กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวูดดี้ปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับคุกกรุ่นยิ่งกว่าเตาปฏิกรณ์
"เซ็นชื่อซะ แล้วก็เลิกทำหน้าเหมือนฉันติดหนี้คุณล้านแปดสักที พอร์ช"
เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดของคินน์ดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่เคาะลงบนเอกสารสัญญาบนโต๊ะกระจกใสอย่างเสียความอดทน ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเนื้อดีที่ถูกถอดสูทนอกออกเหลือเพียงเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ยืนค้ำหัวเด็กหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้
พอร์ชแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่คมกวาดตามองกระดาษแผ่นนั้นอย่างไม่แยแส เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อยจนแผงอกแทบจะชิดกับขอบโต๊ะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของห้องอย่างท้าทาย
"ทำไมล่ะครับคุณชายคินน์ กลัวว่าเซ็นแล้วผมจะเรียกร้องเยอะเกินไป หรือกลัวว่า... คุณจะห้ามใจตัวเองไม่ให้จูบผมไม่ได้กันแน่" พอร์ชลากเสียงยวนประสาท รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายช่างน่าหมั่นไส้เสียจนคินน์อยากจะใช้มือบีบปากนั่นให้หายพูดจาถางถาง
"ปากดี" คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความอดทนที่สั่งสมมาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าห้องนี้กำลังจะขาดผึ่ง "คุณคิดว่าตัวเองมีค่าพอให้ผมอยากแตะต้องเหรอพอร์ช? อย่าหลงตัวเองให้มันมากนัก สัญญาบ้าพนี่มันก็แค่เครื่องมือกันข้อครหาจากผู้ใหญ่เท่านั้นแหละ"
"อ๋อเหรอครับ งั้นไอ้ที่ส่งสายตาหมาหวงก้างตอนที่ไอ้ธีร์มันเดินมาส่งผมเมื่อเย็นนี้ ก็คงเป็นเพราะห่วงเก้าอี้โซฟาหน้าตึกสินะครับ?" พอร์ชสวนกลับทันควันอย่างไร้ความเกรงกลัว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชิดตัวเข้าหาร่างสูงจนคินน์ต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ
เคมีที่พุ่งชนกันราวกับแม่เหล็กขั้วเดียวกันผลักดันให้บรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นอย่างรวดเร็ว คินน์เกลียดรอยยิ้มเยาะเย้ยบนเรียวปากอิ่มนั้น เกลียดความมั่นใจที่ฉายชัดในดวงตาส่อแววท้าทายคู่นั้น เกลียดกระทั่งกลิ่นกายหอมสะอาดที่ชวนให้สติหลุดลอย แต่เหนือสิ่งอื่นใด... เขารู้สึกเกลียดหัวใจตัวเองที่กำลังเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก
"อยากลองดีนักใช่ไหมพอร์ช"
คินน์หมดความอดทน มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนพอร์ชเซถลาเข้าปะทะแผงอกกว้าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความรu่นแรงของอารมณ์ที่พุ่งพล่าน
"ปล่อยนะเว้ย! คุณจะทำ—"
คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อคินน์ก้มลงประกบจูบทาบทับริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน ไร้ซึ่งความอ่อนโยน มีเพียงความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวงที่เก็บกดไว้ และแรงอารมณ์ที่ระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม พอร์ชเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะผลักไสแผ่นอกหนาออกแต่ทว่าเรียวแรงกลับหายไปอย่างไร้สาเหตุเมื่อสัมผัสร้อนลุ่มรุกรานเข้ามาลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ
จูบในครั้งนี้ไม่ใช่การแตะสัมผัสผิวเผิน แต่มันคือการลงทัณฑ์และการเรียกร้องในเวลาเดียวกัน คินน์ขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ บังคับให้คนปากเก่งอ้าปากรับสัมผัสวาบหวามที่ทำเอาสมองขาวโพลน มือเรียวของพอร์ชที่เคยทุบอกอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตสีดำแน่นโดยไม่รู้ตัว ความซาบซ่านแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง รสชาติของความดื้อรั้นถูกกลืนกินหายไปใต้สัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและเย้ายวนจนน่ากลัว
จากแรงปะทะทางวาจา ลุกลามกลายเป็นการยื้อยุดฉุดกระชากที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางกายภาพ ร่างทั้งสองร่างล้มลงไปบนเตียงนอนนุ่มกว้างกลางห้องอย่างไม่เป็นท่า คินน์ตามทาบทับลงมาคร่อมร่างโปรดไว้ทั้งหมด ร่างกายแนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง
ริมฝีปากยังคงไม่ยอมผละออกจากกัน พอร์ชหอบหายใจหนักหน่วงเมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระเพียงชั่ววินาที ดวงตาฉ่ำน้ำตวัดมองคนด้านบนด้วยความเคืองแค้นปนความปั่นป่วนที่ซ่อนไม่มิด "คุณ... มันบ้าไปแล้วคินน์"
"ใช่... ผมมันบ้า ตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตผมแล้วพอร์ช"
คินน์กระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น แววตาของนักธุรกิจหนุ่มผู้เยือกเย็นในยามปกติเวลานี้กลับเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความคลั่งไคล้ที่ปิดไม่มิด นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบเมื่อครู่ด้วยความทะนุถนอมขัดกับคำพูดร้ายกาจ
พอร์ชเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนเจ็บแปลบ เขาเกลียดที่ตัวเองใจสั่นกับสายตาคู่นั้น และเกลียดที่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสัมผัสเมื่อครู่มันสร้างความสั่นสะท้อนลึกซึ้งแค่ไหน แต่ก่อนที่ริมฝีปากทั้งคู่จะได้ขยับเข้าหาเพื่อสานต่อความรู้สึกที่กำลังคุกรุ่น
กริ๊งงงงง!
เสียงกริ่งประตูหน้าเพนต์เฮาส์ดังขึ้นแทรกบรรยากาศวาบหวามทำลายจังหวะลงอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา คินน์สบถออกมาอย่างหัวเสียพร้อมกับซบหน้าลงกับซอกคอขาวด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งสูงสุดขีด ขณะที่พอร์ชเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังรัวตามมา พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากด้านนอกที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ
"ไอ้คินน์! เปิดประตูให้กูเดี๋ยวนี้นะ มึงอยู่ข้างในใช่ไหม!"
เสียงของ 'ธีร์' ดังทะลุกำแพงเข้ามา ทำให้คินน์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบตวัดมองไปทางประตูหน้าด้วยแววตาวาวโรจน์ ขณะที่พอร์ชรีบผลักอกอีกฝ่ายออกทันที
แบล็กเวลเวตขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความแซ่บในตอนนี้มากๆ นะคะ
คุณหนูครับ... เลิกปากร้ายแล้วมาเป็นโบ้ดีกว่า•ตอนที่ 3
ปากบอกไม่ชอบ แต่จูบหนักมาก
ผลงานโดย แบล็กเวลเวต
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (แบล็กเวลเวต)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง คุณหนูครับ... เลิกปากร้ายแล้วมาเป็นโบ้ดีกว่า นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!