คนขี้หึงที่ซ่อนไม่มิด

เสียงหัวingเบาๆ ของธีร์ดังขึ้นเคล้าเสียงเพลงจังหวะนุ่มลึกภายในปาร์ตี้รูมหรูหรา แต่มันกลับฟังดูเหมือนเสียงระเบิดเวลาสำหรับใครบางคน... แก้วคริสตัลใสบรรจุแชมเปญสีอำพันถูกยื่นมาตรงหน้าพอร์ช พร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ตั้งใจแจกจ่ายเพื่อท้าทายอำนาจมืดของคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ธีร์ไม่ได้แค่อยากผูกมิตร เขากำลังสนุกกับการเห็นเสือตัวใหญ่ในกรงทองพยายามตะกุยตะกายด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวปฏิเสธไม่ได้ "ดื่มเป็นเพื่อนหน่อยสิครับพอร์ช คนแถวนี้หน้าบึ้งเป็นตูดหม้อทอดมาสิบนาทีแล้ว เรามาทำให้บรรยากาศมันสดชื่นขึ้นดีกว่า" ธีร์จงใจลดเสียงลงกระซิบใกล้ใบหูของเด็กหนุ่ม ทว่าสายตาคมกริบกลับชำเลืองมองไปยังร่างสูงที่ยืนกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนเป็นแนวชัดเจน พอร์ชไหวไหล่เล็กน้อยอย่างไม่ยี่หระ เขารับแก้วมาจากมือธีร์ ปลายเรซิ่นสีเข้มปรายตามองไปยังคินน์ที่ยืนแผ่รังสีอำมหิตอยู่มุมห้อง แววตานั้นท้าทายและเรียกรอยยิ้มมุมปากจากคนตัวเล็กได้ทันที "ถ้าคินน์เขาจะอกแตกตายตรงนี้ ก็คงไม่ใช่ธุระอะไรของผมหรอกครับคุณธีร์" เพล้ง! เสียงวางแก้วกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อนดังลั่นจนคนรอบข้างสะดุ้งโหยง คินน์ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนด้วยความเร็วระดับพายุหมุน นัยน์ตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดจนลามเลียไปทั่วร่าง ไหล่กว้างเหวี่ยงกระแทกธีร์ให้ออกห่างจากพอร์ชโดยไม่ต้องเอ่ยคำขอโทษสักคำ "ถอยไปไอ้ธีร์" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว มันไม่ใช่แค่คำเตือน แต่มันคือคำสั่งที่เปี่ยมด้วยจิตสังหาร ธีร์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ยกมือขึ้นยอมแพ้แบบหลอกๆ ก่อนจะก้าวถอยหลังออกไปสองก้าว เปิดทางให้พายุลูกใหญ่ได้โหมกระหน่ำใส่เป้าหมายตรงหน้าตามอำเภอใจ "โอ๊ะ ใจเย็นสิครับคินน์ ฉันแค่คุยเล่นกับน้องเขาแก้เหงาเอง นายทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเกินไปหน่อยหรือเปล่า?" "เสือก!" คินน์คำรามลั่นโดยไม่สนใจสายตาของแขกเหรื่อคนอื่นๆ ในห้องปาร์ตี้ ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวพอร์ชทันที มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางแล้วออกแรงกระชากให้เดินตามออกจากจุดอึกทึกโดยไม่เปิดโอกาสให้เด็กหนุ่มได้โต้แย้ง พอร์ชนิหน้าด้วยความเจ็บเล็กน้อยแต่ฝีเท้าก็ต้องรีบก้าวตามแรงดึงนั้นเพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งงานไปมากกว่านี้ ประตูห้องพักรับรองส่วนตัวถูกผลักเปิดออกด้วยความแรงก่อนจะถูกกระชากปิดลงและล็อกกลอนในเวลาไล่เลี่ยกัน ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที ทว่าบรรยากาศภายในกลับอัดแน่นไปด้วยความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก พอร์ชสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมทันทีเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแข็ง นัยน์ตาสีเข้มตวัดมองคนตัวโตกว่าด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น "เป็นบ้าอะไรของคุณอีกเนี่ยคินน์! ลากผมออกมาทำไม เจ็บนะ!" คินน์ไม่ตอบ เขายันมือทั้งสองข้างลงกับบานประตู กักขังร่างเพรียวเอาไว้ตรงกลาง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเย่อหยิ่งและเย็นชาบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยโทสะและ... ความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามกดทับมันมาตลอด ลมหายใจอุ่นร้อนหอบกระชั้นรดรินอยู่ใกล้ปลายจมูก "นายไปยืนหัวรอม่ออะไรกับมันตรงนั้น" เสียงของคินน์แหบพร่าและสั่นเทาเล็กน้อยจากความโกรธที่ตีรวนอยู่ในอก "ผมจะคุยกับใครมันก็เรื่องของผม คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่ง?" พอร์ชสวนกลับทันควันอย่างไร้ความเกรงกลัว ริมฝีปากบางยกยิ้มเยาะเย้ยเพื่อกวนประสาท "หรือว่าหึง? อ้อ... ลืมไป คนอย่างคุณคินน์ไม่รู้จักคำว่าหึงหรอก คงแค่เสียหน้าที่มีคนมาแย่งของเล่นแก้เบื่อใช่ไหมล่ะครับ" คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง คินน์พุ่งเข้ามาประชิดตัวจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งยกขึ้นบีบคางเรียวให้เงยขึ้นรับสายตาดุดันที่จ้องมองมาอย่างเอาเป็นเอาตาย "ปากดีนักนะพอร์ช..." คินน์กระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเขาต่ำลึกและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว "คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือไงว่านายจงใจทำตัวสนิทกับมันเพื่อยั่วโมโหฉัน!" "แล้วถ้าใช่ล่ะ? คุณจะทำไมผม!" พอร์ชท้าทายกลับโดยไม่หลบสายตา แม้หัวใจจะเต้นรัวเร็วจนน่าตกใจกับความใกล้ชิดที่อันตรายถึงชีวิตนี้ แต่ความหยิ่งทะนงก็ทำให้เขาเลือกที่จะเชิดหน้าสู้ "ปล่อยผมนะ ถ้าไม่มีอะไรจะพูดสารภาพไร้สาระพวกนี้ ก็เปิดประตูแล้วให้ผมกลับเข้าไปข้างใน" "ไม่มีทาง" คินน์กดเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาของคนตรงข้าม ราวกับต้องการจะสฝังร่างนี้ลงไปในอก "ฉันไม่มีวันปล่อยให้นายไปยืนยิ้มเรี่ยราดให้ไอ้หน้าไหนอีกทั้งนั้น... จำใส่หัวไว้พอร์ช ว่านายเป็นของใคร" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความตึงเครียด คินน์ก้มหน้าลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รสชาติของความหึงหวงและความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้กำลังจะระเบิดออกมาในจังหวะที่ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้กลีบปากนุ่มของคนดื้อรั้นทีละน้อย ทว่า... ก่อนที่ระยะห่างนั้นจะถูกทลายลงด้วยแรงอารมณ์ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามด้วยเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนแทรกเข้ามาผ่านบานไม้หนา "คุณคินน์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ทางหุ้นส่วนใหญ่กำลังจะถอนทุนเพราะปัญหาในห้องปาร์ตี้เมื่อกี้!" แบล็กเวลเวตขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ