รอยที่คอและคำโกหก

"พี่คินน์คะ! แย่แล้วค่ะ..." เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมเสียงตะโกนของน้องฝึกงานหน้าห้องทำงานดังทะลุกระจกใสเข้ามา ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดผางโดยไม่รออนุญาต พอร์ชที่ยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องพักรับรองส่วนตัว สะดุ้งเฮือกจนปลายนิ้วที่กำลังกดทับแผ่นคอนซีลเลอร์ราคาแพงสั่นระริก กระจกสะท้อนภาพเด็กหนุ่มสู้ชีวิตผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กำลังยืนกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ใบหน้าหวานเฉี่ยวฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตรงลำคอระหงขาวเนียน ปรากฏรอยประทับสีเข้มตัดกับผิวเนื้อชัดเจน—ฝีมือของ 'ไอ้คุณชายปากหมา' ที่ทิ้งร่องتรอยความป่าเถื่อนไว้บนตัวเขาเมื่อคืนนี้อย่างจงใจ ให้ตายสิ! คินน์มันใช้ฟันหรือใช้คีมเหล็กกัดกันแน่ รอยจางบ้าอะไร L-shaped และลึกขนาดนี้ สองวันก็ไม่มีทางยุบ! "มีอะไร ยัยมิน?" เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดของคินน์ดังแทรกขึ้นจากห้องทำงานใหญ่ ร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบก้าวออกมาด้วยใบหน้าเรียบตึง ดวงตาคมกริบกวาดมองลูกน้องสาวสลับกับร่างของพอร์ชที่รีบดึงคอเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนขึ้นมาปิดบังลำคอแทบไม่ทัน "คือว่า... ทางฝ่ายบัญชีกับตึกใหญ่แจ้งมาด่วนค่ะว่า เอกสารประมูลโปรเจกต์คลังสินค้าโซน B มีปัญหาเรื่องลายเซ็นดิจิทัล ตัวแทนฝั่งโน้นบอกว่าถ้าไม่รีบแก้ภายในเที่ยงนี้ เขาจะตัดสิทธิ์เราออกจากการเสนอราคาค่ะ!" น้องฝึกงานหน้าตาตื่นละล่ำละลักรายงาน คินน์ขมวดคิ้วมุ่นทันที ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดขึ้นในเสี้ยววินาที "เอกสารนั่นฉันตรวจด้วยตัวเองเมื่อวาน ทำไมถึงมีปัญหาเรื่องลายเซ็นได้?" "เอ่อ... เขาบอกว่ารหัสคีย์การ์ดของพี่คินน์ตอนเข้าระบบอนุมัติเมื่อคืนตอนตีสอง มีความผิดพลาดค่ะ..." พอร์ชที่ยืนฟังอยู่มุมห้องถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง *ตีสองงั้นเหรอ?* ก็ตอนตีสองไอ้บ้านี่มันกำลังกักขังเขาไว้บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องนี้ นัวเนียจนเสื้อผ้ากระจัดกระจายแล้วสร้างรอยกุหลาบเวรตะไลนี่ไว้ที่คอเขาน่ะสิ! จะเอาเวลาไหนไปเซ็นอนุมัติเอกสารประมูลให้พวกมันวะ! "ชิบหายเอ๊ย..." คินน์สบถเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองไปที่พอร์ชแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งเลขาฝึกงาน "เธอออกไปรอข้างนอกก่อน บอกให้ทีมกฎหมายเตรียมตัว เดี๋ยวฉันตามไปดูเอง" "ค่ะพี่คินน์!" น้องฝึกงานพยักหน้ารัวๆ แล้วหมุนตัววิ่งหายลับออกไปจากห้อง ปิดประตูเสียงดังปัง พรึบ! ทันทีที่ประตูห้องปิดสนิท คินน์ก็สาวเท้าเข้าประชิดตัวพอร์ชด้วยความเร็วสูง ร่างสูงใหญ่กักขังคนปากเก่งไว้ระหว่างแผงอกกับกระจกเงาบานใหญ่ กลิ่นน้ำหอมผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนพอร์ชต้องเบือนหน้าหนี "หลบไปนะไอ้คุณคินน์! คนกำลังรีบ!" พอร์ชเอ็ดเสียงเขียว มือเรียวพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่มีหรือที่แรงแมวอย่างเขาจะสู้แรงหมีควายของประธานหนุ่มได้ "รีบอะไร? รีบไปไหนในเมื่อคอเธอยังพังอยู่แบบนั้น" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ปลายนิ้วอุ่นจัดเอื้อมไปแตะตรงขอบปกเสื้อที่พอร์ชเพิ่งดึงขึ้นมาบังรอยรัก ปัดมันออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นรอยจุมพิตสีม่วงช้ำที่เด่นชัดยิ่งกว่าเดิม "หึ ฝีมือฉันนี่มันงานศิลปะชัดๆ ทำไมต้องหาทางปิดด้วยล่ะ?" "ศิลปะบ้าอะไรเล่า! นี่มันรอยอุบาทว์ต่างหาก!" พอร์ชตวัดสายตาดุใส่ แววตาดื้อรั้นฉายชัดความไม่พอใจ "ถ้าน้องที่ออฟฟิศหรือใครเห็นเข้า นายคิดว่าเขาจะซุบซิบกันยังไงหะ? ว่าเด็กฝึกงานใช้วิธีไหนถึงได้เลื่อนขั้นมาเดินตามตูดท่านประธานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง?" "ก็ให้มันรู้ไปสิ ว่าเธอไม่ได้เป็นแค่เด็กฝึกงาน..." คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรดแก้มใส เสียงกระซิบพร่าต่ำเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "แต่เป็น 'เมีย' ประธาน" "เพ้อเจ้อ! ใครเมียนายไม่ทราบ!" พอร์ชหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเพราะความเขินที่ตีตื้นขึ้นมาอย่างกะทันหัน หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ถอยไปเลยนะ เอกสารตึกใหญ่มีปัญหาไม่ใช่เหรอ? รีบไปแก้สิฟะ เดี๋ยวโปรเจกต์ร้อยล้านก็หลุดหรอก!" "ช่างหัวโปรเจกต์สิ..." คินน์กระซิบชิดริมหู ปลายจมูกโด่งรั้นคลอเคลียอยู่แถวซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นที่เขาติดใจนักหนา "ระหว่างโปรเจกต์ร้อยล้าน กับการยืนดูคนปากดีแถวนี้ดิ้นพล่านเพราะกลัวคนอื่นเห็นรอย... ฉันว่าอย่างหลังบันเทิงกว่าเยอะ" "ไอ้โรคจิต!" พอร์ชฮึดฮัด ใช้ศอกกระแทกเข้าที่สีข้างของคนตัวโตเต็มแรงจนคินน์ต้องยอมถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความจุกผสมความมันเขี้ยว "หยุดฉวยโอกาสแล้วหยิบคอนซีลเลอร์มาช่วยฉันกลบเดี๋ยวนี้เลยนะ! ถ้ารอยนี้ไม่หายก่อนประชุมบ่าย นายโดนดีแน่!" คินน์มองท่าทางพองขนเหมือนแมวขู่ของคนตรงหน้าแล้วมุมปากหยักก็ยกยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี เขาหยิบแท่งคอนซีลเลอร์บนโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่นด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ ผิดกับพอร์ชที่ยืนกระสับกระส่ายด้วยความร้อนรน "อยากให้ฉันช่วย?" คินน์เลิกคิ้วถาม ดวงตาสีเข้มพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ "เออดิ! นายเป็นคนทำ นายก็ต้องรับผิดชอบ!" "ได้..." คินน์ก้าวเข้ามาใกล้พอร์ชอีกครั้ง คราวนี้เขาบีบเนื้อครีมสีเนื้อลงบนปลายนิ้วแกร่ง ดวงตาคมกริบมองสำรวจลำคอระหงด้วยสายตาหิวกระหายที่พยายามอดกลั้น "แต่อย่าขยับนะ... ถ้าขยับเขยื้อn แล้วฉันเผลอฝากรอยเพิ่มเข้าไปอีกรอบ คราวนี้คงไม่ต้องปิดกันละ มัดโซ่ขังไว้ในห้องนี้เลยดีกว่า" พอร์ชกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ยอมยืนนิ่งเป็นหุ่นให้ปลายนิ้วอุ่นๆ ของอีกฝ่ายเกลี่ยเนื้อครีมทับรอยแผลเป็นทางใจ (และทางกาย) บนลำคออย่างเบามือ บรรยากาศรอบตัวเงียบลงจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ความใกล้ชิดที่ระอุอุ่นทำให้เคมีฟุ้งกระจายจนอากาศในห้องแทบเจือจาง ก๊อกๆๆ! จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความฟินระดับพรีเมียม ตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "พอร์ช! ฉันเอาเอกสารชุดสำรองมาให้... อ้าว คินน์ แกก็อยู่ด้วยเหรอ?" เสียงทุ้มคุ้นหูของ 'ธีร์' เพื่อนสนิท (และคู่แข่งหัวใจตัวฉกาจ) ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงเพรียวของธีร์ที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มกวนประสาท แต่ทันทีที่ดวงตาคู่คมของธีร์กวาดมาเห็นภาพตรงหน้า—ภาพที่คินน์กำลังใช้ปลายนิ้วแตะอยู่ที่ลำคอของพอร์ชอย่างแนบชิด รอยยิ้มบนใบหน้าของธีร์ก็แข็งค้างลงในทันที แบล็กเวลเวตขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันเสมอมานะคะ