คืนผิดพลาดกับชายปากเสีย

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่เมนทอลราคาแพงลอยวนอยู่ปลายจมูก... ทว่าสิ่งที่ชัดเจนกว่ากลิ่นกายเหล่านั้น คือความปวดหนึบที่แล่นพล่านไปตามแนวสันหลังราวกับถูกรถบรรทุกสิบล้อทับซ้ำๆ สองรอบ พอร์ชขยับตัวด้วยความยากลำบาก เปลือกตาหนักอึ้งพยายามกระพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสกับความมืดสลัวในห้องที่ไม่คุ้นเคย สัมผัสอุ่นจัดที่พาดทับอยู่ตรงเอวสอบทำให้สัญชาตญาณดิบทำงานทันที ปลายนิ้วเรียวชะงักค้างกลางอากาศ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เตียงนอนนุ่มๆ ในห้องพักราคาประหยัดของตัวเอง และไออุ่นด้านหลัง... ก็ไม่ใช่หมอนข้างเน่าๆ ที่เขาซุกกอดทุกคืน "ตื่นแล้วเหรอครับ... ตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบติดใบหู ร้อนผ่าวจนขนลุกเกรียว แรงกระชับที่เอวเพิ่มขึ้นจนแผ่นหลังเปลือยเปล่าแนบชิดกับแผงอกกว้างที่มีมัดกล้ามเนื้อแน่นขนัด พอร์ชเบิกตากว้าง สมองที่ยังมึนงงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืนพยายามประมวลผล ภาพความทรงจำขาดๆ วิ้นเริ่มปะติดปะต่อ งานเลี้ยงฉลองโปรเจกต์คณะ แก้วเทกีล่าที่ถูกส่งต่อไม่ขาดสาย และ... ดวงตาสีเข้มดุราวนักล่าที่มองตรงมายังเขาด้วยประกายตาวาววับ ท่ามกลางเสียงโห่แซวรอบโต๊ะ ให้ตายสิ... พอร์ชกัดฟันกรอด หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนกปนกรุ่นโกรธ เขาค่อยๆ เอี้ยวตัวกลับไปมองด้านหลังอย่างช้าๆ ราวกับสลואโมชั่น ใบหน้าคมคายที่มักเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งผยองและแววตาร้ายกาจอยู่ห่างแค่คืบ คินน์... ศัตรูตัวฉกาจที่เขาเกหน้าเขม่นใส่หน้าคณะมาตลอดสองปีเต็มกำลังนอนตะแคงค้ำศีรษะมองเขาอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความกวนประสาททำให้ใบหน้านั้นดูน่าหมั่นไส้เป็นทวีคูณ "นาย..." พอร์ชเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธจนแทบพ่นไฟได้ "เอามือเน่าๆ ของนายออกไปจากเอวฉันเดี๋ยวนี้!" "ปากดีแต่เช้าเลยนะพอร์ช" คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอย่างน่ารังเกียจ ดวงตาคมกริบไล่สายงามมองสำรวจเรือนร่างของอีกฝ่ายตั้งแต่รอยแดงจางๆ ตรงไหปลาร้าลงมาถึงผ้าห่มที่ร่นลงไปกองแถวสะโพก "จำไม่ได้เหรอครับว่าเมื่อคืน ใครกันแน่ที่ร้องขอให้ฉันช่วย... 'หยุดดื้อ' ตั้งหลายรอบ" คำพูดกำกวมพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มนั่นทำให้เลือดในกายพอร์ชพุ่งปรี้ดขึ้นมาถึงใบหน้า ความอับอายและโทสะตีรวนจนแยกไม่ออกว่าควรจะกรี๊ดใส่หน้ามันหรือต่อยให้คว่ำดี "ฝันไปเถอะไอ้โรคจิต!" พอร์ชเหวี่ยงศอกหมายจะกระแทกเข้าชายโครงอีกฝ่ายให้สาสมกับความปากดี แต่มีหรือที่คนอย่างคินน์จะพลาดท่า มือหนาคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทันอย่างง่ายดาย ก่อนจะรวบมันขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างไร้แรงต้านทาน น้ำหนักตัวที่ทาบทับลงมาทำให้ร่างเพรียวถูกตรึงไว้กับฟูกนุ่มอย่างสมบูรณ์ "ปล่อยนะเว้ย! บอกให้ปล่อยไง!" พอร์ชดิ้นรนสุดแรงเกิด ขาเรียวพยายามเตะถีบ แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายที่แนบชิดกันยิ่งเสียดสีจนเกิดกระแสไฟประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วผิวสัมผัส คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเคืองแค้น ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีความรู้สึกสำผิดแม้แต่น้อย กลับฉายแววพึงพอใจและ... ความคลั่งไคล้บางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยออกมา "เก่งให้ตลอดรอดฝั่งเถอะพอร์ช" คินน์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นจนน่าใจหาย "เพราะหลังจากนี้... นายไม่มีทางได้หลุดมือฉันไปไหนอีกแล้ว" พอร์ชชะงัก หัวใจกระตุกวูบกับสายตาคู่นั้น มันไม่ใช่แววตารังเกียจเดียดฉันท์อย่างที่ควรจะเป็นระหว่างคู่อริ แต่มันคือสายตาของนักล่าที่ตีตราเหยื่อไว้ในอาณาเขตของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่พอร์ชจะทันได้อ้าปากด่าทออะไรกลับไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนคุ้นเคยที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันที "ไอ้คินน์! มึงอยู่ข้างในหรือเปล่า... เปิดประตูให้กูหน่อย กูรู้ว่ามึงอยู่!" เสียงของ 'ธีร์' เพื่อนสนิทที่พอร์มรู้ดีว่าคอยตามจีบและพยายามแทรกตัวเข้ามาในชีวิตเขาอยู่ตลอดเวลา ดังแทรกทะลุบานประตูไม้เข้ามาอย่างร้อนรน ดวงตาของคินน์วาวโรจน์ขึ้นวับหนึ่ง รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น ทว่าริมฝีปากกลับยกยิ้มเหยียดหยันช้าๆ ขณะที่ก้มลงกระซิบข้างใบหูของคนที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เพื่อนรักของนายมาเคาะเรียกถึงห้อง..." คินน์กระซิบเสียงต่ำพร่าชิดใบหู ร้อนจนพอร์ชสะท้านเฮือก "คิดว่ามันจะทำหน้ายังไง... ถ้าเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นว่าคนของมัน กำลังนอนอยู่ใต้ร่างของฉันแบบนี้?" แบล็กเวลเวตขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เกมรักเกมนี้ไปพร้อมกันนะคะ