พิธีชำระล้างที่ไม่สำเร็จ

กลิ่นเหม็นไหม้ของกำยานชั้นเลวผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่ตกค้างอยู่ในอากาศ ทำให้จินต้องเบือนหน้าหนี เขาใช้นิ้วชี้คลึงขมับเพื่อบรรเทาอาการปวดหัวจากการรับรู้กลิ่นอายความตายที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก "หยุดมือเถอะเรย์... นายกำลังจะทำลายมัน แต่ไอ้สิ่งนี้มันไม่ได้อยากถูกทำลาย นายได้ยินเสียงที่มันกรีดร้องไหม?" จินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่า ขณะที่ดวงตาจ้องมองไปยัง 'ตุ๊กตาหน้ากากเงิน' ที่วางอยู่บนแท่นพิธี มันไม่ใช่แค่ตุ๊กตา แต่เป็นภาชนะบรรจุความอาฆาตมาดร้ายของครอบครัวที่ตายทั้งบ้านเมื่อสิบปีก่อน เรย์ไม่ตอบ ดวงตาที่เย็นชาของเขาเป็นประกายวาวโรจน์ขณะที่เขากระชับกริชอาคมในมือแน่น "เสียงกรีดร้องที่นายได้ยิน มันก็แค่เสียงสะท้อนจากความผิดพลาดของฉัน จิน... ฉันไม่ได้ทำเพื่อใคร ฉันทำเพื่อปิดประตูที่ฉันเปิดมันขึ้นมาเอง" เรย์ยกกริชขึ้นเหนืออกของตุ๊กตา พลังงานสีม่วงเข้มไหลเวียนผ่านใบมีดจนเกิดเสียงดังซ่าเหมือนเนื้อที่ถูกย่างบนเตาไฟ พื้นที่รอบตัวเขาสั่นสะเทือนตามจังหวะชีพจรของวัตถุต้องสาป แต่ทว่า ก่อนที่ปลายกริชจะเจาะลงไปในดวงตาที่เป็นพลอยนิลของตุ๊กตา ความมืดมิดในห้องก็พลันบิดเบี้ยว *เปรี้ยง!* เปลวเทียนสีขาวรอบห้องดับวูบลงพร้อมกัน ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากออกไป จากนั้น... เสียงปรบมือแผ่วเบาแต่ทรงอำนาจก็ดังกังวานขึ้นจากมุมมืดที่ลึกที่สุด "การทำลายของวิเศษไม่ใช่การฆ่าสัตว์ตัดชีวิตนะครับ เรย์... การที่เธอพยายามจะชำระล้างบาปด้วยการฆ่าบาปอีกชั้นหนึ่ง มันช่างดูตื้นเขินและน่าเอ็นดูเหลือเกิน" ร่างของหญิงชราในชุดผ้าไหมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืด มาดามเซนไม่ได้มีท่าทีรีบร้อน แต่ทุกย่างก้าวของเธอกลับทำให้พื้นไม้ส่งเสียงครางประท้วงเหมือนรับน้ำหนักของบางสิ่งที่หนักอึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง เรย์หยุดชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด "มาดาม... ที่นี่คือเขตแดนของผม ของชิ้นนี้เป็นภัยต่อผู้คน และผมจะไม่ยอมให้คุณเอามันไปใช้เป็นเครื่องมือในตลาดมืดของพวกคุณเด็ดขาด" "ภัยหรือ?" มาดามเซนหัวเราะเบาๆ เสียงของเธอเหมือนแก้วที่กระทบกัน "ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดเป็นภัยหรอกครับ มีเพียงผู้ที่ใช้มันไม่เป็นเท่านั้นที่ควรถูกเรียกว่าภัย การที่เธอพยายามจะทำลายมัน ทั้งที่รู้ดีว่าพลังงานมหาศาลที่ถูกกักขังอยู่นี้จะปลดปล่อยออกมาเป็นคลื่นกระแทกที่จะคร่าชีวิตผู้คนในรัศมีสิบกิโลเมตร... นั่นต่างหากที่เรียกว่าความเขลา" จินก้าวเข้ามาขวางระหว่างมาดามเซนและเรย์ มือของเขาจับปืนพกที่แนบอยู่ข้างเอวไว้แน่น "ถอยไปเสียมาดาม คุณก็รู้ว่าผมไม่เชื่อในคำลวงของคนอย่างคุณ" มาดามเซนหยุดเดิน ระยะห่างระหว่างเธอกับแท่นพิธีเหลือเพียงไม่กี่ก้าว เธอค่อยๆ เอื้อมมือที่เหี่ยวย่นและสวมแหวนหยกสีเลือดไปสัมผัสกับตุ๊กตาหน้ากากเงินทันที ทันใดนั้น ความมืดรอบตัวก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง รอยร้าวบนใบหน้าตุ๊กตาเริ่มขยายใหญ่ขึ้น และมีหยดเลือดสีดำสนิทไหลออกมาแทนน้ำตา "เรย์... ดูให้ดี" มาดามเซนกระซิบ "ถ้าเธอตัดสินใจทำลายมันตอนนี้ ทุกอย่างที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดชีวิตจะถูกเปิดเผย ดวงวิญญาณของผู้บริสุทธิ์นับร้อยที่ติดอยู่ในนี้จะพุ่งเข้าหาเธอเป็นคนแรก ไม่ใช่ฉัน" เรย์กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันชัดเจน ความลังเลสายหนึ่งวาบผ่านดวงตา เขาเห็นความเจ็บปวดในอดีตฉายชัดขึ้นมาในมโนภาพ เสียงกรีดร้องของคนในครอบครัวที่ตายไปเพราะความประมาทของเขาในวัยเด็กกำลังย้อนกลับมาหาเขาอีกครั้ง จินเห็นท่าทางของเรย์จึงรีบตะโกน "อย่าฟังเธอเรย์! นั่นเป็นแค่ภาพลวงตา เธอแค่ต้องการให้เราสับสน!" ทว่า ในวินาทีที่เรย์จะตัดสินใจฝืนแทงกริชลงไป มือของมาดามเซนก็คว้าข้อมือของเขาไว้แน่น พลังงานสีดำที่เย็นเยียบจากร่างหญิงชราไหลทะลักเข้าสู่แขนของเรย์ ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งในน้ำแข็งแห้ง "คนเรามักจะหนีจากความผิดพลาดด้วยการสร้างความผิดพลาดใหม่เสมอ" มาดามเซนยิ้มที่มุมปาก แววตาของเธอว่างเปล่าดั่งเหวลึก "พิธีชำระล้างนี้ไม่เคยสำเร็จหรอกครับ เพราะตราบใดที่เธอยังไม่ยอมรับว่าตัวเองคือส่วนหนึ่งของความมืดมิด... เธอก็เป็นได้เพียงคนขายของที่รอวันถูกกลืนกินเท่านั้น" ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังขึ้นจากภายนอกประตูห้อง พื้นห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแท่นพิธีล้มคว่ำ ตุ๊กตาหน้ากากเงินกลิ้งตกลงมาที่เท้าของเรย์ ก่อนที่แสงสีแดงฉานจะเริ่มพุ่งออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของตุ๊กตา มันไม่ได้พุ่งไปที่เรย์ แต่กลับพุ่งไปที่หน้าอกของจินที่ยืนขวางอยู่ จินเบิกตากว้าง เขาสำลักเลือดออกมาคำโต ร่างกายค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น เรย์ทิ้งกริชในมือทันทีแล้วพุ่งเข้าไปประคองเพื่อนสนิทไว้ "จิน! ไม่นะ! มาดาม... คุณทำอะไรลงไป!" มาดามเซนยืนมองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย เธอก้มลงเก็บตุ๊กตาที่กลับมาสงบนิ่งอีกครั้งขึ้นมาถือไว้ในอ้อมแขน "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยเรย์... ของวิเศษเลือกเจ้าของใหม่ของมันเองต่างหาก" เธอหันหลังกลับช้าๆ ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นเยียบ "เตรียมตัวให้ดีนะครับ เพราะสิ่งที่เธอสูญเสียไปในวันนี้ จะเป็นราคาค่าผ่านทางที่เธอต้องจ่ายให้กับประตูมิติที่แปดในอีกไม่ช้า" ร่างของหญิงชราเลือนหายไปกับความมืดทิ้งให้เรย์นั่งกอดจินไว้แน่นท่ามกลางความเงียบงัน แต่ในวินาทีที่เรย์พยายามจะเรียกสติเพื่อนสนิท เขากลับสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างกายของจิน... ไม่ใช่ความเย็นของคนตาย แต่เป็นความเย็นของ 'ของวิเศษ' ที่กำลังถูกสวมทับลงบนวิญญาณของเพื่อนรัก ดวงตาของจินค่อยๆ ลืมขึ้น แต่สิ่งที่เป็นสีขาวในดวงตาบัดนี้กลับกลายเป็นสีดำสนิทดุจหมึก และเขาก็เอ่ยด้วยเสียงที่ไม่ใช่ของตัวเอง... เสียงที่เรย์คุ้นเคยดีกว่าใครในโลก "ขอบคุณที่ทำพิธีชำระล้างให้ข้านะ... น้องชาย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดในประตูที่แปดไปพร้อมกับผมนะครับ ประตูมิติที่แปด