ความแค้นที่ฝังราก

"ถ้าคุณยังไม่ยอมถอนตัวจากเรื่องนี้ จิน... ผมเกรงว่าต่อให้เป็นคุณ ผมก็อาจจะมองคุณไม่ต่างจากขยะที่ต้องกำจัดทิ้ง" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองสบตาคู่สนทนา แต่กลับจับจ้องไปที่ 'นาฬิกาทรายแห่งบาป' ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่า เม็ดทรายสีเลือดภายในนั้นกำลังไหลย้อนกลับด้วยแรงอาถรรพ์ที่เขากำลังปลดปล่อยออกมา จินชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายความตายที่แผ่ออกมาจากตัวเรย์ในเวลานี้รุนแรงเสียจนเขารู้สึกได้ถึงความดันอากาศที่ผิดปกติรอบตัว อดีตตำรวจหนุ่มกัดฟันแน่น มือขวาของเขากุมปืนพกไว้ใต้เสื้อโค้ทโดยสัญชาตญาณ แต่เขารู้ดีว่าหากชักมันออกมาตอนนี้ ทุกอย่างจะจบลงด้วยความพินาศ "คุณกำลังหลงทาง เรย์" จินเค้นเสียงลอดไรฟัน "ความแค้นมันบังตาคุณจนมองไม่เห็นแม้แต่ความจริงที่ว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนชักใยให้ครอบครัวคุณต้องตายตั้งแต่แรก" เรย์แค่นหัวเราะ เสียงนั้นแห้งแล้งและเต็มไปด้วยความสมเพช เขาค่อยๆ หันมามองจิน ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความว่างเปล่า แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายสีดำมืดที่สั่นไหวราวกับเปลวไฟในนรก "ความจริงงั้นหรือ? ความจริงสำหรับผมตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว คือการที่พวกมันทุกคน... ทั้งมาดามเซน ทั้งไอ้พวกเหลือบไรที่ขวางทางผม... ต้องหายไปจากตลาดมืดนี้ให้หมด" เขาหยิบมีดสั้นที่ทำจากกระดูกสัตว์โบราณขึ้นมา นิ้วโป้งกรีดลงบนคมมีดจนเลือดสดๆ ไหลรินหยดลงบนนาฬิกาทราย ทันใดนั้น เงาร่างสีดำมืดนับร้อยก็เริ่มก่อตัวขึ้นรอบห้อง ราวกับวิญญาณที่ถูกจองจำในของวิเศษเหล่านั้นพร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งที่แตะต้อง "อย่าทำแบบนี้" จินก้าวถอยหลัง แต่เรย์กลับก้าวเข้ามาหาด้วยจังหวะที่มั่นคงราวกับนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม "ถ้าคุณก้าวข้ามเส้นนี้ไป คุณจะไม่มีวันได้กลับมาเป็นคนเดิมอีก คุณจะกลายเป็นปีศาจที่เลวร้ายยิ่งกว่าของต้องสาปทุกชิ้นที่คุณเคยขาย" เรย์หยุดยืนห่างจากจินเพียงคืบ กลิ่นคาวเลือดผสมกับไอเย็นยะเยือกของวิญญาณอบอวลไปทั่วห้อง เขาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูอดีตตำรวจด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานด้วยจิตสังหาร "โลกใบนี้มันเน่าเฟะมานานเกินไปแล้วจิน... ตลาดมืดนี่คือมะเร็ง และผมจะเป็นคนผ่าตัดมันออกเอง แม้ว่ามือของผมจะต้องเปื้อนเลือดจนล้างไม่ออกตลอดกาลก็ตาม" จินสัมผัสได้ถึงความหนาวสั่นที่แล่นปราดไปทั่วกระดูกสันหลัง เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า ชายที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เรย์ที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไป แต่เป็นเพียงเปลือกนอกที่ถูกความแค้นฝังรากลึกจนกัดกินตัวตนจนหมดสิ้น ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะระเบิดออก เสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไม่ใช่เสียงเคาะของมนุษย์ทั่วไป แต่มันเป็นเสียงที่ทำให้ของวิเศษทุกชิ้นในห้องกรีดร้องโหยหวน เรย์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปทางประตูไม้บานเก่าที่ค่อยๆ แง้มเปิดออกด้วยตัวของมันเอง พร้อมกับกลิ่นหอมของดอกกุหลาบเน่าและควันธูปโบราณที่ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง เงาร่างของหญิงชราในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามา เธอคือมาดามเซน ดวงตาที่หรี่เล็กลงจ้องมองเรย์ด้วยความพึงพอใจราวกับเห็นเด็กที่กำลังเติบโตไปในทิศทางที่เธอต้องการ "เด็กน้อย..." มาดามเซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เจ้าพร้อมจะปลดปล่อยพันธสัญญาที่แท้จริงแล้วหรือยัง? ความแค้นในใจเจ้าน่ะ... มันหอมหวานเกินกว่าที่ข้าจะจินตนาการได้จริงๆ" เรย์ไม่ได้ลดมีดลง เขายกมันขึ้นเล็งไปที่หัวใจของหญิงชรา แววตาของเขาเด็ดเดี่ยวและไร้ความปรานี "ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณ มาดาม... ผมทำเพื่อจบเรื่องนี้ด้วยมือของผมเอง ต่อให้คุณจะเป็นคนสร้างผมขึ้นมา แต่ผมก็พร้อมจะฆ่าคุณเป็นคนแรก" จินถลาเข้าไปหวังจะห้าม แต่ทว่า... ทันทีที่เขาสัมผัสตัวเรย์ แรงกระแทกจากพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นก็เหวี่ยงร่างของเขาไปกระแทกกับผนังจนกระอักเลือดออกมา เรย์ไม่ได้หันมามองเขาแม้แต่น้อย เขากำลังเดินหน้าเข้าหามาดามเซนอย่างช้าๆ โดยที่ในมือมีไอสีดำพุ่งทะลักออกมาดุจเปลวเพลิง แต่ทว่า... ในจังหวะที่เรย์กำลังจะเหวี่ยงมีดเข้าใส่ร่างของมาดามเซน เสียงหัวเราะที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังหญิงชรา ร่างที่เดินออกมาจากความมืดนั้นทำให้เรย์ต้องหยุดชะงักกึกจนแทบสิ้นสติ มีดในมือสั่นสะท้านจนเกือบหลุดมือ ภาพตรงหน้าไม่ใช่ศัตรูที่เขาต้องการจะกำจัด... แต่มันคือคนคนหนึ่งที่ควรจะตายไปตั้งแต่หลายปีก่อนในเหตุการณ์ที่ทำลายชีวิตเขา... คนที่ใบหน้าเหมือนเขาราวกับส่องกระจก แต่กลับมีรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ "ไม่เจอกันนานเลยนะ... เรย์" ร่างนั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบเหรียญเงินโบราณที่มีกลิ่นอายสาปแช่งรุนแรงขึ้นมาควงเล่น "นึกไม่ถึงว่าความแค้นของนาย จะปลุกฉันขึ้นมาจากก้นบึ้งของขุมนรกได้เร็วขนาดนี้" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปครับ ประตูมิติที่แปด