ในห้องใต้ดินของตลาดมืด

“ถ้ามึงก้าวลงไปอีกก้าวเดียว กลิ่นเหม็นเน่าจากไอ้นั่นจะติดตัวมึงไปจนตาย ต่อให้เอาน้ำมนต์จากวิหารไหนมาล้างก็ไม่ออกหรอกนะ เรย์” จินพูดพลางยกแขนขึ้นกั้นร่างของผมไว้ด้วยท่าทางแข็งขืน ปลายกระบอกปืนพกคู่ใจของเขาไม่ได้เล็งไปที่ศัตรู แต่สั่นระริกขณะชี้ลงไปยังบันไดวนที่ทอดตัวลึกสู่ใต้ดิน ความมืดเบื้องล่างนั้นหนาแน่นจนราวกับของเหลวสีดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่ก้าวย่างลงไป ผมหยุดนิ่ง สายตาของผมที่มองเห็น ‘รอยร้าว’ แห่งความชั่วร้ายในวัตถุต่างๆ บัดนี้กำลังพร่ามัว คลื่นความถี่ที่แผ่ออกมาจากเบื้องล่างนั้นไม่ใช่แค่แรงอาฆาต แต่มันคือ ‘ความหิวโหย’ ของวัตถุต้องสาปนับร้อยชิ้นที่ถูกกักขังไว้ในห้องนิรภัยส่วนตัวของมาดามเซน “มึงกลัวงั้นเหรอ จิน?” ผมถาม น้ำเสียงเรียบเฉยจนดูเหมือนคนไร้หัวใจ แต่ในมือของผมที่กำลังกำเหรียญทองโบราณแน่นจนเลือดซิบนั้นบอกเล่าความจริงอีกอย่างหนึ่ง “ไม่ใช่ความกลัว... มันคือสัญชาตญาณของการเป็นตำรวจที่ยังมีชีวิตอยู่” จินพ่นลมหายใจแรง ดวงตาที่มองเห็นไอวิญญาณของเขาเบิกกว้าง “ข้างล่างนั่นไม่ได้มีแค่ของต้องสาป แต่มันคือสุสานของความโศกเศร้าที่มาดามรวบรวมไว้ เรย์ มึงกำลังเดินเข้าหาขุมนรกที่มึงเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าเอาตัวรอดออกมาได้ยาก” ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะก้าวผ่านแขนของเขาไป ความเย็นเยียบปะทะเข้ากับใบหน้าทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตูเหล็กกล้า บรรยากาศในห้องใต้ดินแห่งนี้บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ กลิ่นอายของโลหะสนิมคลุ้งผสมกับกลิ่นดอกไม้แห้งที่เน่าเปื่อย มาดามเซนยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว... บนบัลลังก์ที่ทำจากโครงกระดูกสัตว์ประหลาด นางไม่ได้หันมามอง แต่แสงเทียนไขสีม่วงที่จุดอยู่รอบห้องกลับเต้นระบำอย่างบ้าคลั่งตามจังหวะการหายใจของผม “ยินดีต้อนรับสู่ ‘หอจดหมายเหตุแห่งความวิบัติ’ พ่อค้าหนุ่ม” มาดามเซนเอ่ย น้ำเสียงของนางแหบพร่าดุจเสียงกระดาษทรายเสียดสีกับกระจก “เจ้ามาที่นี่เพื่อตามหา ‘กุญแจ’ ดอกที่แปดใช่ไหม? ดอกที่เจ้าใช้ทำลายครอบครัวของตัวเองเมื่อสิบปีก่อนยังไงล่ะ” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเดิม ผมกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความโกรธแค้นไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการในตอนนี้ สิ่งที่ผมต้องการคือคำตอบ “กุญแจดอกนั้นไม่ได้อยู่ในมือท่าน” ผมเดินเข้าไปใกล้จนถึงแท่นวางกลางห้อง ตรงหน้าของผมคือตู้กระจกที่ร้าวรานด้วยแรงกดดันมหาศาล ภายในนั้นคือวัตถุชิ้นหนึ่ง... มันดูเหมือนนาฬิกาพกที่ไม่มีเข็ม แต่กลับมีเสียงหัวใจเต้นตุบๆ ดังออกมาอย่างสม่ำเสมอ “มันไม่ได้อยู่ในมือข้า แต่มันเลือก ‘เจ้าของ’ ของมันไว้แล้ว” มาดามเซนหัวเราะเบาๆ “เรย์ เจ้ามองเห็นไหม? สิ่งที่อยู่ในตู้นั่นไม่ใช่ของวิเศษ แต่มันคือ ‘ภาชนะ’ ที่รอคอยวิญญาณที่แตกสลายที่สุดเพื่อเติมเต็มตัวมันเอง” จินเดินเข้ามาสมทบ เขาใช้มือซ้ายแตะที่ไหล่ของผมแรงๆ เป็นเชิงเตือน “เรย์... อย่ามองมัน อย่าฟังเสียงนั่น มึงได้ยินไหม? มันกำลังเลียนแบบเสียงหัวใจของพ่อมึง” ผมชะงักไปจริงๆ เสียงจังหวะที่ดังออกมาจากนาฬิกานั่น... มันตรงกับจังหวะชีวิตที่ผมจำได้ขึ้นใจเมื่อตอนเด็ก ความสับสนตีรวนอยู่ในอก ในขณะที่ผมกำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสกระจกเงาเพื่อพิสูจน์ความจริงบางอย่าง มือของมาดามเซนก็เลื่อนมาจับข้อมือผมไว้แน่น พละกำลังของหญิงชราคนนี้มหาศาลเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะมีได้ “ถ้าเจ้าเปิดมันออก” มาดามกระซิบข้างหูผม ไอเย็นของนางทำให้ขนลุกชัน “โลกภายนอกจะไม่เหลือรอดอีกต่อไป ประตูมิติที่แปดที่เจ้าพยายามปิดตายมาตลอดชีวิต จะถูกกระชากให้เปิดออกด้วยน้ำมือของเจ้าเอง” ในวินาทีนั้นเอง เสียงกระจกในห้องเริ่มแตกร้าวพร้อมกัน ทุกสิ่งทุกอย่างสั่นสะเทือน จินรีบชักปืนขึ้นเล็งไปที่เพดานเมื่อเห็นว่าเงามืดกำลังก่อตัวขึ้นจากพื้นดินเป็นรูปร่างของกรงเล็บขนาดใหญ่ “เรย์! ถอยออกมา! นั่นมันไม่ใช่กุญแจ แต่มันคือ ‘กับดัก’!” จินตะโกนสุดเสียง ผมมองเห็นบางอย่างในกระจกเงาที่สะท้อนจากนาฬิกา... ไม่ใช่ใบหน้าของผม แต่เป็นใบหน้าของคนที่ผมคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงวันนั้น เขากำลังยิ้ม... ยิ้มให้กับผมจากอีกฟากหนึ่งของมิติ ทันใดนั้น มือของผมก็หลุดจากการควบคุม มันเอื้อมไปแตะกลไกเปิดตู้โดยอัตโนมัติ เสียงกริ๊กเบาๆ ดังขึ้นดังก้องไปทั่วหอจดหมายเหตุแห่งความวิบัติ ก่อนที่ความมืดมิดจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ไม่ได้มาจากคน แต่มันมาจากช่องว่างระหว่างมิติที่กำลังฉีกขาดออกตรงหน้าผม ประตูมิติที่แปดไม่ได้อยู่ที่ไหนไกล... มันอยู่ในมือผม และบัดนี้ มันกำลังจะเปิดออกอย่างสมบูรณ์ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดในประตูที่แปดไปพร้อมกับผมนะครับ ประตูมิติที่แปด