เสียงสวดมนต์ของปีศาจ

"หยุดมือเสียเถอะจิน ถ้าไม่อยากให้กลิ่นคาวเลือดที่ติดตัวนายอยู่ตอนนี้กลายเป็นกลิ่นสุดท้ายที่นายจะได้สัมผัสในชีวิต" เสียงของเรย์ราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม ทว่าในความเย็นชานั้นกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาไม่ได้หันไปมองคู่หูที่กำลังยืนสั่นเทาอยู่ข้างหลัง ดวงตาของเรย์จดจ้องไปที่วงแหวนสีเลือดที่ขยายตัวอยู่กลางห้องโถงใต้ดินของตลาดมืดประตูที่แปด แสงจากเปลวเทียนไขที่ทำจากไขมันมนุษย์สั่นไหววูบวาบ ล้อไปกับเงาตะคุ่มของเหล่าสาวกที่กำลังสวดมนต์ด้วยภาษาที่ไม่มีมนุษย์คนใดในยุคนี้ควรจะเข้าใจ "นายก็รู้ว่าเราทำแบบนี้ไม่ได้ เรย์..." จินกระซิบ ลมหายใจของเขาขาดห้วง กลิ่นอายความตายที่โชยออกมาจากวงแหวนนั้นรุนแรงจนทำให้ประสาทสัมผัสของอดีตตำรวจอย่างเขากรีดร้องด้วยความหวาดกลัว "พวกมันกำลังจะเปิดประตู... ไม่ใช่ประตูมิติ แต่มันคือการเรียกสิ่งที่ไม่ควรมีตัวตนให้กลับมาบนโลกใบนี้" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นเริง ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท—ดวงตาที่มองเห็นความมืดมิดภายในวัตถุทุกชนิด บัดนี้เขากำลังมองเห็น 'สายใย' ที่เชื่อมโยงระหว่างพิธีกรรมและมาดามเซนที่ยืนตระหง่านอยู่บนแท่นสูง นางชราดูอ่อนเยาว์ขึ้นผิดหูผิดตา ผิวหนังที่เคยเหี่ยวย่นกลับตึงกระชับด้วยพลังงานงานต้องสาปที่ดูดกลืนมาจากความกลัวของเหล่าสาวกเบื้องล่าง "มาดามเซนไม่ได้แค่ต้องการพลังอำนาจ" เรย์เอ่ยพลางขยับนิ้วมือที่สวมถุงมือหนังสีดำ เขาตรวจสอบ 'กล่องดนตรีโซโลมอน' ที่เหน็บอยู่ข้างเอว—ของวิเศษที่สามารถยับยั้งเสียงสวดมนต์นรกนี้ได้ แต่ราคามันสูงลิ่วจนน่าหวาดหวั่น "นางต้องการทำลายกำแพงที่ขังตัวตนของนางเองเอาไว้ เพื่อให้ปีศาจที่นางรับใช้ได้ลงมาเดินปะปนกับเรา" "แล้วเราจะทำอย่างไร?" จินถามพลางชักปืนพกคู่ใจขึ้นมา แม้จะรู้ว่ากระสุนเหล็กธรรมดาไม่มีวันทำอันตรายสิ่งเหนือธรรมชาติได้ แต่การกุมปืนไว้ช่วยให้เขารู้สึกว่ายังมีตัวตนอยู่ "ข้าจะเข้าไปในวงแหวน" เรย์หันมาสบตาจิน แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา "ส่วนนาย... จิน ถ้านายเห็นข้าเริ่มสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปในกระแสนั้น อย่าลังเลที่จะเหนี่ยวไกใส่หัวใจของข้า" จินอ้าปากค้าง ความลังเลและหวาดกลัวฉายชัดบนใบหน้า แต่ก่อนที่เขาจะทันได้แย้งอะไร เสียงสวดมนต์ที่เคยเป็นจังหวะเชื่องช้าก็เปลี่ยนเป็นเสียงหวีดหวิวโหยหวนเหมือนเสียงกรีดร้องของคนตายหลายพันคนพร้อมกัน พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นผงจากเพดานร่วงหล่นลงมา มาดามเซนเริ่มกางแขนออก ปรากฏรอยสักสีดำสนิทที่ขยายตัวจากคอลงมาถึงปลายนิ้ว "ถึงเวลาถวายเครื่องเซ่นแล้ว!" เสียงของมาดามเซนก้องกังวานราวกับออกมาจากหุบเหวที่ลึกที่สุด ไม่ใช่เสียงของผู้หญิงชราอีกต่อไป เรย์พุ่งตัวออกไปท่ามกลางความมืด เขาเคลื่อนไหวราวกับเงาที่ไม่มีตัวตน หลบหลีกเปลวไฟสีเขียวที่พุ่งออกมาจากแท่นพิธีอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวของเขาคือการเข้าใกล้ใจกลางของความบ้าคลั่ง ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปแตะวงแหวนเวทมนตร์เพื่อทำลายจุดเชื่อมต่อ ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดก็พุ่งเข้าใส่สมอง—มันคือความรู้สึกเดียวกับตอนที่เขาสูญเสียครอบครัวไป เสียงหนึ่งกระซิบข้างหูเขา เป็นเสียงที่เขาจำได้ดีที่สุด... เสียงของแม่ "เรย์... ลูกกลับมาหาพวกเราแล้ว" เขาสะดุดกึก ความเจ็บปวดรวดร้าวพุ่งพล่านเข้าสู่หัวใจ เลือดสีแดงสดไหลออกจากจมูกของเขาช้าๆ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เขาพยายามลบเลือนด้วยเหล้าและความเย็นชาถูกดึงกลับมาฉายชัด ราวกับว่ามาดามเซนกำลังเล่นงานเขาด้วยบาดแผลที่สดใหม่ที่สุด จินที่มองดูอยู่จากระยะไกลตะโกนสุดเสียง "เรย์! อย่าฟังมัน! นั่นไม่ใช่แม่ของนาย!" แต่เรย์ไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว มือของเขาที่กำลังจะทำลายพิธีกลับหยุดชะงักลง ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนท่าทางเป็นการกางรับพลังงานมืดนั้นเข้าสู่ร่างกายนับล้านสาย มาดามเซนเผยรอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อเห็นว่า 'อาวุธ' ที่แข็งแกร่งที่สุดของตลาดมืดกำลังจะกลายเป็นภาชนะรองรับปีศาจเสียเอง จินตัดสินใจกระชากปืนขึ้นเล็งไปที่เรย์ แต่ทว่า... ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่คุ้นตาอย่างเหลือเชื่อก็ก้าวออกมาจากหลังแท่นพิธี เป็นบุคคลที่ทุกคนในตลาดมืดต่างรู้ดีว่า 'ตาย' ไปนานแล้ว เขาคนนั้นเดินตรงมาหาเรย์ วางมือลงบนบ่าของพ่อค้าหนุ่มที่กำลังจะเสียสติ ก่อนจะหันมามองจินด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "ถอยไปเสียจิน... วันนี้ไม่ใช่หน้าที่ของนายที่จะตัดสินว่าใครคือมนุษย์หรือปีศาจ" ร่างนั้นคือพ่อของเรย์ ผู้ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับโศกนาฏกรรมเมื่อสิบปีก่อน และในวินาทีที่เรย์ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นของเขากลับไม่มีตาดำเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความมืดมิดที่ไหลวนราวกับพายุทอร์นาโดที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปครับ ประตูมิติที่แปด