คินน์ในโหมดคุณชายเอาแต่ใจ

เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังมันเข้ามาให้ได้ สะท้อนก้องไปทั่วห้องพักขนาดกะทัดรัดของพอร์ชในยามวิกาล ร่างเพรียวที่เพิ่งวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะสะดุ้งสุดตัว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดระคนฉุนเฉียว ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ใครกันที่มีมารยาททรามถึงขนาดมาอาละวาดหน้าห้องคนอื่นแบบนี้ พอร์ชก้าวฉับๆ ไปที่ประตู มือเรียวบิดกลอนเปิดผางออกด้วยความโมโห ตั้งใจจะสบถใส่ไอ้คนไม่มีมารยาทสักชุดใหญ่ แต่ทว่าคำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อดวงตากลมโตสบเข้ากับร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู คินน์... เจ้าของร่างสูงโปรดปรานเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่หลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย เส้นผมสีดำสนิทระต้นคอยุ่งเหยิงเล็กน้อยคล้ายคนเพิ่งผ่านการขับรถฝ่าสายฝนหรือพายุอารมณ์มาหมาดๆ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่สภาพภายนอกนั้น หากแต่เป็นดวงตาคมกริบที่กำลังลุกโชนด้วยเพลิงโทสะและความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามปิดบังอย่างไม่มิดชิด "นาย..." พอร์ชอ้าปากเตรียมจะต่อว่า แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงอะไรออกไป ร่างสูงก็เบียดตัวแทรกผ่านช่องประตูเข้ามาในห้องทันทีอย่างไร้ซึ่งมารยาท ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวคินน์จนบรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา "ปิดประตู." เสียงทุบต่ำออกคำสั่งห้วนจัด "นี่! นายบ้าไปแล้วหรือไง บุกเข้ามาห้องคนอื่นยามวิกาลแบบนี้ แถมยังทำตัวเป็นอันธพาลทุบประตูห้องชาวบ้านอีก ออกไปเลยนะ!" พอร์ชปะทะทันควัน ไม่มีทางยอมก้มหัวให้ท่าทีเผด็จการนั้นเด็ดขาด ร่างโปร่งก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง ขณะที่คินน์ก้าวรุกไล่ต้อนเข้ามาเรื่อยๆ จนแผ่นหลังของพอร์ชชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ คินน์ไม่ตอบคำถาม มือหนายันผนังห้องไว้ทั้งสองข้าง กักขังร่างบางไว้ตรงกลางอย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นอายความร้อนรุ่มเฉพาะตัวของอีกฝ่ายโชยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจของพอร์ชเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปต่างหาก "หึ ปากเก่งนักนะ" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองสำรวจใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "กับฉันล่ะทำเป็นฝادฟันนัก แต่พอ ธีร์ มันมาส่งหน้าตึกเมื่อตอนเย็น ยืนยิ้มหัวเราะกันจนหน้าบาน ทำไมไม่เห็นทำหน้าแบบนี้ใส่ซะบ้างล่ะ?" พอร์ชชะงักไปนิด ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนฉุนเฉียว "นาย... สะรอยตามฉันเหรอ?" "ฉันไม่ได้สะรอยตาม!" คินน์สวนกลับเสียงเข้ม ใบหน้าคมคายบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม "บังเอิญผ่านมาต่างหาก แล้วบังเอิญเห็นภาพบาดตาบาดใจเข้าพอดี... สนุกมากไหมล่ะกับการไปยืนหัวร่อต่อกระซิกกับไอ้เพื่อนรักของฉัน ทั้งที่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่" "นายมันบ้าไปกันใหญ่แล้ว!" พอร์ชพยายามผลักอกแกร่งออกไป แต่มือเรียวกลับถูกมือใหญ่รวบจับตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย ความแข็งแกร่งที่ต่างกันทำให้พอร์ชยิ่งดิ้นรน ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดจนดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ "พวกฉันจะเป็นเพื่อนกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน มันเรื่องอะไรของนายหะ? เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย คินน์!" คำว่า *'ไม่ได้เป็นอะไรกัน'* กระแทกเข้าโสตประสาทของคินน์อย่างจัง สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมกริบวับโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว ความหึงหวงที่สะสมมาทั้งวันระเบิดออกจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ "อยากเป็นมากนักใช่ไหม... สถานะระหว่างเราเนี่ย" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมใบหู ลลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้พอร์ชขนลุกซู่ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงความดุดันและเย้ายวนที่ผสมปนเปกันจนน่ากลัว "ปล่อยนะ... อื้อ!" คำพูดท้วงติงถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี คินน์ไม่ได้ขออนุญาตและไม่ได้เปิดโอกาสให้พอร์ชได้ตั้งตัว แรงกดทับที่ริมฝีปากทั้งดุดันและเรียกร้อง เป็นรสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความหึงหวง ความโกรธเกรี้ยว และความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีเยชามานาน พอร์ชเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ พยายามจะเม้มปากแน่นและสะบัดหน้าหนี แต่คินน์กลับใช้อีกมือประคองท้ายทอยบังคับให้รับสัมผัสร้อนแรงนั้นไว้อย่างจำยอม ปลายลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามาสำรวจความหวานสร้างความปั่นป่วนไปทั่วร่าง จนมือที่เคยพยายามผลักไสค่อยๆ อ่อนแรงลง ความดื้อรั้นถูกละลายหายไปกับรสสัมผัสที่ทั้งคาดคั้นและเอาแต่ใจของคนตรงหน้า เนิ่นนานกว่าคินน์จะยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำของคนใต้ร่างด้วยความพึงพอใจ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นถี่รดรินใส่กันในความเงียบ "ทีนี้... ยังจะกล้าไปยืนยิ้มให้ไอ้ธีร์มันอีกไหม" คินน์กระซิบเสียงพร่า ปล่อยมือที่ตรึงข้อมือพอร์ชออก แต่ร่างสูงยังคงกักตัวไว้อย่างแนบชิด พอร์ชหอบหายใจหนักหน่วง เม้มริมฝีปากที่ยังคงร้อนผ่าวด้วยความเขินอายปนเคือง แค่กำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์ม *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ท่ามกลางความเงียบงันในห้อง ทำเอาทั้งคินน์และพอร์ชชะงักกึกพร้อมกัน "พอร์ช... อยู่หรือเปล่า พอดีฉันลืมของไว้บนห้องนายเมื่อตอนเย็นน่ะ เปิดประตูให้หน่อย" เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก ทำให้สีหน้าของคินน์ดิ่งวูบลงในพริบตา แววตาดุดันเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นอันตรายทันที ขณะที่พอร์ชเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อจำได้ทันทีว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร... ธีร์! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความคลั่งรักแบบดิบๆ ของนายคินน์นะคะ รับรองว่าตอนหน้าแซ่บพริกสิบเม็ดแน่นอนค่ะ!