รอยร้าวในหอจดหมาย

หมึกสีชาดหกหยดนั้น... ไม่ใช่ความสะินใจของผู้คัดลอก ปลายพู่กันขนกระต่ายป่าในมือเรียวชะงักค้างกลางอากาศ เซวียนหลิงมิได้ส่งเสียงอุทานแม้แต่น้อย นางเพียงแต่หรี่ตาลงมองรอยเปื้อนสีแดงคล้ำบนแผ่นกระดาษสาเนื้อดี ที่ถูกซ่อนไว้ใต้กองฎีกาเก่าคร่ำครึของกระทรวงพิธีการ ความผิดปกติเช่นนี้ หากเป็นขุนนางตาบอดทั่วไปย่อมมองผ่าน แต่นางผู้ใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่กับกลิ่นกระดาษและหมึกจีนมาแรมปี ย่อมรู้ดีว่ารอยหยดนี้หาใช่ความสะשל หรือความเลินเล่อของผู้ใด หากแต่เป็น "รหัสลับ" ที่จงใจแต้มไว้เพื่อส่งสัญญาณเตือนบางอย่าง หอจดหมายหลวงยามวิกาลเงียบสงัดจนได้ยินเสียงน้ำมันตะเกียงหยดกระทบถาดรอง กลิ่นอับของกระดาษโบราณและฝุ่นผงที่สะสมมานับร้อยปีลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เย็นเยียบเสียจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ เซวียนหลิงสวมชุดคลุมสีเทาเข้มกลมกลืนกับความมืด นางกวาดสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยววาดผ่านชั้นตำราสูงตระหง่านนับพัน เล่มแล้วเล่มเล่าที่ถูกตรวจสอบอย่างพิถีพิถัน ทว่ายิ่งค้นลึกเท่าไหร่ หัวใจของนางก็ยิ่งเต้นระรัวราวกับกลองศึก เอกสารลับชุดนี้ระบุถึงงบประมาณการบูรณะอารามหลวงเมื่อสามปีก่อน—ปีเดียวกับที่เกิดเหตุกบฏครั้งใหญ่ และเป็นปีเดียวกันกับที่ท่านอ๋องหลี่จิ่งเหอสูญเสียความทรงจำบางส่วนไปในกองเพลิง ทว่าตัวเลขยอดเงินหกพันตำลึงทองที่ปรากฏในสำเนาฉบับนี้ กลับขัดแย้งกับบันทึกการเบิกจ่ายของกรมคลังอย่างสิ้นเชิง ห่างกันราวฟ้ากับเหวราวสองพันตำลึงทอง เงินจำนวนมหศาลเช่นนี้หายไปไหน หรือว่ามันถูกใช้เป็นเบี้ยเลี้ยงกองกำลังลับที่ซุกซ่อนอยู่ใต้เงาของราชสำนักกันแน่? กึก... เสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวกับแมวป่าเหยียบบนพื้นไม้กระดานดังขึ้นที่มุมมืดด้านนอกระเบียงหอจดหมาย เซวียนหลิงชะงักมือที่กำลังจะซ่อนกระดาษแผ่นนั้น นางเก็บอาการได้ดีเยี่ยม ดวงตาดอกท้อคู่สวยไหววับด้วยประกายความระแวดระวัง นางแสร้งทำเป็นหยิบพู่กันขึ้นมาขีดเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษร่างตามปกติ ทว่าประสาทสัมผัสทุกส่วนกลับตื่นตัวถึงขีดสุด "ดึกดื่นปานนี้แล้ว ใต้เท้าเซวียนยังขยันขันแข็งถึงเพียงนี้เชียวหรือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเปี่ยมด้วยอำนาจกดดันจนน่าขนลุกดังขึ้นจากความมืดตรงหน้าต่าง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีนิลปักลายมฆาสวรรค์ด้วยด้ายเงินก้าวเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยแต่ทว่าอันตรายยิ่งลอยมาปะทะนาสิก หลี่จิ่งเหอ... ใต้เท้าผู้กุมอำนาจกองทัพอารักขาเมืองหลวง ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเยือกเย็นดุร้ายและไร้ความปรานี ยามนี้เขากำลังยืนอยู่เบื้องหน้านาง ดวงตาคมปลาบดั่งคมดาบกวาดมองกองเอกสารบนโต๊ะด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เซวียนหลิงรีบวางพู่กันลง ย่อกายคารวะด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมเจียมตัว "คารวะท่านอ๋องเพคะ... ผู้น้อยเพียงแต่ตรวจสอบรายการตำราที่ชำรุดตามหน้าที่ มิได้มีเจตนาล่วงเกินสิ่งใด" หลี่จิ่งเหอไม่ตอบรับ เขาเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดยืนอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานของนาง รัศมีกดดันจากตัวเขาราวกับขุนเขาที่กดทับลงมาบนบ่า นางได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขา และสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวบุรุษผู้นี้ มือหนาเอื้อมออกไป หยิบแผ่นกระดาษที่มีรอยหมึกสีชาดขึ้นมาพิจารณาช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนขอบกระดาษทีละครั้ง ราวกับกำลังนاتจังหวะหัวใจของคนตรงหน้า "หน้าที่... หรือว่าสายสืบของฝ่ายตรงข้ามกันแน่ที่ทำให้ใต้เท้าเซวียนต้องมานั่งพลิกหาหลักฐานในยามวิกาลเช่นนี้?" คำพูดนั้นเฉียบคมราวน้ำแข็งบาด เซวียนหลิงรู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่สันหลัง แต่นางยังคงรักษาใบหน้าให้ราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาถูกยกขึ้นที่มุมปากอย่างพอดิบพอดี นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ โดยไม่หลบเลี่ยง "ท่านอ๋องทรงล้อเล่นแล้ว กระหม่อมเป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อย ไฉนเลยจะกล้าข้องเกี่ยวกับเรื่องการเมืองเบื้องสูง เพียงแต่... เอกสารเหล่านี้มีร่องรอยการปลอมแปลงที่น่าขันนัก หากผู้ตรวจทานไม่ละเอียดถี่ถ้วน เกรงว่าภัยจะมาเยือนราชสำนักโดยไม่รู้ตัวพ่ะย่ะค่ะ" หลี่จิ่งเหอหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยียบเย็น เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียนของนาง "เจ้าฉลาดเกินไปแล้ว เซวียนหลิง... และความฉลาดมักเป็นภัยต่อชีวิตเสมอ" ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เอกก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับเสียงหอบหายใจรัว "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มหาอำมาตย์หลิวเพิ่งส่งฎีกาด่วนที่สุดมาจากชายแดน... พระราชโองการลับฉบับที่สามถูกเปิดผนึกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่จิ่งเหอชะงัก ดวงตาคมกริบละจากใบเนียนของเซวียนหลิงทันที เขากำแผ่นกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินผละออกไปอย่างรวดเร็ว เซวียนหลิงมองตามแผ่นหลังกว้างที่หายลับไปในความมืด หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น ทว่าเมื่อนางก้มลงมองโต๊ะทำงานอีกครั้ง เล่มบันทึกโบราณหน้าที่เปิดค้างไว้ กลับปรากฏลายมือที่ไม่ใช่ของนาง... มันเป็นลายมืออีกชุดหนึ่งที่เขียนทับลงไปด้วยหมึกแห้งสนิท ใจความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียวว่า: *'ระวังคนใกล้ตัว เจ้ากำลังเล่นกับไฟที่มอดไหม้บัลลังก์'* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางอันลึกลับนี้นะคะ