพอร์ชสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ คินน์ไม่อายที่จะสารภาพความรู้สึกตรงไปตรงมาแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ! "คนบ้า..." พอร์ชพึมพำเสียงเบา พยายามจะดึงมือกลับแต่ถูกอีกฝ่ายรั้งเอาไว้แน่นกว่าเดิม "จะไปไหน หื้ม?" คินน์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาระยิบระยับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความคลั่งรัก "จัดการเรื่องไอ้ ธีร์ เรียบร้อยแล้ว ทีนี้ก็มาเคลียร์เรื่อง 'สัญญาใจ' ระหว่างเราบ้างดีกว่า... ว่าตกลงแล้ว นายจะยอมเลิกปากแข็งแล้วมาเป็นคนโปรดของฉันแบบถาวรได้หรือยัง" พอร์ชเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเขארอายตีรวนขึ้นมาจนพูดไม่ออก แต่ก่อนที่เขาจะได้ทันอ้าปากตอบคำถามนั้น... *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยร่างของเลขาคนสนิทที่พรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนแทบจะล้มคว่ำ "คุณคินน์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... อยู่ๆ หุ้นในตลาดหลักทรัพย์ของบริษัทเราดิ่งลงเหวเพราะมีคนปล่อยคลิปเสียงลับของคุณที่เจรจากับ... เอ่อ..." เลขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "กับคนที่คุณเพิ่งสั่งเก็บไปเมื่อกี้นี้ครับ!" คินน์ชะงัก รัศมีอบอุ่นเมื่อครู่วันสลายหายไปในพริบตา แววตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที พอร์ชขมวดคิ้วมุ่นเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง ฉับพลัน... หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลก ประหลาดที่ไม่มีชื่อผู้ติดต่อ คินน์เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกดรับและเปิดสปี커โฟน ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียงหัวเราะเยือกเย็นของบุคคลที่ควรจะถูกกำจัดไปแล้วก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง *(“เซอร์ไพรส์ไหมล่ะคินน์... เกมนี้ยังไม่จบหรอกนะ ถ้าอยากให้บริษัทแกกับเด็กในคาถาของแกรอดล่ะก็ มาหาฉันตามพิกัดนี้คนเดียว... ภายในสิบห้านาทีนี้เท่านั้น!”)* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "แบล็กเวลเวต" เสมอมานะคะ