ความล้มเหลวของมาดาม

"ความผิดพลาดไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอกครับมาดาม แต่การพยายามเย็บรอยขาดด้วยด้ายที่เปื้อนเลือด... นั่นต่างหากที่น่าสมเพช" เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับในห้องโถงลับใต้ดินของตลาดมืด กลิ่นอายของกำยานเก่าเก็บที่เคยหอมหวนบัดนี้กลับส่งกลิ่นคาวคล้ายเลือดแห้งกรัง ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังมือเหี่ยวย่นของมาดามเซนที่กำลังสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ บนโต๊ะไม้โอ๊คดำเบื้องหน้าของนาง 'กุญแจกระดูกมังกร' ที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจเหนือกฎเกณฑ์ของประตูมิติที่แปด บัดนี้มันกำลังส่งเสียงกรีดร้องแหลมเล็กบาดแก้วหู รอยร้าวสีม่วงคล้ำขยายตัวออกคล้ายใยแมงมุมที่กำลังกลืนกินความมั่นคงของหอคอยแห่งนี้ มาดามเซนไม่ตอบโต้ทันที นางเพียงแต่กัดริมฝีปากที่ซีดเผือดจนห่อเลือด ดวงตาที่เคยเฉียบคมดุจเหยี่ยวเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก นางพยายามท่องมนตรากำราบ แต่ทุกคำที่เอื้อนเอ่ยออกมากลับกลายเป็นเพียงเสียงกระซิบที่แตกพร่า ผิดเพี้ยนไปจากเดิม "เจ้า... เจ้าทำอะไรลงไป เรย์" เสียงของมาดามแหบพร่า นางพยายามรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายกดลงบนกุญแจ แต่มันกลับแผ่ไอเย็นเยียบจนผิวหนังของนางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ "ข้าควบคุมมันมานับร้อยปี ไม่มีสิ่งใดที่ประตูมิติที่แปดจะขัดขืนคำสั่งของข้าได้!" จินที่ยืนพิงเสาหินอยู่ไม่ไกล ขยับตัวเข้ามาใกล้เรย์ มือของเขาจับด้ามปืนที่บรรจุกระสุนอาคมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของวิญญาณนับพันที่กำลังกรีดร้องอยู่ในผนังหอคอย มันไม่ใช่การควบคุมที่ล้มเหลว แต่มันคือการ 'ถูกปฏิเสธ' จากพลังที่มาดามเคยครอบครอง "มันไม่ได้ขัดขืนคำสั่งคุณหรอกครับมาดาม" เรย์ก้าวเท้าช้าๆ ผ่านกองตำราโบราณที่สั่นสะเทือน "มันแค่เลือกที่จะไม่รับใช้อีกต่อไป เมื่อไหร่ที่ผู้ถือครองเริ่มหลงระเริงในความมืดจนลืมไปว่าของวิเศษเหล่านั้นไม่ได้ต้องการนาย แต่มันต้องการ 'เหยื่อ'... เมื่อนั้นพันธสัญญาก็จะสิ้นสุดลง" เรย์หยิบกล่องไม้ฉลุลายขึ้นมาวางบนโต๊ะ แสงจากตะเกียงน้ำมันวาบไหวทำให้เงาของพวกเขาดูบิดเบี้ยวบนผนัง มาดามเซนเงยหน้าขึ้นมองเรย์ แววตาของนางเปลี่ยนจากความหยิ่งผยองเป็นความหวาดกลัวอย่างที่สุด "เจ้าจะทำอะไร" นางถาม น้ำเสียงสั่นเครือ "ผมแค่จะเตือนสติคุณน่ะครับ ว่าประตูบานที่แปด... มันมีไว้เพื่อแลกเปลี่ยน ไม่ใช่มีไว้เพื่อกักขัง" จู่ๆ แสงไฟในห้องก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีม่วงประหลาดที่พุ่งออกมาจากรอยร้าวของกุญแจกระดูกมังกร มันพุ่งเข้าพันธนาการข้อมือของมาดามเซนไว้ราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น แรงดึงมหาศาลลากร่างของหญิงชราให้โน้มลงไปแนบกับโต๊ะไม้ พื้นหอคอยสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับสัตว์ร้ายขนาดมหึมาที่หลับใหลอยู่ใต้ดินกำลังตื่นขึ้น "จิน ถอยไป" เรย์สั่งเสียงเรียบแต่หนักแน่น "แต่เรย์! ถ้าคุณไม่ทำอะไรสักอย่าง หอคอยนี้พังทลายแน่ แล้วพวกเราล่ะ?" จินตะโกนแข่งกับเสียงคำรามที่ดังมาจากกำแพงหิน เรย์ไม่ตอบ เขาเพ่งมองไปยังความมืดที่ไหลเวียนอยู่ในกุญแจกระดูกมังกร ดวงตาของเขาฉายแววสีนิลที่ลึกล้ำยิ่งกว่าความมืดรอบกาย เขาไม่ได้ตั้งใจจะช่วยมาดามเซน แต่เขาต้องการ 'รอยแยก' นั้น เพื่อที่จะดึงข้อมูลบางอย่างออกมา ข้อมูลที่อาจจะบอกเขาได้ว่า ครอบครัวของเขาถูกกักขังไว้ในมิติไหนกันแน่ "ข้าจะให้... ข้าจะให้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการ!" มาดามเซนร้องลั่นขณะที่เงาดำเริ่มกัดกินแขนเสื้อของนาง "ข้ามีกุญแจ... ข้ามีชื่อของคนที่ทรยศเจ้าในอดีต ได้โปรด... หยุดมัน!" เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของนางสั่นคลอนความเยือกเย็นในใจของเขาได้ชั่วขณะ แต่ก่อนที่เขาจะได้ตัดสินใจว่าจะคว้าโอกาสนั้นไว้หรือไม่ เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น จากความมืดที่บิดเบี้ยวหลังมาดามเซน ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาอย่างแช่มช้า ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีเทาหม่นที่ดูราวกับถักทอขึ้นจากไอหมอก ใบหน้าถูกปิดบังด้วยหน้ากากกระเบื้องสีขาวแตกร้าว มันไม่ได้สนใจมาดามเซนที่กำลังถูกพันธนาการอยู่เลยแม้แต่น้อย มันตรงมาที่เรย์พร้อมกับยื่นสิ่งที่ดูคล้าย 'นาฬิกาทราย' ที่บรรจุทรายสีเลือดเอาไว้ "ข้อเสนอจากมิติที่เก้าครับ เรย์" เสียงที่ดังกังวานออกมาไม่ใช่เสียงคน แต่มันคือเสียงของคนหลายคนรวมกัน "มาดามหมดสิทธิ์ในการเจรจาแล้ว หากคุณต้องการคำตอบที่คุณตามหา จงหักนาฬิกานี้ทิ้งเสีย แต่จำไว้... การทำลายพันธสัญญาของมาดาม คือการเปิดประตูที่ไม่มีวันปิดลงได้อีกตลอดกาล" เรย์มองนาฬิกาทรายในมือนั้น ก่อนจะหันไปมองมาดามเซนที่สลบไสลไปเพราะความหวาดกลัว และมองไปยังจินที่กำลังถูกพลังบางอย่างกดให้คุกเข่าลงกับพื้นด้วยความทรมาน เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเลือก ระหว่างการได้มาซึ่งความจริง หรือการรักษาชีวิตของคู่หูที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว มือของเรย์เอื้อมไปแตะนาฬิกาทรายที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ในจังหวะที่เขากำลังจะตัดสินใจ เงาของร่างในชุดคลุมสีเทาก็หายวับไป ทิ้งไว้เพียงเสียงกระซิบสุดท้ายที่ดังก้องอยู่ในหัวของเรย์ 'ยินดีต้อนรับสู่จุดจบที่แท้จริง พ่อค้าผู้โง่เขลา' แล้วทุกอย่างก็เงียบสงัด... ทว่าความเงียบนั้นกลับรุนแรงกว่าเสียงกรีดร้อง เมื่อเรย์ก้มลงมองที่ฝ่ามือของตนเอง เขาพบว่ารอยประทับรูปกุญแจสีดำกำลังค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนผิวหนังของเขา แทนที่สัญลักษณ์เดิมของมาดามเซนอย่างสมบูรณ์แบบ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปครับ ประตูมิติที่แปด