นักฆ่าในเงามืด

“กลิ่นของสนิมเหล็กกับมวลอากาศที่หนักอึ้งขนาดนี้... ดูท่าคุณจะพกของเล่นอันตรายติดตัวมาด้วยสินะครับ” เรย์หยุดฝีเท้าลงกลางตรอกแคบที่ไร้ซึ่งแสงไฟ แม้รอบกายจะมืดสนิทจนแทบมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเอง แต่ดวงตาของเขากลับเบิกกว้างขึ้น สัมผัสถึงความผิดปกติที่สั่นสะท้านอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่แค่ความเย็นเยียบของวิญญาณ แต่เป็นไอสังหารที่ถูก ‘กักเก็บ’ ไว้ในวัตถุบางอย่าง “ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนความเห็นเรื่องกลิ่นหรอกนะ เรย์” เสียงทุ้มแหบพร่าดังสะท้อนมาจากผนังอิฐด้านซ้าย มันไม่ใช่เสียงที่ออกมาจากลำคอคนปกติ แต่มันฟังดูเหมือนเสียงโลหะเสียดสีกัน เรย์ไม่หันไปมอง เขายกมือขึ้นจัดปกเสื้อโค้ทช้าๆ แววตาของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก พลางกวาดสายตามองผ่านความมืดที่บิดเบี้ยว ดวงตาของเขาเห็น ‘เส้นด้ายสีดำ’ ที่พันธนาการอยู่รอบตัวนักฆ่าปริศนาผู้นี้—มันคือ ‘เข็มอาคมทลายวิญญาณ’ ของวิเศษชั้นต่ำที่ถูกสาปด้วยเลือดของผู้สังเวย “ใครส่งคุณมา? มาดามเซน หรือพวกที่อยากได้ของในร้านผมจนตัวสั่น?” เรย์ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในมือขวาของเขาได้กำ ‘กริชสนิมแดง’ ที่เก็บไว้ในช่องว่างมิติอย่างเงียบเชียบ *ฉึบ!* เสียงตัดอากาศดังขึ้นอย่างรวดเร็ว เรย์เบี่ยงตัวหลบในเสี้ยววินาที ความคมของบางอย่างเฉียดผ่านแก้มของเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหิน แต่นักฆ่าผู้นั้นไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เขากระโดดออกมาจากเงามืด ร่างกายของเขาสูงใหญ่จนน่าเกรงขาม ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากกระดูกสัตว์ที่ดูผิดรูปผิดร่าง “ข้าไม่สนว่าใครจะตายอย่างไร” นักฆ่าพุ่งตัวเข้ามา “ข้าสนแค่ว่า ดวงตาที่เห็นความมืดของเจ้าน่าจะทำเป็นเครื่องรางชั้นดีได้” เรย์ขยับตัวราวกับเงา เขาไม่ได้สู้ด้วยพละกำลัง แต่สู้ด้วย ‘กฎเกณฑ์’ ของของวิเศษ เขาปัดมือไปในอากาศ ทันใดนั้น เงารอบตัวของนักฆ่าก็ดูเหมือนจะขยายตัวขึ้นและพยายามพันธนาการขาของอีกฝ่ายไว้ นักฆ่าชะงักไปครู่หนึ่ง แต่มันกลับควักวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา—ลูกแก้วสีครามที่ดูดกลืนแสงสว่างรอบข้างจนหมดสิ้น “นั่นมัน ‘อัญมณีสูญสิ้นแสง’ งั้นหรือ?” เรย์พึมพำด้วยความประหลาดใจ การจะหามันมาได้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน แสงจากลูกแก้วระเบิดออก กดทับร่างกายของเรย์จนทรุดลงกับพื้น แรงดันมหาศาลทำให้กระดูกของเขาลั่นเปรี๊ยะ นักฆ่าเดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ เงาดำทอดทับร่างของเรย์ที่กำลังดิ้นรน “จบกันแค่นี้แหละ พ่อค้าของสาป” ทว่า ในขณะที่ปลายกริชอาคมกำลังจะจ่อเข้าที่ลำคอของเรย์ เรย์กลับยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในตรอกเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “คุณพลาดแล้วครับ ที่ลืมไปว่าในที่ที่มืดที่สุด... ผมคือเจ้าของที่นี่” เรย์ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กลิ่นเหม็นเน่าที่จินเคยเตือนเขาก็อบอวลขึ้นมา มันคือกลิ่นของ ‘ประตูมิติที่แปด’ ที่ถูกเปิดทิ้งไว้เพียงรอยแยกเล็กๆ นักฆ่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นมือที่ซีดเผือดและเน่าเปื่อยพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า ยึดแขนของเขาไว้แน่น “จิน!” เรย์ตะโกนเรียกสั้นๆ เสียงปืนกระบอกหนึ่งดังขึ้นในความมืด กระสุนเงินอาบน้ำมนต์พุ่งทะลุผ่านไหล่ของนักฆ่าจนเขากระเด็นไปกระแทกผนัง หน้ากากกระดูกแตกกระจาย เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเหมือนคนตายไปแล้ว แต่กลับมีชีวิตอยู่ด้วยอาคมชั่วร้าย จินก้าวออกมาจากหลังถังขยะด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือยังคงถือปืนสั่นเทา “ผมเตือนคุณแล้วนะเรย์ ว่าแถวนี้มันมีกลิ่นแปลกๆ” จินกล่าวพลางเล็งปืนไปที่หัวใจของนักฆ่า “เจ้านี่ไม่ใช่คน แต่มันเป็น ‘หุ่นเชิด’ ของมาดามเซน” เรย์พยุงตัวลุกขึ้น มือข้างหนึ่งกุมบาดแผลที่แก้ม ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของนักฆ่าที่กำลังสั่นสะท้าน เขารู้ดีว่ามาดามเซนไม่ได้ส่งมาเพื่อฆ่าเขาเพียงอย่างเดียว แต่นี่คือการทดสอบ—หรือบางทีอาจจะเป็นคำเตือน “ถอยไปจิน” เรย์สั่งเสียงเย็น “ทำไม? เราต้องกำจัดมันก่อนที่มันจะเรียกพรรคพวกมาเพิ่ม!” จินค้าน เรย์เดินตรงไปหานักฆ่าที่นอนหายใจรวยริน เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกถึงขุมนรก “กลับไปบอกนายหญิงของแก... ว่าถ้าอยากได้ของในร้านผมมากนัก ก็ให้เดินเข้ามาด้วยตัวเอง อย่าส่งขยะพวกนี้มาทำให้พื้นร้านผมสกปรกอีก” ทันทีที่เรย์พูดจบ ร่างของนักฆ่าก็สลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำเหลือเพียงลูกแก้วสีครามที่แตกละเอียดอยู่บนพื้น แต่ก่อนที่เรย์จะได้หยิบมันขึ้นมา เสียงฝีเท้าเบาๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากท้ายตรอกที่ควรจะไร้ผู้คน จินรีบหันปืนไปตามเสียงนั้น ทว่าคนตรงหน้ากลับเป็นเด็กหญิงชุดขาวในมือถือตุ๊กตาผ้าที่ดวงตาทำจากกระดุมทองแดง เธอเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าราวกับไม่เกรงกลัวความตายที่เพิ่งผ่านไป “มาดามเซน ฝากมาบอกว่า...” เด็กหญิงพูดด้วยเสียงของหญิงชรา “ของที่คุณแอบเก็บไว้ในห้องใต้ดิน... เริ่มจะส่งเสียงเรียก ‘เจ้าของที่แท้จริง’ แล้วนะเรย์” เรย์ชะงักไป ดวงตาสีเข้มของเขาเบิกกว้างขึ้น นี่เป็นความลับที่เขาสัญญาไว้ว่าจะไม่มีใครล่วงรู้แม้แต่จิน ความมืดในตรอกเริ่มหมุนวนเป็นเกลียว ราวกับตัวอาคารกำลังหายใจเข้าอย่างหิวกระหาย และก่อนที่เรย์จะทันได้ขยับตัว กลิ่นของดอกไม้เน่าที่เขาเกลียดชังที่สุดก็ตลบอบอวลไปทั่ว ทั้งจินและเด็กหญิงชุดขาวต่างหายไปจากสายตา ทิ้งให้เรย์ยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความว่างเปล่าที่ค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างเป็นประตูลึกลับบานหนึ่งที่เขาไม่ได้เป็นคนเปิด ประตูบานนั้น... กำลังแง้มออก พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดจากอดีตที่เขาพยายามลบเลือน หวังว่าทุกท่านจะยังคงกล้าพอที่จะเปิดรับความมืดมิดในตอนถัดไปนะครับ แล้วพบกันใหม่ครับ ประตูมิติที่แปด