ปาร์ตี้คืนนั้นที่เริ่มไม่เหมือนเดิม

“มือ... เอาออกไปจากคอคนของฉัน” น้ำเสียงของธีร์ราบเรียบ หากแต่มันแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้อากาศในห้องทำงานหรูหราดูเบาบางลงทันตา คินน์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับขยับนิ้วโป้งไล้รอยแดงจางๆ บนผิวเนื้ออ่อนนุ่มของพอร์ชอย่างช้าๆ ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าผู้ชมที่ไม่ได้ถูกรับเชิญ พอร์ชสะบัดหน้าหนี แรงบีบที่คางของคินน์แน่นขึ้นจนเขาต้องจิกเล็บลงบนต้นแขนแกร่งของอีกฝ่าย “ปล่อยกูได้แล้วไอ้คุณชาย จะโชว์พาวให้ใครดูไม่ทราบ” “โชว์ว่าใครคือเจ้าของน่ะสิ” คินน์แค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกริบเหลือบไปมองเพื่อนสนิทที่ยืนคุมเชิงอยู่ตรงประตู “ถ้ามึงว่างนัก ก็ไปหาอะไรทำที่มันไม่ใช่การยุ่งเรื่องคนอื่นนะธีร์” ธีร์หัวเราะหึในลำคอ รอยยิ้มที่เคยสดใสหายไปสิ้น เหลือเพียงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมา “งานเลี้ยงที่คลับคืนนี้คินน์คงไม่ลืมนะ ว่าจะมีการเปิดตัวหุ้นส่วนใหม่ และฉันก็เตรียม ‘แขกพิเศษ’ ไว้เซอร์ไพรส์มึงด้วย... อ้อ แล้วก็หวังว่าคืนนี้พอร์ชคงจะไม่ติดธุระกับ ‘เจ้านาย’ จอมบงการนะ” คำว่า ‘เจ้านาย’ ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ก่อนที่ธีร์จะหมุนตัวเดินออกไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ และความคุกรุ่นที่ก่อตัวขึ้นในห้อง ... บรรยากาศในคลับหรูใจกลางเมืองคืนนั้นคลาคล่ำไปด้วยผู้คนระดับไฮเอนด์ เสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงชวนให้ขยับร่างกาย แต่สำหรับคินน์ ทุกอย่างดูน่าหงุดหงิดไปหมด สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ร่างโปร่งของพอร์ชที่เปลี่ยนจากชุดทำงานมาเป็นเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมคอ และกางเกงสแล็คเข้ารูปที่ขับเน้นสัดส่วนยั่วยวนนั่น “เลิกมองแบบนั้นได้ไหมวะ สายตาแบบจะกินเลือดกินเนื้อนั่นน่ะ” พอร์ชกระดกแก้วเหล้าขึ้นจิบพลางไหวไหล่ “อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นนะ ว่าไอ้พวกหน้าตัวเมียรอบๆ นี่มันมองมึงยังไง” คินน์กระซิบข้างหู กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดของพอร์ชทำเอาเขาสติแทบหลุด “ก็มองได้สิ สวยขนาดนี้” พอร์ชยักคิ้วยียวนก่อนจะวางแก้วลง แล้วหันไปคว้ามือใครบางคนที่เดินผ่านมา “ไปเต้นกันดีกว่า ปล่อยให้คนขี้หงุดหงิดนั่งเหี่ยวอยู่ตรงนี้แหละ” คินน์นิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นพอร์ชก้าวออกไปกลางฟลอร์เต้นรำพร้อมกับชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง เขาไม่ได้โกรธที่พอร์ชไปกับใคร แต่เขาโกรธที่อีกฝ่าย ‘ยอม’ ให้คนอื่นสัมผัสเอวด้วยความเต็มใจ แสงไฟวิบวับสาดส่องลงมากระทบผิวกายของพอร์ชที่กำลังขยับร่างกายไปตามจังหวะเพลง ท่าเต้นที่ดูเย้ายวนเกินความจำเป็นทำให้คินน์ฟิวส์ขาดในเสี้ยววินาที เขาพุ่งตัวออกจากโซฟา VIP แหวกฝูงชนเข้าไปกลางฟลอร์ด้วยใบหน้าทะมึน หมับ! คินน์กระชากข้อมือของพอร์ชอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่ง “พอ! กลับได้แล้ว!” “มึงเป็นบ้าอะไรของมึง คินน์!” พอร์ชตะโกนแข่งกับเสียงเพลง ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ “กูกำลังสนุก มึงมีสิทธิ์อะไรมาลากกูออกมา!” “สิทธิ์ของการเป็นคนคุมมึงไง!” “งั้นมึงก็คุมไปคนเดียวเถอะ!” พอร์ชสะบัดมือออก แต่คินน์กลับคว้าต้นคอเขาไว้แน่นแล้วกดจูบลงมาอย่างดุดัน ท่ามกลางสายตาผู้คนนับร้อยที่หยุดมอง ภาพของทายาทนักธุรกิจหนุ่มผู้เย็นชาที่กำลังบดจูบ ‘เด็กในสังกัด’ กลางฟลอร์เต้นรำกลายเป็นจุดสนใจที่ไม่มีใครกล้าขยับ จูบนั้นไม่ได้มีความนุ่มนวล มันเต็มไปด้วยความหึงหวง รสชาติของความดิบเถื่อนและอำนาจที่คินน์พยายามยัดเยียดให้พอร์ชรับรู้ พอร์ชพยายามขัดขืนแต่กลับถูกแรงมหาศาลกดไว้จนขยับไม่ได้ ทันใดนั้น แรงกระชากจากด้านหลังก็ดึงร่างของคินน์ออกไป “เล่นแรงไปไหมเพื่อน” เสียงของธีร์ดังขึ้นพร้อมกับกำปั้นที่พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของคินน์เต็มแรงจนเลือดกลบปาก คินน์ปาดเลือดที่มุมปาก ออกแรงผลักธีร์ออกก่อนจะเตรียมพุ่งเข้าใส่กันอีกครั้ง แต่ทว่า... ไฟในคลับดับพรึบลงในทันที เสียงดนตรีหยุดชะงัก เหลือเพียงความมืดมิดและเสียงหอบหายใจของคนทั้งสาม ท่ามกลางความมืดมิด เสียงกระซิบเย็นเยียบของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังพอร์ชก็ดังขึ้น “ไม่คิดเลยนะว่า... คืนนี้ความลับเรื่องที่มึงแอบทำ ‘สัญญาเลือด’ ไว้กับคินน์ จะถูกเปิดเผยให้ทุกคนในงานรู้ในอีกสามวินาทีข้างหน้า” หัวใจของพอร์ชกระตุกวูบ เมื่อสัมผัสได้ถึงปลายกระบอกปืนเย็นๆ ที่จ่อเข้าที่ขมับของตนเองจากเงามืดนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไม่แพ้กันค่ะ! แบล็กเวลเวต