การสูญเสียเพื่อนร่วมทาง

"อย่าเพิ่งหลับตา จิน... มองหน้าผมไว้!" เสียงของเรย์สั่นพร่า เขาตะโกนก้องในความมืดมิดของห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและไอระเหยของมนตราที่กำลังแตกสลาย มือที่เย็นเฉียบของเขาพยายามกดบาดแผลฉกรรจ์บนหน้าอกของจินเอาไว้ เลือดสีคล้ำไหลทะลักออกมาไม่หยุด มันไม่ใช่เลือดธรรมดา แต่มันคือสารสีดำข้นที่ส่งเสียงหวีดหวิวเหมือนวิญญาณนับพันกำลังกรีดร้องอยู่ในนั้น จินกระอักเลือดออกมา คำก้อนนั้นกระเซ็นลงบนใบหน้าของเรย์ เขายิ้ม—รอยยิ้มที่ฝืนทำเพื่อไม่ให้เพื่อนสนิทตื่นตระหนกไปมากกว่านี้ "เรย์... ฟังนะ..." จินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าเหมือนเศษแก้วที่บาดลึกในลำคอ "ของชิ้นนั้น... มันไม่ได้ถูกสาปเพื่อสังหาร... แต่มันถูกสาปเพื่อ 'แย่งชิง'" "เงียบเสีย!" เรย์คำราม สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาขุ่นมัว ดวงตาที่มองเห็นความมืดในวัตถุของเขาในยามนี้กลับมองเห็นเพียงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ กัดกินร่างของจิน "ผมจะไม่ยอมให้คุณไป คุณเป็นคนเดียวที่รู้ว่าผมเป็นใครก่อนที่จะกลายเป็นแค่พ่อค้าหน้าเลือดในตลาดบ้าๆ นี่!" จินคว้าข้อมือของเรย์ไว้ แรงบีบนั้นแผ่วเบาจนน่าใจหาย "คุณมองเห็น... ความมืด... ในทุกสิ่ง... แต่ทำไม... ถึงมองไม่เห็นว่านี่คือชะตากรรมที่ผมเลือกเอง" ทั่วทั้งห้องสั่นสะเทือน โซ่ตรวนที่เคยผนึกของวิเศษเอาไว้ในห้องใต้ดินเริ่มขาดสะบั้น มาดามเซนยืนกอดอกอยู่ตรงมุมมืดของห้อง ดวงตาสีหม่นของหญิงชราจับจ้องเหตุการณ์ด้วยความเรียบเฉย ราวกับนางกำลังชมละครฉากหนึ่งที่รู้อยู่แล้วว่าจุดจบจะเป็นอย่างไร "สายไปแล้ว พ่อค้าหนุ่ม" มาดามเซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ "พันธสัญญาของ 'หน้ากากจันทราดับ' เมื่อถูกสวมลงบนวิญญาณที่เปราะบาง มันจะสูบเอาความทรงจำและลมหายใจไปเป็นเชื้อเพลิง... นายช่วยเขาไม่ได้หรอก จินไม่ได้สละชีพเพื่อคุณ เขาแค่สละชีพเพื่อความลับที่เขาแบกไว้ต่างหาก" เรย์หันไปจ้องมองมาดามเซนด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุณ "หุบปาก! แกเป็นคนล่อลวงเขาไปที่นั่น แกเป็นคนยื่นของชิ้นนั้นให้เขา!" "ฉันเพียงแค่เป็นผู้เปิดประตู" นางก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์จากช่องเพดานส่องกระทบใบหน้าเหี่ยวย่นที่เต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา "แต่คนเลือกว่าจะก้าวข้ามผ่านมันไป หรือจะถอยหลังกลับ คือเพื่อนของคุณเอง" จินไอออกมาอีกครั้ง คราวนี้มีเศษเถ้าถ่านสีดำหลุดร่วงออกมาจากปากของเขา แสงไฟในห้องดับวูบลง เหลือเพียงประกายสีฟ้าหม่นที่ลอยวนเวียนอยู่เหนือร่างของอดีตตำรวจสายสืบที่กำลังดับสูญ เรย์รู้ดีว่านี่คือจุดจบ พลังมหาศาลที่ถูกปล่อยออกมาจากของต้องสาปชิ้นนั้นกำลังดึงเอาดวงวิญญาณของจินไปรวมกับมัน "เรย์..." จินเรียกชื่อเขาเป็นครั้งสุดท้าย เสียงนั้นแผ่วเบาจนเรย์ต้องก้มลงไปจนชิดริมฝีปาก "ในกระเป๋าเสื้อ... ของผม... อย่าเปิดมัน... จนกว่าคุณจะเจอ... คนที่จะนำคุณไปสู่... ประตูที่เก้า" ร่างของจินกระตุกวูบก่อนจะนิ่งสนิท ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและรอยยิ้มที่คอยรั้งสติเรย์ไว้บัดนี้ไร้แวว ทุกอย่างเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเรย์ที่ดังสะท้อนอยู่ในความมืด เรย์ปล่อยมือจากบาดแผลของเพื่อน เขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับรูปสลักที่ถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความเย็นยะเยือกของความสูญเสียไม่ได้เกาะกินเพียงแค่ร่างกาย แต่มันลามไปถึงก้นบึ้งของหัวใจที่เขาพยายามปิดตายมาตลอดหลายปี "เอาละ" มาดามเซนเดินเข้ามาใกล้ ก้าวเท้าของนางเบาราวกับแมว "เมื่อเพื่อนร่วมทางคนสำคัญจากไป พ่อค้าที่ไร้หัวใจอย่างคุณ จะยังคงรักษาพันธสัญญาได้อยู่อีกไหม หรือคุณจะทำลายตลาดมืดแห่งนี้ทิ้งไปพร้อมกับความแค้น?" เรย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เขารู้สึกถึงน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นในกระเป๋าเสื้อที่จินทิ้งไว้ให้ เขาไม่หันไปมองศพของเพื่อนที่นอนอยู่บนพื้น แต่เขากลับหันไปเผชิญหน้ากับมาดามเซนด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยจนน่ากลัว ในดวงตาของเขามีบางสิ่งที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาที่เคยมีมาตลอด แต่เป็นความมืดมิดที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เขายื่นมือไปหยิบหีบห่อจากกระเป๋าเสื้อของจินออกมา มันเป็นกล่องไม้เก่าๆ ที่สลักสัญลักษณ์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส พื้นห้องก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่จินเสียชีวิตเสียอีก "คุณพูดถูก มาดาม" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนคนฟังต้องชะงัก "ความลับนี้ไม่ได้ถูกเก็บไว้เพื่อปกป้องผม... แต่ถูกเก็บไว้เพื่อใช้ฆ่าคนบางคน" เรย์เปิดกล่องนั้นออก แสงสีทองสว่างวาบจนมาดามเซนต้องยกมือขึ้นบังตา แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างในไม่ใช่ของวิเศษที่ทรงพลัง... มันกลับเป็นนาฬิกาพกเรือนหนึ่งที่หยุดเดินไปนานแล้ว และข้างใต้ของนาฬิกานั้น มีรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งร่วงหล่นลงมา เรย์ก้มลงมองภาพใบนั้นด้วยมือที่สั่นเทา มันคือภาพถ่ายของครอบครัวที่เขาเคยสูญเสียไป... และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือภาพของชายที่ยืนอยู่ข้างพ่อของเขาในวันนั้น คือคนคนเดียวกับที่ยืนอยู่ในเงาของมาดามเซนตอนนี้ เรย์เงยหน้าขึ้น จ้องมองไปที่ความมืดหลังมาดามเซนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองสุดขีด "ปรากฏตัวออกมาเสียที... คนที่จินปกป้องจนตัวตาย... พ่อของผม" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งตลาดมืด เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวออกมาจากมุมมืดที่ไม่มีใครเคยสังเกตเห็นมาก่อน พร้อมกับเงาร่างของชายวัยกลางคนที่ใบหน้าละม้ายคล้ายกับเรย์อย่างไม่มีผิดเพี้ยน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปครับ ประตูมิติที่แปด