ข้อตกลงลับ ฉบับห้ามเปิดเผย

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในห้องพักส่วนตัวหลังผับดัง ไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิความระอุที่คุกรุ่นอยู่ระหว่างคนสองคนลงได้เลยแม้แต่น้อย พอร์ชยืนกอดอกแน่น แผ่นหลังบางแนบชิดกับบานประตูที่เพิ่งถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นตอนนี้กลับไหวระริกเล็กน้อยยามกวาดมองผู้ชายตรงหน้า คินน์ในยามนี้ไม่ได้ดูเหมือนนักธุรกิจหนุ่มผู้เยือกเย็นและเพียบพร้อมตามหน้าสื่อเลยสักนิด สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมบนสองเม็ดกำลังแผ่ซ่านออกมาคุกคามพื้นที่หายใจจนแทบอึดอัด "มองหน้าฉันแบบนั้น หมายความว่ายังไง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างจงใจสร้างแรงกดดัน คินน์ยกมือขึ้นข้างหนึ่ง วางทาบลงบนบานประตูเหนือหัวของอีกฝ่าย กักขังพอร์ชไว้ในอาณาเขตของตัวเองอย่างสมบูรณ์ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน "ถอยไป ไอคินน์... นายไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน" พอร์ชเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตาคมดุของอีกฝ่ายที่จ้องมองมามันเต็มไปด้วยความท้าทายและ... บางสิ่งที่อ่านไม่ออก "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เป่ารดอยู่ข้างแก้มเนียน "คลิปในมือถือของเธอลบไปหรือยังล่ะ หรือว่า... อยากเก็บไว้ดูเองตอนเหงา?" คำพูดเย้าแหย่แต่แฝงความร้ายกาจทำเอาพอร์ชฟันกระทบกันด้วยความโกรธ มือบางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เหตุการณ์เมื่อครู่ที่เขาบังเอิญไปเห็นความลับทางธุรกิจชิ้นใหญ่ของคินน์เข้า มันควรจะเป็นไพ่ตายที่ทำให้เขาต่อรองได้ ทำไมสถานการณ์มันถึงพลิกผันกลายมาเป็นเขาที่จนมุมอยู่ใต้ร่างของอีกฝ่ายได้เล่า "นายมัน... ทุจริตแล้วยังหน้าด้านขู่คนอื่นอีกเหรอ!" "ฉันไม่ได้ขู่" คินน์กระซิบเสียงพร่า ปลายนิ้วเรียวแกร่งเคลื่อนมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้พอร์ชเงยหน้าขึ้นรับสบตา "ฉันแค่กำลังจะยื่น 'ข้อเสนอ' ที่ปฏิเสธไม่ได้ให้ต่างหาก" พอร์ชสะบัดหน้าหนีสัมผัสวาบหวามนั้นทันที แต่คินน์กลับไม่ถือสา เขายังคงจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยแววตาที่ลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ ความดื้อรั้นของเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ทำให้เขารำคาญเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันกลับปลุกเร้าความอยากเอาชนะในตัวเขาให้พุ่งสูงจนน่ากลัว "ข้อเสนออะไรของนาย... ฉันไม่สนใจทั้งนั้น ปล่อย!" "ถ้าไม่สนใจ คลิปเสียงการเจรจาลับระหว่างฉันกับคู่แข่งตัวฉกาจเมื่อกี้ คงจะไปโผล่อยู่บนหน้าหนึ่งของนิตยสารธุรกิจพรุ่งนี้เช้าแน่ๆ" คินน์แกล้งโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเจ้าเล่ห์ "รวมถึง... เรื่องที่เราสองคนอยู่ในห้องนี้ด้วยกันตามลำพังด้วยนะ พอร์ช" "ไอ้โรคจิต! นายมันสารเลว!" "หึ คำก็สารเลว สองคำก็โรคจิต... แต่ถ้าฟังข้อเสนอของฉันแล้ว เธออาจจะเปลี่ยนใจมาอ้อนขอให้ฉันทำมากกว่านี้ก็ได้" คินน์ผละตัวออกห่างเล็กน้อยพอลมหายใจคล่องคอ แต่มือยังคงกักตัวอีกฝ่ายไว้ เขายกมือขึ้นกอดอก สายตาคมกริบกวาดสำรวจเรือนร่างเพรียวบางของคนตรงหน้าอย่างเปิดเผย ไม่มีความเกรงใจเหลืออยู่อีกต่อไป "เป็นคู่ขาให้ฉัน... แค่เฉพาะกิจจนกว่าโปรเจกต์นี้จะจบ แลกกับการที่ฉันจะปกปิดเรื่องที่เธอรู้ และ... จะช่วยเคลียร์หนี้สินทั้งหมดที่ครอบครัวเธอแบกรับอยู่ตอนนี้" สิ้นคำพูดนั้น ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน พอร์ชเบิกตากว้าง สมองประมวลผลคำว่า 'คู่ขา' ซ้ำไปซ้ำมา ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงระคนดูแคลน รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของคนตัวเล็กทันที "คิดว่าใช้เงินซื้อฉันได้รึไง นายเห็นฉันเป็นอะไร เป็นผู้หญิงขายบริการข้างถนนรึไงถึงได้กล้าเสนอเรื่องทุเรศแบบนี้!" "เงินซื้อไม่ได้ทุกอย่างก็จริง... แต่ซื้อความสงบสุขให้ครอบครัวเธอได้" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบขาดจนพอร์ชชะงัก "อย่ามาทำเป็นรักศักดิ์ศรีในตอนนี้เลยพอร์ช ฉันรู้ว่าบัญชีที่บ้านเธอติดลบเท่าไหร่ และรู้ด้วยว่าพวกทวงหนี้มันตามรังควานน้องชายเธอขนาดไหน เลือกเอา... จะยอมเป็นของฉันแบบเต็มใจ หรือจะให้ฉันบีบให้เธอคลานมาขอร้องทีหลัง" บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พอร์ชเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความจริงอันโหดร้ายที่ถูกจี้ใจดำทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปลบขึ้นมา ดวงตากลมโตคลหน่วยน้ำ iสียใจแต่ก็ดื้อรั้นเกินกว่าจะยอมแพ้ให้เห็น "นายมันใจร้าย... คินน์" พอร์ชเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำตาคลอเบ้าแต่พยายามกลั้นมันไว้สุดชีวิต "นายมันเผด็จการที่สุด!" "รู้ตัวก็ดี..." คินน์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับแก้มนวล เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงราวกับเวทมนตร์สะกด "ว่าอย่ามาเล่นกับไฟอย่างฉัน... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอกลายเป็นคนของฉันแล้ว" พอร์ชนิ่งงัน หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความหวาดหวั่นและแรงอารมณ์ที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก มือหนาของคินน์เอื้อมมาเชยคางเขาขึ้นอีกครั้งเพื่อบังคับให้สบตา ในจังหวะที่ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียวกันและสติของพอร์ชกำลังจะหลุดลอยไปกับแรงดึงดูดอันตรายนั้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวตามด้วยเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนแทรกเข้ามาจากด้านนอก ทำเอาสองร่างที่กำลังแนบชิดกันถึงกับผงะ "คุณคินน์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... คุณธีร์บุกมาที่นี่ โวยวายบอกว่าเห็นคุณอยู่กับพอร์ชในนี้!" แบล็กเวลเวตขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เกมรักเกมนี้ไปพร้อมกันนะคะ