การมาเยือนของท่านใต้เท้า

กลิ่นหมึกปีกนกผสมกับกำยานไม้กฤษณาที่ยังคุกกรุ่นในหอสมุดหลวง ยามนี้กลับคล้ายกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยอวลอยู่ปลายจมูก เซวียนหลิงยังคงจ้องมองตัวอักษรบรรทัดนั้นบนหน้ากระดาษโบราณ *'ระวังคนใกล้ตัว เจ้ากำลังเล่นกับไฟที่มอดไหม้บัลลังก์'* ปลายนิ้วเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างสั่นเทาเล็กน้อย นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตระหนก ประโยคนี้ไม่ใช่คำเตือนจากมิตรอย่างแน่นอน ทว่ามันคือประกาศิตแห่งความตายที่ถูกเขียนทับลงบนบันทึกของราชสำนักอย่างอկอาจ ยามที่เงาตะคุ่มของยามวิกาลยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก—จังหวะการก้าวที่มั่นคง เยือกเย็น และทรงอำนาจจนทำให้กระดูกสันหลังของนางเย็นวาบ ครู่ต่อมา ประตูไม้ลงรักปิดทองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ท่ามกลางแสงคบเพลิงสลัวจากด้านนอก ร่างสูงสง่าในชุดขุนนางชั้นสูงปักลายกิเลนเงินสะท้อนแสงวับวาม หลี่จิ่งเหอ ก้าวเข้ามาในอาณาจักรแห่งตำราของนางด้วยรัศมีกดดันที่แผ่ซ่านจนอากาศรอบกายแทบจะแข็งตัว ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยทักทาย สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองไปทั่วชั้นหนังสือสูงระฟ้า ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของเซวียนหลิงซึ่งยืนตัวตรงอยู่หลังโต๊ะทำงาน "ดึกดื่นปานนี้ ใต้เท้าเซวียนยังไม่พักผ่อนอีกหรือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเฉย ทว่าแฝงกระแสคุกคามไว้อย่างแนบเนียน "หรือว่า... กำลังรอให้ใครมาเก็บกวาดหลักฐานบางอย่างอยู่" เซวียนหลิงข่มความหวาดหวั่นไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย นางประสานมือคำนับตามธรรมเนียมอย่างงดงาม ชายกระโปรงสีเขียวหยกไหววูบราพัดโบก "เรียนท่านใต้เท้าหลี่ หอสมุดหลวงแห่งนี้เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์นับพันปี งานสะสางบันทึกของหม่อมฉันยังไม่ลุล่วง เกรงว่าความรับผิดชอบจะบกพร่องเพคะ" หลี่จิ่งเหอแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำลึกและน่ากลัว ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานทีละน้อย กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายอำนาจกดทับจนเซวียนหลิงต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมปลาบดูลึกล้ำดั่งเหวอสูร ยิ่งเขาจำอดีตไม่ได้มากเท่าไหร่ ความระแวงสงสัยในตัวผู้คนรอบข้างก็ยิ่งคมกล้าขึ้นเท่านั้น "ความรับผิดชอบ... หรือว่าความลับกันแน่ เซวียนหลิง" หลี่จิ่งเหอโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นลงจนนางได้กลิ่นจางๆ ของชาผู่หลี่ชั้นดีผสมกับกลิ่นอายความเย็นชาของเขา "สามปีก่อนเกิดเหตุการณ์ปล้นชิงตราประหยัดหยกที่ตำหนักบูรพา ความทรงจำของข้าหายไปครึ่งหนึ่ง แต่สัญชาตญาณบอกข้าว่า... ทุกเบาะแสที่สูญหาย ล้วนถูกซ่อนไว้ที่นี่ ที่หอสมุดที่เจ้าดูแลอยู่" เซวียนหลิงเงยหน้าสบตากับเขา แววตานางนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่าภายในกลับหมุนวนด้วยคลื่นลมรุนแรง นางรู้ดีว่าเขากำลังตามหาความจริงเรื่องกบฏครั้งนั้น แต่การที่เขาพุ่งเป้ามาที่นางในยามวิกาลเช่นนี้ ย่อมแสดงว่าสถานการณ์เริ่มบานปลายเกินควบคุมแล้ว "ใต้เท้าเข้าใจผิดแล้ว หม่อมฉันเป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยผู้มีหน้าที่ดูแลตำรา หาได้มีความเกี่ยวข้องกับการแย่งชิงอำนาจในราชสำนักไม่เพคะ" นางตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้พิรุธ "จริงหรือ?" หลี่จิ่งเหอยื่นมือหนาออกไป หยิบสมุดบันทึกหน้าที่เปิดค้างไว้ขึ้นมาพลิกดู สายตาคมกริบกวาดอ่านลายมือแปลกปลอมที่เพิ่งถูกเขียนขึ้น ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเย็นเยียบ "แล้วลายมือนี้เล่า... เป็นของผีสางที่ไหนเขียนขึ้นมาในยามที่หอสมุดปิดตายเช่นนี้!" บรรยากาศในห้องสั่นสะเทือนด้วยอำนาจกดดัน เซวียนหลิงนิ่งงัน หัวใจเต้นระรัวดั่งกลองศึก นางยังไม่ทันได้เอ่ยคำแก้ตัว ประตูใหญ่ด้านหลังก็ถูกผลักกระแทกเปิดออกอย่างแรง ขันทีเฒ่าหน้าซีดเผือดวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก "เรียนท่านใต้เท้า! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชองครักษ์เสื้อแพรนำกำลังปิดล้อมจวนอัครเสนาบดีแล้ว! และ... และมีพระราชโองการด่วนที่สุดให้ควบคุมตัวบุคคลทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับหอสมุดหลวงในค่ำคืนนี้!" หลี่จิ่งเหอชะงัก ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองเซวียนหลิงทันที ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูหน้าต่างรอบด้านของหอสมุดก็แตกละเอียดเป็นจุล พร้อมกับร่างของมือสังหารชุดดำนับสิบคนที่พุ่งทะยานเข้ามาพร้อมประกายคมดาบวับวามในความมืด! เซวียนหลิงสะดุ้งสุดตัวเมื่อคมดาบเล่มหนึ่งพุ่งตรงมาที่นาง หลี่จิ่งเหอไม่รอช้า มือหนาคว้าเอวกิ่วของนางดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างบางปะทะเข้ากับแผงอกแกร่ง พร้อมกับชักกระบี่ข้างกายออกรับคมดาบของมือสังหารในพริบตาเดียว! ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงโลหะกระทบกันก้องกังวาน เสียงกระซิบพร่าต่ำของหลี่จิ่งเหอก็,ดังลอยatมาข้างใบหูของนาง ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่เริ่มคละคลุ้ง: "ดูท่า... เจ้ากับข้าคงขึ้นเรือลำเดียวกันโดยไม่รู้ตัวเสียแล้วกระมัง เซวียนหลิง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในห้วงเวลาอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ