คนปากร้ายเริ่มแพ้ทาง

“ถอยไป” น้ำเสียงของพอร์ชไม่ได้สั่น แต่มันเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธที่ถูกกดเอาไว้จนต่ำลึก ขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยตวัดมอง ‘ธีร์’ บุคคลที่ก้าวเข้ามาทำลายบรรยากาศเมื่อครู่ด้วยรอยยิ้มพราวระยับราวกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ บรรยากาศรอบตัวของปาร์ตี้รูมระดับวีไอพีในค่ำคืนนี้เปลี่ยนจากความอบอ้าวเร้าอารมณ์ กลายเป็นความเย็นเยียบที่เฉียบคมจนสัมผัสได้ คินน์ยังคงยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แผ่นอกกว้างของร่างสูงแนบชิดกับแผ่นหลังของพอร์ชราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของ ทว่าดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายไม่ได้มองธีร์ด้วยความตกใจ กลับกัน... นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะที่ถูกจุดติดอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา “อุ๊ย หน้าตาดูไม่รับแขกกันจังเลยครับ” ธีร์ยักไหล่เบาๆ ท่าทีสบายๆ ของเขานั้นช่างขัดกับสถานการณ์ตึงเครียดตรงหน้าเสียเหลือเกิน ดวงตาเรียวรีมองเลยผ่านไหล่ของพอร์ชไปสบตากับคินน์โดยตรง “ฉันแค่นكدเดินมาทักทายเพื่อนเก่า… แล้วก็ ‘ว่าที่’ คนพิเศษของเพื่อนเก่าด้วย ผิดด้วยเหรอวะ คินน์” คำว่า ‘ว่าที่คนพิเศษ’ ถูกเน้นเสียงด้วยจริตจะก้านที่จงใจกวนประสาท เพื่อให้คนที่ขึ้นชื่อว่าหวงของยิ่งกว่าจงอางหวงไข่เดือดดาลจนแทบคลั่ง “มึงอยากเจ็บตัวใช่ไหม ธีร์” คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกจนน่ากลัว มือหนาที่วางอยู่ข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แต่ก่อนที่คินน์จะพุ่งเข้าไปซัดหน้าเพื่อนสนิทตัวแสบ พอร์ชกลับเป็นฝ่ายยกมือขึ้นดันศอกของคินน์ไว้เบาๆ เป็นเชิงปราม ร่างโปร่งสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับธีร์ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ร้ายกาจไม่แพ้กัน “ขอบคุณสำหรับคำทักทายนะคะ แต่พอดีว่าฉัน... เอ๊ย ผมไม่ค่อยว่างคุยกับคนมารยาททรามเท่าไหร่” พอร์ชจงใจเปลี่ยนสรรพนามเพื่อกวนประสาทกลับ พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี “ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญ ก็เชิญไปยืนเก๊กหล่อที่อื่นเถอะครับ ตรงนี้อากาศมันแคบ แถมออกซิเจนยังน้อยเพราะมีคนหน้าหนามายืนเกะกะ” ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้ากระตุกวูบเมื่อโดนเด็กหนุ่มที่คิดว่าเคี้ยวง่ายตอกกลับหน้าหงายด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน แต่วินาทีต่อมา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็กลับมาประดับบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง “ปากเก่งสมคำร่ำลือจริงๆ ด้วย ถึงว่าล่ะ... ทำไมคุณชายคินน์ถึงได้ตามติดเป็นเงาตามตัวขนาดนี้” ธีร์หัวเราะในลำคอ สายตาเจ้าชู้แพรราวด์กวาดมองสำรวจเรือนร่างของพอร์ชตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่เกรงใจ “สนใจเปลี่ยนบรรยากาศมาคุยกับคนอื่นดูบ้างไหมล่ะพอร์ช รับรองว่าฉันตามใจเก่งกว่าไอ้เสือยิ้มยากแถวนี้เยอะ” *ผาง!* เสียงกำปั้นกระแทกเข้ากับผนังกระจกข้างตัวดังสนั่นจนพอร์ชสะดุ้งสุดตัว คินน์ทนฟังต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ร่างสูงก้าวพรวดเดียวก็มาขวางกั้นระหว่างพอร์ชกับธีร์เอาไว้มิดชิด แผ่นหลังกว้างบังสายตาโลภ ะ ของเพื่อนตัวดีจนมิดชิด ดวงตาดุดจดจ้องไปที่ธีร์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ถ้ามึงยังไม่อยากตายคาตีน ไสหัวไปให้พ้นหน้ากูเดี๋ยวนี้” คินน์คำรามลั่น ประโยคสั้นๆ แต่ทรงพลังด้วยอำนาจกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบหยุดหายใจ ธีร์ยกมือขึ้นสองข้างยอมจำนนแกล้งทำเป็นหวาดกลัว แต่รอยยิ้มมุมปากยังคงกวนประสาทไม่เปลี่ยน “โอเคๆ ยอมแพ้ก็ได้วะ หวงก้างชะมัด… งั้นฉันไม่กวนเวลาสวีทของนายกับ ‘เด็กดื้อ’ คนนี้แล้วดีกว่า ไว้เจอกันใหม่นะพอร์ช” ประโยคสุดท้ายธีร์จงใจโน้มตัวส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้พอร์ชผ่านไหล่ของคินน์ ก่อนจะยอมหมุนตัวเดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ทว่า ความเงียบที่ตามมาไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย พอร์ชถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอก ร่างโปร่งขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่างจากแผ่นหลังของคนที่ยังคงยืนนิ่งสนิท “ไปแล้วมั้ง เลิกทำหน้าเป็นยักษ์กินคนได้แล้ว” คำพูดนั้นไม่ได้ผล คินน์ยังคงยืนนิ่ง ไหล่กว้างกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หนักหน่วง ร่างสูงค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับพอร์ชช้าๆ ดวงตาคมกริบที่เคยพราวระยับด้วยอารมณ์อื่น ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความคุกกรุ่นและ... ความไม่พอใจที่ฉายชัดเจนอย่างไร้การปกปิด “ใครอนุญาตให้เธอไปยืนยิ้มให้มัน” คินน์เปิดฉากคาดคั้นทันที น้ำเสียงห้วนจัดและเต็มไปด้วยความหึงหวงที่ทะลักล้นออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ พอร์ชขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่1เข้าใจ “ฉันไปยิ้มให้มันตอนไหนวะ? นายตาฝาดหรือเปล่าคินน์ ฉันเพิ่งจะด่ามันไปเมื่อกี้เองนะ” “แต่เธอยืนใกล้ไอ้ธีร์เกินไป!” คินน์ก้าวเข้าไปประชิดตัวพอร์ชอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนร่างโปร่งต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นค้ำยันผนังล้อมกรอบร่างของพอร์ชเอาไว้ทันที ไม่เปิดโอกาสให้ขยับหนีไปไหนได้เลย ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้าหากัน พอร์ชใจเต้นรำไม่เป็นส่ำเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและเอาแต่ใจของอีกฝ่าย “นาย... เป็นบ้าอะไรเนี่ย หึงฉันหรือไง” พอร์ชแกล้งทำเป็นยิ้มเยาะ ทั้งที่หัวใจข้างในเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “เออ!” คำตอบรับที่หลุดออกมาจากปากของคนซึนอย่างไร้การลังเลทำเอาพอร์ชถึงกับนิ่งค้างไป สมองประมวลผลไม่ทันกับความตรงไปตรงมาที่จู่ๆ ก็พุ่งชนแบบไม่ยั้ง คินน์ก้มหน้าลงมาจนหน้าผากแทบจะชนกัน ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใส ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนผิวเนื้อจนพอร์ชรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว ดวงตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาความจริง “ฉันหวง...” คินน์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงดิบเถื่อนแต่กลับสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน “หวงจนแทบจะฆ่าไอ้เวรนั่นที่กล้ามามองเธอ หวงจนไม่อยากให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้เธอได้อีก... ชัดเจนพอหรือยัง พอร์ช” คำสารภาพที่หลุดออกมาแบบไร้ฟิลเตอร์ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบกริบ พอร์ชอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองชุด เคมีฟุ้งกระจายระหว่างคนทั้งคู่เข้มข้นจนแทบจะหยดเป็นหยาดน้ำ ทว่า... ในวินาทีที่พอร์ชกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบบางอย่างที่ติดอยู่ริมฝีปาก ประตูห้องปาร์ตี้รูมโซนวีไอพีก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายของกลุ่มเพื่อนที่เดินเข้ามา “เฮ้ย คินน์! พอร์ช! พวกมึงหายหัวไปไหนกันวะ... อุ๊ย!” เสียงอุทานของเพื่อนคนหนึ่งดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงกริ๊กรัวๆ ของชัตเตอร์โทรศัพท์มือถือที่ยกขึ้นถ่ายภาพตรงหน้าอย่างรวดเร็ว คินน์ผละออกจากตัวพอร์ชด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ดวงตาดุดตวัดขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าคนได้รอบสอง ขณะที่พอร์ชหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย รีบยกมือขึ้นเสยผมแก้เก้อ แต่แล้วสายตากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่หน้าสุด... ภาพถ่ายเมื่อครู่ที่พวกเขาเกือบจะจูบกันถูกบันทึกไว้อย่างชัดเจน และที่แย่กว่านั้น... มันกำลังถูกส่งต่อไปยังกรุ๊ปแชทใหญ่ของแก๊งที่มีสมาชิกนับร้อยคน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความคลั่งรักแบบดิบเถื่อนนี้นะคะ — แบล็กเวลเวต